Μακάριε , νομιμοποιημέvε ηγέτη! “Όταν έφυγες, μας άφησες μεγάλους…”

Του Άκη Παπασάββα*

ΜΑΚΑΡΙΕ, Νομιμοποιημέvε ηγέτη. “Όταν έφυγες, μας άφησες μεγάλους … ” Τώρα ξεδιάντροπα η Ιστορική μνήμη βιάζεται, και η Δημοκρατική Ευαισθησία του ΛΑΟΥ βάναυσα βασανίζεται..

‘Ακης Παπασάββας Εισαγγελέας της Δημοκρατίας

9/1/1996

 “Κύπρος ,

Ω Ιούλιε, μήνα πuρίφλογε, πορθητή της Βαστίλης, κρυφό ραδιόφωνο ξένο, είναι αλήθεια; Πραξικόπημα.

Επιδρομή! Ο Αττίλας!

Ασιάτες γυμνασμένοι μαζί μας στο ΝΑ ΤΟ,

στολές, όπλα Made in USA.

Πώς να τρέξουμε Κύπρος κοντά σου;

οι αποστάσεις ελέγχονται και κοσμοκράτες,

(συμμαχία με γεράκια πεταλούδα ψυχή μας)

μόλις σπάσαμε τις αλυσίδες μας μουδιασμένοι,

παράλυτοι εμείς

στις φυλακές οι επίλεκτοι ο Νικηφόρος νεκρός στα νερά σου οι ιαχές μας τυφώνας, όμως δε φτάνει δεν έχουμε όπλα.

κρατούμε λαμπάδες Ανάστασης και συ στο Σταυρό ανάσταση – θάνατος – ανάσταση -θάνατος

Μητραλοίες, τι θα κερδίσετε; Ως πότε θ’ αγοράζονται αγροί Κεραμέως; Η φωνή του Κυρίου των, από το άλλο ημισφαίριο επεμβαίνει ακόμα διατάσσει απειλεί εκβιάζει καταπλέει ο έκτος Στόλος

Ο Μακάριος διέφυγε από θαύμα τον θάνατο κρυφή πόρτα τον έσωσε σχισμένα τα ράσα του θάμνος αγκαθερός η Κύπρος στο στήθος του και τη σφίγγει, τη σφίγγει δυνατά με από­γνωση, ματώνεται βάφεται κόκκινος.

Και πίσω του ανίερος ψίθυρος “ο προδότης!”

Τον αναγνωρίζουν ωστόσο οι νεκροί: ο Αλλιέντε σηκώνεται όρθιος, τον χειροκροτεί, ο Πάμπλο Νερούντα τον ζητωκραυγάζει, οι δύο Κέννεντυ πέφτουν στα γόνατα να τους ευλογήσει, ο δρομέας Λαμπράκης, συναίματος τρέχει ξωπίσω του, ο Λουμούμπα, ο Λούθερ Κινyκ, ξεσπούνε σε λυγμούς. Ένας ο δολοφόνος.

Διπλωμάτες, μηνύματα δόλια, μη μας αγγίζετε! “Μη μας αγγίζετε!”, οι σε παράνομους ορκοδέχτες, παράνομα ορκοδοτήσαντες, ΜΗ ΜΑΣ ΑΓΓΙΖΕΤΕ!!”

Αυτά συνταιριάζει η Ρίτα Μπούμη-Παπά, τον Ιούλη του 1974, από το Ξυλόκαστρο, με την λαϊκή κυριαρχία σε πλήρη αρμονία, ενότητα και ευαισθησία, με τις νομιμοποιημένες από τη Λαϊκή Κυριαρχία, διαχρονικές της διαπιστώσεις.

“Αχρείος” : Άχρηστος πολίτης όποιος αδιαφορεί για τα πολιτικά πράγματα του τόπου του.

Στους σημερινούς απελπιστικά δύσκολους καιρούς, από την καθημερινή δημιουργία

δημοκρατικών ελλειμμάτωv, η σιωπή του ενεργού πολίτη, δεν είναι μόνο απαράδεχτη απο­στασιοποίηση από τις υποχρεώσεις του, αλλά κάτι πολύ χειρότερο. Είναι δουλεία και δειλία απέναντι στους αυτουργούς και συναυτουργούς, αυτών των δημοκρατικών ελλειμμάτων.

Είναι δουλεία και δειλία απέναντι στους παράνομα ορκοδοτήσαντες, απέναντι σ’αυτούς που βαναυσότατα βιάζουν την ιστορική μνήμη του ΛΑΟΥ και εμπαιζόμενοι εμπαίζουν τη δημοκρα­τική ευαισθησία και ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ.

Ο ποιητής με τη διαχρονική του, αίσθηση του χρέους και της αγωνιστικής πορείας, ετεροχρονισμένα αναφέρει: “Δεν αντέχω να βλέπω, την αρετή γυμνή, με το ρούχο της κουρελιασμένο να κρέμεται, από τα δόντια του τσακαλιού, λεκέδες το φως σου, να γεμίζει απ ‘το ψεύδος.

Εμπειρογνώμονες με ψυχές από νάυλον, πραιτωριανοί, σπουδασμένοι στο ‘Αουσβιτς πυροβολούν την αλήθεια, τραυματίζουν τον Παρθενώνα και τον Πενταδάκτυλο και τους “τήδε κειμένους”, δεν επιτρέπουν να υπάρχουνε ποιητές στο χώρο του αγώνα, σβή­νουν τα γράμματα του αλφαβήτου”.

