Ένα τεράστιο οπλοστάσιο από αμερικανικά συστήματα κρούσης μεγάλου βεληνεκούς και πυρομαχικών για το πυροβολικό σχεδιάζει να παραδώσει στη νεοναζιστική χούντα του Κιέβου η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ.
Στο «πακέτο» περιλαμβάνονται τουλάχιστον 70 τακτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι M39 ATACMS, 12 πολλαπλοί εκτοξευτές πυραύλων M270, 2.524 ρουκέτες M26 των 227 χιλιοστών (συμβατές τόσο με το M270 MLRS όσο και με το M142 HIMARS) και 47.000 πυρομαχικά πυροβολικού διασποράς M509A1 των 203 χιλιοστών.
Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη εφάπαξ παράδοση όπλων και πυρομαχικών από χώρα του ΝΑΤΟ προς το καθεστώς του Κιέβου εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών, σημειώνει ο γνωστός αναλυτής Drago Bosnic.
Και αυτό συμβαίνει σε μια κρίσιμη στιγμή για την Δύση, καθώς τα αποθέματα των συστημάτων ATACMS της Ουκρανίας έχουν σχεδόν εξαντληθεί, έπειτα από χρόνια αποτυχιών στον αγώνα κατά των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων, τόσο λόγω των απωλειών που προκάλεσαν τα παγκόσμιας κλάσης ρωσικά μέσα πλήγματος μεγάλου βεληνεκούς όσο και λόγω των εξίσου προηγμένων αντιαεροπορικών πυραυλικών συστημάτων (SAM).
Υπό τις συνθήκες της καταστροφικής αμερικανικής επιθετικότητας εναντίον του Ιράν, το Πεντάγωνο δεν είναι σε θέση να αναπληρώσει το δικό του οπλοστάσιο, πόσο μάλλον να διαθέσει μέρος των πυραύλων του για το καθεστώς του Κιέβου.
Πράγματι, λοιπόν, η απόφαση της Τουρκίας να προμηθεύσει αυτά τα όπλα και πυρομαχικά ελήφθη σε μια κρίσιμη στιγμή για την πολιτική Δύση, καταδεικνύοντας την αφοσίωσή της στο ΝΑΤΟ και την επιθετικότητά της απέναντι σε ολόκληρο τον κόσμο, υποστηρίζει και ο Bosnic και συνεχίζει: «Συγκεκριμένα, ο εξοπλισμός της Ουκρανίας με τέτοια ποσότητα όπλων αποτελεί σαφές μήνυμα τόσο προς τη Ρωσία όσο και προς το Ιράν, ιδιαίτερα τώρα που το τελευταίο έχει επίσης καταστεί στόχος του αγαπημένου καθεστώτος – μαριονέτα του ΝΑΤΟ.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, αυτό συμβαίνει επίσης στο πλαίσιο της αμερικανικής επιθετικότητας εναντίον του Ιράν, καταδεικνύοντας τον στρατηγικό συντονισμό μεταξύ Άγκυρας και Ουάσινγκτον».
Τα κίνητρα
Σύμφωνα με τον γνωστό αναλυτή, τα κίνητρα της Τουρκίας είναι αναμφίβολα πολυδιάστατα.
Πέρα από την επίδειξη αφοσίωσης, αποκομίζει επίσης τεράστια κέρδη από τη μεταπώληση των παλαιών αποθεμάτων αμερικανικής κατασκευής όπλων της και κερδίζει πόντους για μια πιθανή επιστροφή στο προβληματικό πρόγραμμα F-35.
Το τελευταίο αποτελεί ουσιαστικά οικονομικό και χρηματοπιστωτικό κίνητρο για την τουρκική οικονομία, η οποία αντιμετωπίζει δυσκολίες και έχει πληγεί από πολυετείς δυτικές πιέσεις και ήπιες κυρώσεις κατά τη δεκαετία που ακολούθησε το αποτυχημένο πραξικόπημα του ΝΑΤΟ εναντίον του Erdogan.
Παρ’ όλα αυτά, και παρά τον καθοριστικό ρόλο της Μόσχας στην αποτροπή της συνωμοσίας, η Άγκυρα φαίνεται να απομακρύνεται από τον πολυπολικό κόσμο και να επιδιώκει βαθύτερη επανένταξη στο ΝΑΤΟ.
