Της Ανδρούλας Γκιούρωφ
Σε λιγότερο από δύο βδομάδες ολοκληρώνονται 52 χρόνια από την επέτειο του προδοτικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής το 1974. 52 χρόνια κατοχής από μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ την οποία οι φερόμενοι σύμμαχοι και εταίροι μας σε Ε.Ε. και ΗΠΑ θεωρούν τον μεγαλύτερο και πολυτιμότερο σύμμαχο τους στην βορειοατλαντική συμμαχία.
Της θλιβερής επετείου της σφαγής της Κύπρου θα προηγηθεί στις 7-8 Ιουλίου η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην τουρκική πρωτεύουσα όπου τα 32 κράτη μέλη θα δεσμευτούν να παράσχουν 70 δισεκατομμύρια ευρώ σε στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία το 2026 και σχεδόν ίδιο ποσό το 2027, σύμφωνα με το κείμενο της διακήρυξης .
Πρεσβευτές των 32 κρατών-μελών της Συμμαχίας ενέκριναν πριν λίγες μέρες σε συνάντηση τους στις Βρυξέλλες το κείμενο.
Συγκεκριμένα, τα κράτη μέλη θα δεσμευτούν για στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία ύψους 70 δισεκατομμυρίων ευρώ (80 δισεκατομμύρια δολάρια) για το 2026 και ποσό σε «τουλάχιστον ισοδύναμα επίπεδα» για υποστήριξη το 2027, σύμφωνα με το κείμενο της διακήρυξης, που χρειάζεται την τελική έγκριση από τους ηγέτες στη σύνοδο κορυφής.
Αυτό σημαίνει ότι η στρατιωτική βοήθεια θα ανέλθει σε περίοδο δύο ετών σε περισσότερα από 140 δισεκατομμύρια ευρώ – για στρατιωτικό εξοπλισμό, υποστήριξη και εκπαίδευση.
Το ποσό περιλαμβάνει τα 60 δισεκατομμύρια ευρώ σε στρατιωτική βοήθεια που η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δεσμευτεί να χορηγήσει στην Ουκρανία το 2026 και το 2027, δηλαδή ποσό ύψους 30 δισεκατομμυρίων ευρώ για κάθε έτος.
Παράλληλα, σύμφωνα με το κείμενο, οι ηγέτες των κρατών μελών του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένου του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, πρόκειται να επιβεβαιώσουν την «ακλόνητη δέσμευσή» τους στη συλλογική άμυνα, βάσει του Άρθρου 5 της Συμμαχίας.
Ενόψει της καθόδου του στην Άγκυρα ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε πως «ετοιμάζεται να κάνει χαρούμενο τον Ερντογάν.»
Τα πήγαινε έλα της Ολγκίν και ο μεγάλος εμπαιγμός
Στην Κύπρο κάποιοι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Κάποια κόμματα και ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης διατηρούν μεγάλες προσδοκίες πως οι επαφές της προσωπικής απεσταλμένης του Γ.Γ. του ΟΗΕ κας Ολγκίν θα καρποφορήσουν για την επανέναρξη των συνομιλιών. Είναι αρκετοί μάλιστα που προτρέπουν εμμέσως πλην σαφών να προβούμε και σε άλλες υποχωρήσεις για να πετύνει και αυτή η προσπάθεια. Την ίδια ώρα η Τουρκία στέλνει τα δικά της μηνύματα και απειλές αλλά όπως φαίνεται η κα Ολγκίν δεν τα λαμβάνει σοβαρά υπόψη. Ασχολείται με τις δύο κοινότητες λες και το πρόβλημα της κατοχής θα λυθεί εάν οι Ε/κ και οι Τ/κ συμφωνήσουν σε κάποια επουσιώδη ζητήματα στις Τεχνικές επιτροπές.
Εάν ο Γ.Γ. του ΟΗΕ ήθελε πραγματικά να λύσει το Κυπριακό πριν την λήξη της θητείας του, θα πρέπει να ζητήσει να παραστεί στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ και να ζητήσει ακρόαση. Εκεί στη λυκοφωλιά αυτής της αιμοσταγούς συμμαχίας να επαναλάβει ευθαρσώς τα ψηφίσματα του Σ.Ασφαλείας του ΟΗΕ πως η τουρκική κατοχή και το ψευδοκράτος είναι παράνομα και πρέπει να τερματιστούν. Είναι κοροϊδία να μεταβαίνει κάθε λίγο και λιγάκι η Ολγκίν στο τρίγωνο Λευκωσία, Αθήνα Άγκυρα χάνοντας τον χρόνο της εφόσον η τελευταία δεν μετακινείται από τις αδιάλλακτες θέσεις της .