Σε μια τραγική δύσκολη εποχή, που οι δίσεχτοι μήνες και οι οργισμένοι καιροί τραγικά εστιάζουν τις ευθύνες τους σε παράνομους ορκοδέχτες, που παράνομα ορκοδοτήσαντες και δακτυλοδειχτούν την καίρια και πρωτοφανέρωτη ευθύνη τους, στο πρωτόφαντο βιασμό της σύγχρονης μας ιστορίας, οι ευθύνες των ενεργών πολιτών είναι κατακόρυφα αυξημένες. Δεν μπορεί να υπάρχει χώρος για ‘ΆΧΡΕΙΟΥΣ” πολίτες. ΜΟΝΟΔΡΟΜΙΚΑ καλείται ο ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ, να προβάλει το ΧΡΕΟΣ του, να προβάλει την αντίστασή του.

Η δημοκρατική ευαισθησία και η διαχρονικότητα των ιστορικών νομικών διαπιστώσεων της ποιήτριας Ρίτας-Μπούμης Παπά, απόλυτα ζευγαρώνονται με τις αρχές και αξίες της Συνταγματικής Θεωρίας και Πράξης.

Νομιμοποιητική δύναμη

Οι πολυποίκιλες χυδαιολασπολογίες, από διαχρονικούς εχθρούς και κομπλεξικούς “λυκόφιλους” του Μακάριου, άλλες φανερές και άλλες πολύτεχνα συγκεκαλυμένες, είναι ασφαλέστατα, εξ αντικειμένου αδύνατο να πλήξουν τον ΜΑΚΑΡΙΟ, που αμετάκλητα και τελεσίδικα ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΕ απόλυτα, την πολιτική και εκκλησιαστική του σταδιοδρομία, από την κατ’ επανάληψη δοθείσα, απόλυτη επιδοκιμασία των αγώνων του, από τον μόνο και μοναδικό κριτή , τον κυρίαρχο λαό, την νόμιμα εκδηλωθείσα λαική κυριαρχία.

Την αμετάκλητη και τελεσίδικη, καταξίωση των δημοκρατικών αγώνων και θυσιών του ΜΑΚΑΡΙΟΥ, που αφειδώλευτα του έδωσε, πλείστες όσες φορές η λαϊκή κυριαρχία, κανένας δεν είναι δυνατόν, εξ αντικειμένου, τώρα να την ανατρέψει.

Η αμετάκλητη και τελεσίδικη καταξίωση , έγινε, στον ουδιώδη χρόνο και με τον τρόπο, που η Συνταγματική θεωρία και Πράξη, γνωρίζει. Την απόλυτη επιδοκιμασία των αγώνων και των θυσιών του από τον μόνο και μοναδικό κριτή και τον κυρίαρχο λαό, την λαϊκή ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ, και κανένας δεν είναι δυνατό να την ανατρέψει στις μέρες μας, εποχή του παράλογου και του “κρανίου τόπος”.

Το προδοτικό πραξικόπημα του Ιούλη του 1974, τελεσίδικα ΑΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΤΟ από τη λαϊκή κυριαρχία από το λαό που στάθηκε ολόψυχα πλάι στον Λαοπρόβλητο Πρόεδρο Μακάριο, παραμένει για ΠΑΝΤΑ σαν τέτοιο. ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ και ΤΟΥΡΚΟΦΟΡΟ, ΕΠΑΙΧΥΝΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ.

Η κοπροδόχος της ιστορίας, ήτανε η φυσική αφετηρία και κατάληξη του πραξικοπήμα­τος και καμιά μεθόδευση και κανένα τέχνασμα, δεν είναι δυνατό, ούτε να το νομιμοποιήσει, ούτε να του δώσει διέξοδο , από τον οχετό της προδοσίας, που το έστειλαν η Λαϊκή Κυριαρχία, η Συνταγματική Θεωρία και Πράξη καθώς επίσης η νομοθεσία και νομολογία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η σιωπή σήμερα απέναντι στα δρώμενα, είναι εγκληματική συνέργεια, όταν είναι εντο­νότατη η εκτίμηση, ότι η ιστορική μνήμη του Λαού προσβάλλεται και βιάζεται και κύρια δυο από τις συνιστώσες του Δημοκρατικού πολιτεύματος (Βουλή και Δικαστική λειτουργία) βάναυσα περιφρονήθηκαν και εξυβρίσθηκαν, για να “δικαιωθούν” οι με παράνομες πράξεις ΕΓΚΛΗΜΑΤΗΣΑΝΤΕΣ κατά της πατρίδας τους.

Οι δύο αποφάσεις της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου , Πέτρος Χριστοδουλίδης και άλλοι εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και Φάκας εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας (1983 και 1984), αποφάσισαν ΟΡΙΣΤΙΚΑ, ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ και ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΑ, το ορθό, συνταγματικό, νόμιμο και δίκαιο της απομάκρυνσης, από τις κρατικές υπηρεσίες, αυτών που πρόδωσαν τη δημοκρατική νομιμότητα.