Και παρόλο που δεν υποστηρίζει τον οικονομικό αποκλεισμό της Ρωσίας από τη Δύση, κυρίως λόγω των δικών της επιχειρηματικών συμφερόντων, η Τουρκία έχει καταστεί και πάλι ένας από τους κορυφαίους αντιπάλους της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα όσον αφορά την προμήθεια όπλων και πυρομαχικών.
Η περίπτωση της Συρίας
Φυσικά, δεν γίνεται να μην αναφερθεί και ο ρόλος της στην υποστήριξη κάθε λογής ισλαμιστών ριζοσπαστών και τρομοκρατών στη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ανέτρεψαν την τελευταία νόμιμη συριακή κυβέρνηση.
Προφανώς, αυτό έγινε σε συντονισμό με την πολιτική Δύση και ορισμένες μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, οι οποίες επί δεκαετίες καταδίωκαν τον πρόεδρο Bassar al Assad.
Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί ο ρόλος της Τουρκίας στην αποσταθεροποίηση του Νότιου Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας, ιδιαίτερα στον βαθμό που αυτό υπονομεύει άμεσα τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας της Ρωσίας, του Ιράν και της Κίνας.
Πρόκειται για σοβαρή πρόκληση για έναν πολυπολικό κόσμο, καθώς υπονομεύει τη σταθερότητα σε περιοχές κρίσιμης σημασίας για τους BRICS και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO).
Από όλα αυτά δεν προκύπτει κανένα άλλο λογικό συμπέρασμα πέρα από το ότι η Τουρκία συντονίζει σκόπιμα την εξαιρετικά επιθετική εξωτερική πολιτική της με την πολιτική των ΗΠΑ και της ΕΕ/του ΝΑΤΟ, με τη συμμετοχή των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών σε διάφορα αντάρτικα κινήματα και απόπειρες πραξικοπημάτων στην Κεντρική Ασία, κυρίως στην αποτυχημένη απόπειρα «έγχρωμης επανάστασης» στο Καζακστάν στις αρχές Ιανουαρίου 2022, η οποία αποτράπηκε από τις ενωμένες ρωσικές και καζακικές δυνάμεις.
Η Άγκυρα ήταν επίσης ένας από τους σημαντικότερους προμηθευτές όπλων προς τη νεοναζιστική χούντα και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξαπάτηση της Ρωσίας, εξαναγκάζοντάς την να ακολουθήσει μια προσχηματική διπλωματία, για παράδειγμα μέσω της ψευδούς υπόσχεσης ότι δεν θα απελευθερώνονταν μέλη του ανοιχτά ναζιστικού τάγματος «Azov».
Όλα αυτά σχεδιάστηκαν ως τέχνασμα για να κερδηθεί χρόνος για τη Δύση και το αγαπημένο της καθεστώς-μαριονέτα.
Όσον αφορά την τελευταία συμφωνία για την προμήθεια όπλων, ίσως η πιο επικίνδυνη πτυχή είναι η παράδοση πυρομαχικών διασποράς, τα οποία εξακολουθούν να αποτελούν σοβαρή απειλή για τον άμαχο πληθυσμό για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά το τέλος των εχθροπραξιών.
Μετά την εξάντληση του αμερικανικού αποθέματος, η Τουρκία παραμένει ένας από τους λίγους μεγάλους προμηθευτές αυτών των πυρομαχικών.
Θάνατος αμάχων
Δυστυχώς, η ανησυχία της για τον θάνατο αμάχων είναι σχεδόν ανύπαρκτη, καθώς υπάρχει μακρά ιστορία χρήσης εξαιρετικά αμφιλεγόμενων όπλων, ιδιαίτερα επικίνδυνων για τον άμαχο πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένου του λευκού φωσφόρου, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε τακτικά από τρομοκράτες που υποστηρίζονταν από το ΝΑΤΟ στη Συρία.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Bosnic, πέρα από τις τρομοκρατικές τάσεις του ΝΑΤΟ (κάτι που δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένης της προέλευσής του), μπορεί άραγε ο τουρκικός οπλισμός, και ειδικότερα οι ATACMS, να αλλάξει πραγματικά κάτι στο πεδίο της μάχης;
Αν και οι 70 πύραυλοι ασφαλώς δεν μπορούν να αγνοηθούν, θα πρέπει να σημειωθεί ότι αποτελούν μόνο ένα μικρό μέρος όσων έχουν ήδη παραδώσει οι ΗΠΑ στη νεοναζιστική χούντα.