Η Τουρκία είναι ο εισβολέας και ο παράνομος κατακτητής του 37% του κυπριακού εδάφους. Είναι ο μεγάλος ένοχος του εποικισμού των κατεχόμενων εδαφών και της δημογραφικής αλλοίωσης του βόρειου τμήματος της Κύπρου. Σε αυτήν πρέπει να επικεντρωθούν και ΟΗΕ και εταίροι.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης , ο οποίος δεν παραλείπει να πλέκει το εγκώμιο των ΗΠΑ και των ανίκανων ηγετών των Βρυξελλών δεν φαίνεται να είναι πρόθυμος να ανοίξει το στόμα του και να πει τις μεγάλες αλήθειες. Ούτε φαίνεται να αντιλαμβάνεται τον μεγάλο εμπαιγμό των υποτιθέμενων συμμάχων έναντι της Κύπρου. Τον παρακολουθούμε να τρέχει πάνω κάτω με χαζοχαρούμενες κινήσεις και με ένα μονίμως πλατύ χαμόγελο όταν συναντιέται με Ευρωπαίους ή Αμερικανούς αξιωματούχους. Από την ημέρα που ανέλαβε τα ηνία του κράτους εκχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα στις ΗΠΑ , στην Βρετανία στο Ισραήλ λες και θα εξευμενίσει όλους τους κακούς δαίμονες της Κύπρου. Αυτό δεν είναι πολιτική αφέλεια είναι αυτοκτονική συμπεριφορά.
Τουρκία και Ισραήλ ένοχοι για γενοκτονίες
Δυστυχώς στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου κυριαρχούν δύο μεγάλοι παραβάτες και ένοχοι για γενοκτονίες. Τουρκία και Ισραήλ. Και όμως ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Ε.Ε. τολμούν να πάρουν σκληρά μέτρα εναντίον τους.
Αντίθετα τις παραχαϊδεύουν και τις ενισχύουν στρατιωτικά.
Η Τουρκία διαδραματίζει πλέον σημαντικό ρόλο στη συνολική στρατηγική των ΗΠΑ, κυρίως λόγω του σχεδίου Trump Route for International Peace and Prosperity (TRIPP), που παρουσιάστηκε τον περασμένο Αύγουστο.
Η διαδρομή μέσω της νότιας Αρμενίας προορίζεται να λειτουργήσει τόσο ως διάδρομος στρατιωτικής εφοδιαστικής του ΝΑΤΟ προς την Κεντρική Ασία όσο και ως τμήμα της ευρύτερης στρατηγικής περικύκλωσης της νότιας περιφέρειας της Ρωσίας.
Το Euractiv μετέδωσε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ότι «το Ισραήλ και η Ελλάδα βρίσκονται σε επιφυλακή καθώς εντείνονται οι συζητήσεις για την πιθανή επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35».
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, ενδέχεται να επιδιώξει συμφωνία με τον πρόεδρο της Τουρκίας, που θα συνδέει την προμήθεια των αμερικανικών μαχητικών με το μέλλον των ρωσικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-400.
Η Τουρκία είχε αποβληθεί από το πρόγραμμα των F-35 το 2019 μετά την αγορά των S-400 από τη Ρωσία.
Ωστόσο, μετά τη δήλωση του Tραμπ ότι «πιθανότατα θα κάνω κάτι που θα κάνει την Τουρκία πολύ χαρούμενη» κατά την επόμενη σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, ενισχύθηκαν οι εκτιμήσεις ότι επίκειται μια συμφωνία.
Σύμφωνα με ανώνυμο αξιωματούχο περιφερειακής υπηρεσίας πληροφοριών, η πρόοδος στις διαπραγματεύσεις για τα F-35 θα μπορούσε να εξαρτηθεί από συμφωνία βάσει της οποίας η Τουρκία θα μεταβιβάσει τους S-400 σε τρίτη χώρα αντί να τους επιστρέψει στη Ρωσία. Ως πιθανός προορισμός αναφέρεται η Νότια Κορέα.