Αυτά επιβεβαιώθηκαν και με τον πιο πανηγυρικό τρόπο και σε μεταγενέστερη γνωμο­δότηση του Ανωτάτου Δικαστηρίου:

“ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ το ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 57/78, ΕΞΟΥΣΙΑ Ν’ ΑΝΑΚΑΛΕΣΕΙ ΤΙΣ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ

ΤΟΥ ΜΕ ΒΑΣΗ το ΝΟΜΟ ΑΥΤΟ, ΕΞΑΝΤΛΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΥ”. “ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ ΚΡΙΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΟΥ

ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΩΣ το ΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΤΛΗΣΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΤΩΝ 62 ΑΠΟ το ΝΟΜΟ 57/78, ΠΟΥ ΘΕΣΠΙΣΤΗΚΕ ΕΙΔΙΚΑ ΓΙΑ το ΣΚΟΠΟ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΟΥ. ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΡΙΧΝΕΤΑΙ ΚΑΜΙΑ ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΑΥΤΗΣ ΚΑΙ το ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ”.

Στις δε 6.4.1995 ανακοινώθηκε από την Επιτροπή Ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Στρασβούργο και η απόρριψη της αίτησης των 62 που αποθρασυμμένοι από την αντιμετώπι­ση των εδώ κρατούντων, προσέφυγαν “για να δικαιωθούν περισσότερο”.

Η συνάντηση με το Δίκαιο, με την Πολιτική, με τους θεσμούς είναι συγκλονιστική όταν είναι ουσιαστική.. Μετράς και μετριέσαι, ελέγχεις και ελέγχεσαι από τον εαυτό σου, αλλά κύρια και καθοριστικά από τον ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΛΑΟ.

Οι αγορεύσεις των εκπροσώπων των κομμάτων ΑΚΕΛ και ΕΔΕΚ κατά τον ουσιώδη χρόνο στη Βουλή για το θέμα των 62, αυτής της βάναυσης προσβολής της ιστορικής μνήμης και δημοκρατικής ευαισθησίας του λαού, έχω τη γνώμη, ότι έχουνε απόλυτη ταύτιση με το περί δικαίου αίσθημα της συντριπτικής πλειοψηφίας του Κυπριακού Λαού και της αναγκαίας μνήμης, για Κράτος Δικαίου και νομιμοποιημένης νομιμότητας.

Απόλυτα δίκαια και τεκμηριωμένα από τη ζώσα πραγματικότητα, λέχθηκαν στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Λαού: ” …. Δικαιολογημένες υπήρξαν οι αντιδράσεις γιατί εκείνη η κυβερνητική απόφαση, προκάλεσε βάναυσα το περί δικαίου αίσθημα του λαού, γιατί ανάξεσε πληγές που δεν έχουν κλείσει ακόμα και που 19 χρόνια μετά την προδοσία εξακολουθούν να αιμορραγούν”. ” …. Τους χειροκρότησαν μόνο εκείνοι που αμετανόητοι για την προδοσία ζητούν να δικαιώσουν τους εαυτούς τους και το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου”. “Αποδείχθηκαν υπερβολικές οι προσδοκίες μας ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να σεβαστεί την απόφαση της Βουλής, ή τουλάχιστον ότι θα την προβλημάτιζε εκείνη η απόφα­ση. Μια κυβέρνηση όμως που δεν σεβάστηκε την τραγωδία της Κύπρου, τα αισθήματα ολό­κληρου του λαού και την ιστορική μνήμη, πώς θα μπορούσε να σεβαστεί την απόφαση της Βουλής;” “Χάραξε με την απόφασή της αυτή, η κυβέρνηση, την ημερομηνία λήξης, κάθε έννοιας σεβασμού προς την ιστορία, γιατί παραγνωρίζει τις ευθύνες και τους ενόχους της εθνικής συμφοράς, ημερομηνία λήξης σεβασμού προς τους θεσμούς, την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και την απόφαση της Βουλής. Η σήψη και η αποσάθρωση που έφερε ο φασι­σμός, σuvεχίζεται απρόσκοπτα και οι έννοιες για αρχές, για δικαιοσύνη και για δημοκρατία uποvομεύοvται με αφανείς τώρα, αλλά σίγουρα καταστροφικές συνέπειες για το μέλλον”.

“Αυτούς λοιπόν τους υπαλλήλους που το όνομά τους συνδέθηκε με την ανωμαλία και την καταστροφή της πατρίδας, η κυβέρνηση αποφάσισε να τους επαναπροσλάβει, παρου­σιάζοντας μάλιστα την απόφασή της, όχι ως θέμα δικαιοσύνης. Αν είναι θέμα δικαιοσύνης η αποκατάσταση των 62, τότε προβάλλει ακέραια ένα άλλο θεόρατο ζήτημα της τιμωρίας όλων των ενόχων της χούντας, της ΕΟΚΑ Β’ και του πραξικοπήματος του Ιούλη του 1974”. “…. Και θα επανέλθουν που; Κύρια στην παιδεία και στην αστυνομία, άνθρωποι που συνέδεσαν το όνομά τους με την προδοσία θα μπουν στα σχολεία και θα διδάξουν τι; Δημοκρατία; Ελευθερία; Τι παράδειγμα θα δώσουν στα παιδιά; Πώς θα συνεργασθούν με τους γονείς; Πώς θα αvτικρύσουν τη μάνα, τον αδελφό, την αδελφή του αγνοούμενου, του σκοτωμένου, του πρόσφυγα; Θα επιστρέψουν στην αστυνομία ποιοι; Εκείνοι που κατέλυσαν το κράτος; Εκείνοι που μετείχαν στην ΕΟΚΑ Β; Ή μήπως εκείνοι που ανατίναξαν τους αστυ­νομικούς σταθμούς; Αυτοί είναι που θα μας αστυνομεύσουν; Και τότε ποιος θα μας προστατεύει από τους προστάτες μας; ΠΟΙΟΣ;”

Τα σημερινά εγκλήματα απότοκα των κοινωνικοπολιτικών προεκτάσεων του ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ: του Τουρκοφόρου και προδοτικού πραξικοπήματος και τόσων όσων επακο­λούθησαν.