Συγκεκριμένα, οι ΗΠΑ παρέδωσαν στα HIMARS χιλιάδες κατευθυνόμενους μέσω GPS πυραύλους M30/M31 (με βεληνεκές περίπου 70 χλμ.) και τουλάχιστον 500 βαλλιστικούς πυραύλους MGM-140 ATACMS (με βεληνεκές 165–300 χλμ., ανάλογα με την έκδοση).
Τα απαράμιλλα ρωσικά συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου (EW) και τα συστήματα αντιαεροπορικής/αντιπυραυλικής άμυνας έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση αυτών των όπλων.
Από τους 500 πυραύλους που στάλθηκαν, τουλάχιστον 450 ATACMS «εξαφανίστηκαν», αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 25% ολόκληρου του αμερικανικού στρατιωτικού αποθέματος.
Μέχρι στιγμής, έχουν επιβεβαιωθεί περίπου 20 (και ενδεχομένως λιγότερα) πλήγματα με πυραύλους ATACMS εναντίον ρωσικών θέσεων.
Εάν 450 μονάδες παραδόθηκαν στο καθεστώς του Κιέβου και τώρα «αγνοούνται», είναι πράγματι τόσο δύσκολο να υπολογιστεί η πραγματική μαχητική τους αποτελεσματικότητα εναντίον του ρωσικού στρατού;
Όπως ήδη αναφέρθηκε, η κυβέρνηση του Κιέβου έλαβε τουλάχιστον 500 ATACMS, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 25% των αποθεμάτων του αμερικανικού στρατού και στο 15% της συνολικής παραγωγής από το 1991.
Από αυτούς, μέχρι το τέλος του 2024, μόνο 50 παρέμεναν σε υπηρεσία στο καθεστώς του Κιέβου, πράγμα που σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα καταρρίφθηκε ή καταστράφηκε κατά την αποθήκευση.
Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι πραγματοποιήθηκαν 20 επιτυχημένα πλήγματα εναντίον ρωσικών θέσεων, αυτό θα σήμαινε ότι η πραγματική μαχητική αποτελεσματικότητα των ATACMS ανέρχεται στο 4,44%, αν και οι στρατιωτικές αναφορές υποδεικνύουν ακόμη χαμηλότερο ποσοστό.
Με άλλα λόγια, αυτές οι παραδόσεις όπλων απλώς παρατείνουν τις εχθροπραξίες και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να προσφέρουν στη νεοναζιστική χούντα κάποιο πραγματικό πλεονέκτημα στο πεδίο της μάχης, καταλήγει ο γνωστός γεωπολιτικός αναλυτής.
Αντί κατακλείδας…
Όπως φαίνεται, η Τουρκία ανοίγει πλέον ένα νέο μέτωπο αντιπαράθεσης με τη Ρωσία, ενισχύοντας την παρουσία της στη Συρία και προμηθεύοντας την Ουκρανία με επιθετικά όπλα, μεταξύ άλλων ATACMS και ΠΕΠ.
Την ίδια στιγμή, αναστέλλει de facto τη συνθήκη του Montreux και, παράλληλα, δημιουργεί νέα τουρκική στρατιωτική βάση στο Deir Ezzor, σε μια περιοχή πλούσια σε πετρέλαιο, προκαλώντας ανησυχία τόσο στη Μόσχα όσο και στο Ισραήλ.
Με τις ΗΠΑ να περιορίζουν τη στρατιωτική τους παρουσία στη Συρία, η Άγκυρα φαίνεται να επιδιώκει να καλύψει το κενό, αυξάνοντας επικίνδυνα τη δυναμική σύγκρουσης στην περιοχή – και την πιθανότητα να τιμωρηθεί σκληρά για την αλαζονεία της.