Αντίστοιχα σενάρια είχαν διατυπωθεί και πέρυσι, όταν ινδικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η Ινδία θα μπορούσε να αποκτήσει τα συστήματα, καθώς ήδη διαθέτει αντίστοιχο εξοπλισμό.
Εάν τελικά οι S-400 πωληθούν σε άλλη χώρα εκτός της Ινδίας, οι σχέσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία πιθανότατα θα επιδεινωθούν, καθώς η Μόσχα δεν θα επιθυμούσε τα συγκεκριμένα συστήματα να καταλήξουν σε εχθρικές χώρες.
Οι ανησυχίες Ελλάδας και Ισραήλ
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Euroactiv, το Ισραήλ και η Ελλάδα εμφανίζονται να συμμερίζονται τις ανησυχίες της Ρωσίας για διαφορετικούς όμως λόγους.
Αυτό που τους απασχολεί δεν είναι ο τελικός αγοραστής των S-400, αλλά το ενδεχόμενο η Τουρκία να αποκτήσει στη συνέχεια τα F-35, γεγονός που θα μπορούσε να μεταβάλει σημαντικά την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.
Το Ισραήλ ανταγωνίζεται την Τουρκία για την επιρροή στη Συρία, ενώ η Ελλάδα βρίσκεται σε διαρκή αντιπαράθεση με την Άγκυρα για τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο.
Κατά την ίδια ανάλυση, Αθήνα και Τελ Αβίβ εκτιμούν ότι η απόκτηση των νέων μαχητικών, σε συνδυασμό με την ανανεωμένη πολιτική στήριξη από τις ΗΠΑ, θα μπορούσε να ενθαρρύνει την Τουρκία να προωθήσει πιο δυναμικά τα συμφέροντά της στις δύο αυτές περιοχές, αυξάνοντας τον κίνδυνο στρατιωτικής κλιμάκωσης λόγω λανθασμένων υπολογισμών.
Ο ρόλος του σχεδίου TRIPP
H κυβέρνηση Tραμπ αντιμετωπίζει πλέον την Τουρκία ως σημαντικότερο στρατηγικό εταίρο απ’ ό,τι στο παρελθόν, κυρίως λόγω του σχεδίου TRIPP, το οποίο προβλέπει τη δημιουργία χερσαίου διαδρόμου μέσω της νότιας Αρμενίας προς την Κεντρική Ασία.
Κατά την ίδια προσέγγιση, ο διάδρομος αυτός αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής ανάσχεσης της Ρωσίας, η οποία εκτείνεται από την Αρκτική και τη Βαλτική, μέσω της Κεντρικής Ευρώπης, έως τη Βορειοανατολική Ασία.
Με βάση αυτή τη συλλογιστική, υποστηρίζεται ότι ούτε το Ισραήλ ούτε η Ελλάδα έχουν σήμερα ανάλογη στρατηγική σημασία για τις ΗΠΑ, γεγονός που ενδέχεται να οδηγήσει την Ουάσιγκτον να δώσει προτεραιότητα στα συμφέροντα ασφαλείας της Τουρκίας, προχωρώντας σε συμφωνία που θα συνδέει τα F-35 με τους S-400.
Το δημοσίευμα καταλήγει ότι, καθώς η συνεργασία με τις ΗΠΑ αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία για τη στρατηγική της Άγκυρας, η Τουρκία εμφανίζεται διατεθειμένη να δώσει προτεραιότητα στις σχέσεις της με την Ουάσιγκτον έναντι των δεσμών της με τη Ρωσία, εξετάζοντας το ενδεχόμενο μεταβίβασης των S-400 σε τρίτη χώρα.
Με όλα αυτά τα ζοφερά που συμβαίνουν στην περιοχή μας είναι να διερωτάται κανείς πως θα πετύχει η Κύπρος να πετύχει τον τερματισμό της τουρκικής κατοχής και να απεγκλωβιστεί από την ασφυκτική τανάλια της Τουρκίας.
Με τέτοιους σύμμαχους τι τους θέλουμε τους εχθρούς. Και με τέτοιο Πρόεδρο που μας οδηγεί στη φωλιά των λύκων τι προσδοκίες να έχουμε για να αρθεί το έγκλημα του 1974.