               ‘Ό αγώνας για την κάθαρση του δημόσιου βίου από τα κατάλοιπα της Χούντας (ΕΟΚΑ Β ) είναι ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ αγώνας, για τη λαϊκή ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και την ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, που είναι αλληλένδετες”

[Αριστόβουλος Μάνεσης]

Οι 62 του πραξικοπήματος, η Χλώρακα , ο Σταφίδκιας και το ”Ζήτω η ΕΟΚΑ Β”‘, το για 29 ολόκληρους μήνες άγος, του ατιμώρητου των βασανισμών, το χαμόγελο της ΥΒΡΗΣ, η επιβράβευση αντί της τιμωρίας πλείστων όσων, σε πλείστα όσα, ο Εϊμές , ο κατ’εξακολούθη­ση εμπαιγμός της προσωπικής και κρατικής μας αξιοπρέπειας από τον φασίστα, παράνομο Ντενκτάς, η “κυριαρχία” και “η εκ περιτροπής προεδρίας” σε σενάρια “τολμηρών ιδεών” και εμπαιγμού της νοημοσύνης ενός ολόκληρου λαού, είναι μια ελάχιστη ενδεικτική σχηματική αναφορά. Η αλαζονεία της εξουσίας συναπαντιέται και εκστασιάζεται με το νέο φρούτο, την αλαζονεία της αποτυχίας, ενισχυμένη με την απόλυτη έλλειψη της όποιας, έστω και στοιχειώ­δους, ευθιξίας. Και πάρα πέρα η επιβράβευση, σε πλείστα όσα επίπεδα από την αλαζονικά κομπάζουσα εξουσία.

Ο βιασμός της ιστορικής μνήμης και της δημοκρατικής ευαισθησίας του λαού, κοιταγ­μένος και σε σχέση και συνάρτηση με την παράνομη επαναφορά, των απόλυτα νόμιμα απο­λυθέντων 62 του πραξικοπήματος και τις ψυχολογικές και κοινωνιολογικές παραμέτρους του θέματος, εστιάζει κύρια τους αίτιους και υπεύθυνους και τα αίτια και αιτιατά του τεράστιου αυτού προβλήματος και την τεράστια ευθύνη των κρατούντων.

Οι θεσμοί πρωτόφαντα και ανεπίτρεπτα δυναμιτίζονται, απονευρώνονται και ναρκοθε­τούνται. Από τη μια άνθρωποι που βίασαν βάναυσα τη δημοκρατική έννομη τάξη, επαναφέ­ρονται και προκλητικότατα προάγονται, “χάρη” δίδεται σε πρόσωπα που ήταν απόλυτα προ­βλεπτό, ότι η “χάρη” θα τα οδηγούσε σε αποθράσυνση των ίδιων και των όμοια τους σκε­πτομένων και από την άλλη, γίνονται απερίσκεπτες και προκλητικότατες για τους δημοκρατι­κούς θεσμούς δηλώσεις ! για “διεύρυνση της δυνατότητας να κρατείται ένας ύποπτος χωρίς δικαστικό διάταγμα και για διάστημα πέραν των 24 ωρών”!

Είχα δηλώσει στις 4.9.1995 τα πιο κάτω, που δυστυχώς “η αλαζονεία της ΥΒΡΗΣ του χαμόγελου” και “η αλαζονεία της αποτυχίας” συνεπικουρούμενη με την απόλυτη έλλειψη ΕΥΘΙΞΙΑΣ τα κατέστησαν έκτοτε και μαθηματικά επαληθευμένα. Είχα δηλώσει: ‘Ή δακτυλοδεικτούμενη από τα γεγονότα ανικανότητα των κρατούντων, να αντιμετωπί­σουν τη θρασύτατα αυξανόμενη εγκληματικότητα, λόγω της δικής τους ανικανότητας, αντί να τους οδηγήσει στην ανάληψη των ευθυνών τους, που είναι πρωτοφανείς και πολυποίκιλες και σε έκταση και σε μέγεθος και στον τομέα αυτό, τους οδηγεί στη βίαιη προσβολή των δημοκρατικών θεσμών, λέγοντας μεταξύ των άλλων ότι θα επιδιωχθεί ” …. διεύρυνση της δυνατότητας να κρατείται ένας ύποπτος χωρίς δικαστικό διάταγμα και για διάστημα πέραν των 24 ωρών”!

Το Σύνταγμα, ο ακρογωνιαίος λίθος της δημοκρατικής μας επιβίωσης, όμως, σαφέστα­τα στο άρθρο 11, παράγραφος 5, αναφέρει ότι: ‘Ό συλληφθείς προσάγεται ενώπιον του δικαστή, όσο το δυνατό πιο σύντομα, αμέσως μετά τη σύλληψή του , πάντως το βραδύτερον εντός 24 ωρών από τη σύλληψή του, εφόσον δεν αφεθεί πιο γρήγορα ελεύθερος”.

Επομένως, η δήλωση -πρόθεση- προβληματισμός!! των κρατούντων, όχι μόνο είναι καί­ρια αντίθετη προς ρητές διατάξεις του Συντάγματος, αλλά πάρα πέρα, αυτοαποδεικνύει μια θέση και αντίληψη, καίρια απαράδεκτη και προσβλητική για τους δημοκρατικούς θεσμούς. Η αύξηση της εγκληματικότητας είναι απότοκο της νοοτροπίας, συμπεριφοράς και των πολυποίκιλων τρομερών λαθών των κυβερνώντων και όχι θέμα που θα αντιμετωπιστεί με εισηγήσεις και πράξεις, που παραβιάζουν το Σύνταγμα και προσβάλλουν βάναυσα τους δημοκρατικούς θεσμούς της ημικατεχόμενης χώρας μας.

Η ευθύνη της αποτελεσματικής αντιμετώπισης της εγκληματικότητας με νόμιμα και συνταγματικά μέσα είναι ευθύνη των κρατούντων, που δεν είναι δυνατόν να απεκδυθούν των δικών τους λαθών και υπαιτιοτήτων με τη μετάθεση! του προβλήματος στους δημοκρατικούς θεσμούς”.

Έχω τη γνώμη ότι η ανάληψη των πρωτόφαντων νομικοπολιτικών ευθυνών των κρατού­ντων και η αντιμετώπιση του άγους των βασανισμών με ποινική διαδικασία είναι, εκ των ων ουκ άνευ.

Όταν τα πρόσωπα συμβολίζουν μια στάση

Όταν τα πρόσωπα συμβολίζουν μια στάση κακή ή καλή γίνονται νόημα. Η στάση απέ­ναντι τους, είναι στάση απέναντι στα νοήματα που εκφράζουν. Τα “κακά νοήματα” δυστυχώς στον τόπο μας, τους τελευταίους μήνες πληθαίνουν. Τα Δημοκρατικά ελλείμματα στις μέρες μας αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και δακτυλοδεικτούν καθημερινά στους αυτουργούς και συναυτουργούς τους και τις τεράστιες νομικές τους ευθύνες, έστω και αν κατάντησαν την ευθιξία, το πιο σπάνιο είδος, στο χώρο που κυριαρχεί το άγος του πραξικοπήματος και των 62, της ΕΟΚΑ Β’ και του αρχηγού της και της στάσης των κρατούντων στο θέμα των βασανισμών του Δημοσθένους και το άγος του “χαμόγελου” της “ύβρης” της Χλώρακας και τόσων όσων περί ΕΚΑΣ, άτυπων συναντήσεων, “ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ” και μυστικών συναντήσεων, ΕΙΜΕΣ, “συζήτησης!” αλλά μη διαπραγμάτευσης” , “συζήτησης και διαπραγματεύσης”. αλλά…! Ποινικοί ανακριτές αλλά όχι ! “Ποινικοί ανακριτές “! , διαθεσιμότητες!!! 29 ολόκληρους μηvες μετά τις τεκμηριωμένες μου καταγγελίες και πέρα από δύο μήνες από την επιβεβαίω­ση των καταγγελιών μου και από την ερευνητική επιτροπή. Ήτανε απόλυτα αναγκαίο, “εκ των ων ουκ άνευ” και παραμένει η ποινική τιμωρία των βασανιστών. Και αυτή είναι αδύνατη, χωρίς ποινικούς ανακριτές, ποινική διερεύνηση και ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ των καταγγελθέντων υπευθύνων. Η θεωρία των ΟΥΦΟ, πραξικόπημα χωρίς πραξικοπηματίες και βασανισμοί χωρίς ποινικά υπεύθυνους, χωρίς βασανιστές ποινικά υπόλογους, είναι εμπαιγμός και ιστορίες για αγρίους.

Η σιωπή σε τέτοιους δύσκολους καιρούς, δεν είναι “χρυσός”, αλλά λίβανος και σμύρνα στον κατ’εξακολούθηση συντελούμενο βιασμό της ιστορικής μνήμης και της δημοκρατικής ευαισθησίας του λαού μας.

Προστασία της ιστορικής μνήμης και ευαισθησίας του λαού

Καίρια και ουσιαστική αντίδραση πρέπει να συντελεσθεί ενάντια στο βιασμό της ιστο­ρίας και την uπόσκαψη των θεμελιωδών δικαιωμάτων μας. Το πολίτευμα είναι μια μορφή πολιτειακή, που όχι μόνο περιέχεται σε συνταγματικούς κανόνες, αλλά και πρέπει να προκύ­πτει και να στηρίζεται από τις παρούσες κοινωνικές δομές , τάσεις και δυνάμεις. Πρέπει πάντα να θυμόμαστε αλλά κύρια να βιώνοuμε την πραγματικότητα, που αποδεικνύει ότι οι ατομικές ελευθερίες, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, έχουν μια απόλυτη παραπληρο­ματικότητα με τις πολιτικές ελευθερίες, δηλαδή την αυθεντικότητα της πολιτικής θέλησης του λαού , της μόνης και μοναδικής δύναμης νομιμοποίησης των δρώμενων που πρέπει καθη­μερινά να αυτοπραγματώνεται στα έργα και όχι στα “λόγια”.

Εμείς εδώ στην Κύπρο, έχουμε το τραγικό προνόμιο της πικρότατης εμπειρίας της πραγματικότητας, να μιλά από μόνη της, να μιλά και να αποδεικνύει την καταστροφή που μας έφερε το προδοτικό πραξικόπημα και η συνέχειά του, η εγκληματική τούρκικη εισβολή, καταπατώντας και βιάζοντας, τα ατομικά, κοινωνικά και πολιτικά μας δικαιώματα.

Η επώδυνη τραυματική εμπειρία της προοδευτικής δημοκρατικής λειτουργικότητας, που το φασιστικό πραξικόπημα και η τούρκικη εγκληματική επεκτατική πολιτική μας έφερε και μας βασανίζει ιδιαίτερα έντονα σήμερα, οδηγεί σε τέτοιες ψυχολογικές στιγμές , σε ουσιαστικά και ψυχολογικά στηρίγματα που δίδονται από την καταξιωμένη από αγώνες και στάσεις ζωής δημοκρατική παρουσία ιδεολογικών και κομματικών χώρων και ατόμων αγωνι­στών και αγωνιστικών δημοκρατικών θέσεων.

Η σκέψη μου οδηγείται στις λεπτές, διεισδυτικές, νομιμοπολιτικές επισημάνσεις, του ξεχωριστά ευαίσθητου συνταγματολόγου Δημήτρη Τσάτσου, που έχουν ιδιαίτερα αυξημένες ταυτότητες ή αναλογίες και σημεία αναφοράς και προβληματισμού , με την τραγικότητα των σημερινών δημοκρατικών ελλειμμάτων και του βιασμού της ιστορικής μνή­μης και ευαισθησίας του Λαού.

Ο ξεχωριστός φίλος, Δημήτρης Τσάτσος, στα “τετράδια πολιτικής”, “όπως τα βλέπω”, εκδόσεις “λύχνος” , στις 27.4.1978 γράφει: “και στη φετινή επέτειο της 21ης Απριλίου, ο υπόκοσμος έκανε την παρουσία του. Το θέμα δεν είναι τι κάνει ο υπόκοσμος, αλλά τι κάνει η πολιτεία”.

ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ αυτών που φυλάττουν τη νομιμότητα Το “κράτος δικαίου” βασίζεται σε μια πεντακάθαρη αντιπαράθεση της νομιμότητας από την παρανομία. Αυτή πρέπει να είναι η αρχή που καθορίζει τις ενέργειες αυτών που φυλάτ­τουν τη νομιμότητα.

Η 21η Απριλίου δεν είναι παράνομη μόνο ως παρελθόν.

Είναι παράνομη και ως μέλλον.

Κάθε παρανομία που εκφράζεται σε πράξεις πρέπει να βρίσκει την πολιτεία αντίθετη και να κινεί τους διωκτικούς της μηχανισμούς.

Με ευκαιρία την επέτειο της 21ης Απριλίου συνέβησαν σε όλη τη χώρα παράνομες φιλοπαρακρατικές εκδηλώσεις.

Το θέμα δεν είναι να “θεωρείται” παράνομο το παρακράτος.

Το θέμα είναι η πολιτεία να το μεταχειρίζεται ως παράνομο” .

Στις δε 9.6.1978, αναφέρει: “Κακά νοήματα. Στον πανεπιστημιακό χώρο ανατρέπεται η λογική. Προσβάλλεται η ιστορία. Περιφρονούνται οι ιδέες. Όσοι έσκυψαν τότε, ψηφίζονται σήμερα. Οι άλλοι βάλλο­νται διότι τόλμησαν να …… εξοριστούν, να βασανιστούν, να φυλακιστούν. Και τότε και σήμε­ρα είναι οι βαλλόμενοι. “Όταν τα πρόσωπα συμβολίζουν μια στάση – κακή ή καλή -γίνονται νόημα. Η στάση απέναντι τους είναι στάση απέναντι στα νοήματα που εκφρά­ζουν”.

Τα κακά νοήματα στις μέρες μας στην Κύπρο πληθαίνουν, πληθαίνουν !!!

Στις 10.8.1979 αναφέρει: ”Αναγγέλλεται η επανίδρυση του κόμματος των προοδευτικών από το Σπύρο Μαρκεζίνη.

Ο κίνδυνος της συνήθειας. Αναγγέλθηκε η επανίδρυση κάποιου κόμματος (των προο­δευτικών). Ο δεσμός αυτού του νέου σχηματισμού με την επταετία είναι θεσμικός, υπάρχει εξ ορισμού. Η επανίδρυση αυτή δεν είναι η πρώτη προσπάθεια να δοθεί στο έγκλημα το παρατσούκλι του “πολιτικού γεγονότος”, ν’ αποποινικοποιηθεί ό,τι συνέβη, να επικυρωθεί το “ούτε γάτα ούτε ζημιά”.

Όταν σε μια πολιτεία “διαπράττεται” κάτι, αυτό δεν προϋποθέτει μόνο στους δράστες.

Προϋποθέτει και μια κοινωνική ανοχή.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Δημοκρατία δεν είναι οι εχθροί της. Είναι η συνήθεια να γίνονται ανεκτοί”.

Στις 13.10.1978 επίσης, γράφει ο Δημήτρης Τσάτσος: “Όσοι απέχουν. Όταν ένας καταπιέζει έναν άλλο και ο τρίτος βλέπει, σιωπά και απέχει, όταν ο ένας αποπροσανατολίζει έναν άλλο και ο τρίτος βλέπει, σιωπά και απέχει, τότε ο τρί­τος αυτός, δεν μένει έξω από τη μάχη, αλλά βοηθά τον πρώτο, αυτόν που καταπιέζει, αυτόν που αποπροσανατολίζει, αυτόν που συμμάχησε μ’ εκείvους … ο τρίτος αυτός δεν απέφυγε τον μπελά του να έχει γνώμη. Απλά κρύφτηκε πίσω από το δάκτυλό του. Τον μόνο που κοροϊδεύ­ει είναι τον εαυτό του.” Θάλεγε κάποιος, πως όλες οι πιο πάνω επισημάνσεις δεν γράφτηκαν μόνο για το τότε, μα με τραγικά επώδυνη διορατικότητα και για το σήμερα, το σήμερα της τόσο πολύ, προ­σβαλλόμεvης δημοκρατικής ευαισθησίας του λαού μας.

Το σήμερα εκφράζει συμπυκνωμένα και σφαιρικά, ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής, και Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης, μιλώντας σε μvημόσυvο, αγωνιστή της αντίστασης και της Δημοκρατίας: “Προφητικά αντιστάθηκες στους υπονομευτές της νομιμότητας που με τις πράξεις τους, άλλοι συνειδητά και άλλοι ασυνείδητα άνοιγαν το δρόμο για την εθνική τραγωδία.

Καλά εσύ πέθαvες νωρίς και δεν είχες το πικρό προνόμιο να δεις τους δολοφόνους σου να δολοφονούν την πατρίδα που τόσο αγάπησες και για την οποία θυσιάσθηκες και ν’ανοίγουν την κερκόπορτα για την εισβολή της Τουρκίας, Την προσφυγιά και τη σκλαβιά βωμών, εστιών και ιδιαίτερων πατρίδων.

Πόσο ταπεινωμένοι σ’ αντικρύζουμε για να σου πούμε πως υπάρχει μια πλήρης ανατρο­πή πολιτικών και ηθικών αξιών. Οι αγωνιστές ταλαιπωρούνται και οι ένοχοι και οι συνένοχοι αvταμείβονται.”

Έτσι, αναγκαστικά στους σημερινούς απελπιστικά δύσκολους καιρούς από την καθη­μερινή δημιουργία δημοκρατικών ελλειμμάτων, η σιωπή του ενεργού πολίτη, δεν είναι μόνο απαράδεχτη αποστασιοποίηση από τις υποχρεώσεις του, αλλά κάτι πολύ χειρότερο. Είναι δουλεία και δειλία απέναντι στους αυτουργούς και συναυτουργούς αυτών των δημοκρατικών ελλειμμάτων, αυτού του βιασμού της ιστορικής μνήμης και της δημοκρατικής ευαισθησίας του Λαού.

Έχοντας βέβαια υπόψη τη ζοφερή, θλιβερή, τραγική σημερινή Κυπριακή πραγματικό­τητα πραξικόπημα-εισβολή-κατοχή- ανατροπή κοινωνικοπολιτικών αξιών-62-βασανισμοί πολι­τών και ατιμωρησία υπευθύνων και των υπευθύνων των υπευθύνων, Χλώρακα, “χαμόγελο Ύβρης”, “ρεσιτάλ” απόλυτης έλλειψης ευθιξίας, ‘ΈΚΑΣ”, η αντιστασιακή ΕΟΚΑ Β’ και Γρίβας!!! “άτυπες συναντήσεις”, “ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ”, “συζητώ αλλά δεν διαπραγματεύομαι”! “δια­πραγματεύομαι και δεν ξέρω ….. “!!, δολοφονίες, “αλαζονεία της αποτυχίας” θα είμαστε αιθε­ροβάμονες και ευσεβοποθιστές αν συνεχίζαμε σωπαίνοντες να “ζούμε όλοι πλάι-πλάι σαν τίποτα να μη συμβαίνει, αγάλματα και ένοχοι. Νεκροί και δημόσια αξιώματα. Ήρωες και ψυχές μαγαρισμένες από δημόσια αμαρτήματα. Ανικανότητες και αλαζονείες, αντιλήψεις και μέθοδοι αποικιοκρατικών παρωχημένων νυχτών. Θεωρίες πρωτόφαντα παράλογες, προ­σβλητικές και υποτιμητικές της ανθρώπινης λογικής, θέσεις για πραξικόπημα που το έκαναν εξωγήινοι, γι’ αυτό δεν υπάρχουν πραξικοπηματίες, βασανισμοί επί βασανισμών πολιτών που τους έκαναν ”Ούφο” από το υπερπέραν, γι’ αυτό δεν υπάρχουν ούτε ποινικά ούτε πειθαρχικά υπεύθυνοι. Υπεύθυνοι για παραλείψεις νομικών και πολιτικών υποχρεώσεων που προκαλούν βάναυσα με φωτοφανέρωτες και απαράδεχτες θεωρίες και αντιλήψεις και για τους 62 του πραξικοπήματος και για τους βασανισμούς τους βασανιστές και για τους “δολοφόνους και τις δολοφονίες”. Υπεύθυνοι για το άγος των βασανισμών και το άγος της προσπάθειας επαναφοράς των 62. Υπεύθυνοι που αντί να απαντούν στη νομική και πολιτική τους ευθύνη και να τις αντιμετωπίζουν, εμπλέκουν άλλους, για να επιτίθενται εκ του ασφαλούς, δημιουργώ­ντας όμως τεράστια θεσμικά προβλήματα και βέβαια χωρίς να είναι δυνατόν vα επιβάλοuv τη σιωπή του νεκροταφείου που επιθυμούν. Γιατ[ ξέρουμε καλά ότι “‘αν θέλουμε την ελευθερία μας, πρέπει ν’αvτισταθούμε, όποιοι και νάναι, όσο δυνατοί και ναvαι .Πρέπει v’αντισταθούμε στη συνήθεια, την ψευτιά και την υποταγή”. Ν’ αντισταθούμε στο φρικτό θέαμα, να βλέπου­με υποκατάσταση της αυτονόητης και αυταπόδεικτης λόγω των γεγονότων πολιτικής ευθύ­νης και ευθίξίας με το “χαμόγελο” πρόκλησης και προσβολής, της νοημοσύνης και της ευαισθησίας τοu λαού.” Το χαμόγελο της ΥΒΡΗΣ. Να ακούμε πράγματα και να βλέποuμε “θαύ­ματα” καίρια συγκρουόμενα με τις πιο στοιχειώδεις απαιτήσεις της Λαϊκής Κυριαρχίας. Να βλέπουμε να συναπαντιέται το φαινόμενο της αλαζονείας της εξουσίας με το φαινόμενο της ” αλαζονείας της απόλυτης αποτυχίας” !!!

Δηλώσεις πρωτόφαντα αντιδημοκρατικές, όπως π.χ. για τον “διαβόητο” ‘ΈΚΑΣ” , όπου ο αρμόδιος Υπουργός δηλώνει ότι το έμαθε στο Υπουργικό, αλλά, δεν νιώθει τη δημοκρατικά αναγκαία ευαισθησία της παραίτησής του, που δεν είναι δυνατόν να την εξαρτά όπως δηλώ­νει προκλητικά από την εμπιστοσύνη του Προέδρου, αλλά αναγκαία πρέπει να την εξαρτά κύρια από τη Λαϊκή Κυριαρχία και Λαϊκή ετυμηγορία είτε στο θέμα Δημοσθένους, είτε στο θέμα των 62, είτε στο θέμα της Χλώρακας είτε στο θέμα του ‘ΈΚΑΣ” , είτε στο πρωτόφαντο σενάριο, “αληθινό” ή “μη”, για δολοφόνους ανάμεσα σ’αυτούc; ποu θα μας προστάτευαν από τους δολοφόνους.

Και όλα αυτά!!! χωρίς το χιλιοστό του χιλιοστού ίχνους ευθιξίας, που να οδηγεί στην παραίτηση!!! Ούτε καν!!! να τεθεί η παραίτηση στη διάθεση …. !!! αντί δε όλων των πιο πάνω υποχρεώσεων για ευθύνες και ευθιξίες, η επίμονη και παρατεταμένη πολυποίκιλη προσπά­θεια για επιβολή “της σιωπής του νεκροταφείου” .

Το Συνταγματικό Δίκαιο

Το Συνταγματικό Δίκαιο, ρυθμίζοντας τα της συγκράτησης και άσκησης της πολιτικής εξουσίας, άπτεται μοιραία της πολιτικής. Θάτανε τραγικό βέβαια για τους Δημοκρατικούς Θεσμούς, αυτή η φύση των πραγμάτων, να μας έκανε να “σιωπούμε” γιατί κάποιοι δεν το επιτρέπουν, προσχηματιζόμενοι ότι αυτό συνιστά, ανεπίτρεπτη πολιτική πράξη. Αυτό είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να επιβληθεί, γιατί απλούστατα το Συνταγματικό Δίκαιο είναι το κατ’ εξοχή δίκαιο, της πολιτικής ελευθερίας και όπως ξεχωριστά πετυχημένα παρατηρεί ο Δημήτρης Τσάτσος: “Μόνον άνθρωποι με πολιτική σκέψη, είτε αυτή είναι έμφυτη είτε κερδισμένη από μια κατάλ­ληλη παιδεία μπορεί να είναι συνειδητοί και υπεύθυνοι δημοκράτες. Διαφορετικά είναι ευά­λωτοι σε κάθε λογής ηθικολογία ή άλλου είδους κενή συνθηματολογία”.

Η λεγόμενη πολιτική ουδετερότητα είναι ψευδώνυμα μιας τοποθέτησης απόλυτα πολι­τικής, που “εμπεριέχει, με το πρόσχημα της -αδύνατης άλλωστε- αξιολογικής ουδετερότη­τας, την άρνηση της βάσης της Δημοκρατίας”.

Κατά λογική και νομική προέκταση μύθος είναι η αντίληψη της ουδέτερης – απολιτικής επιστήμης και πιο ειδικά της απολυτικής νομικής επιστήμης.

Πολιτική ουδετερότητα, σημαίνει κατά λογική ανάγκη ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΗ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ.

Άμα όμως αφαιρέσεις από την πολιτεία και τους θεσμούς της, το ΑΞΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ, τότε η εξουσία θα γίνει αυτοσκοπός και θα επιτρέψει στους φορείς της ανεξέλεγκτους ιδεο­λογικούς αντιδημοκρατικούς προσανατολισμούς.

Χαρακτηριστικά αναφέρονται οι συνέπειες των πιο πάνω και η απόλυτα επικίνδυνη αvτί­ληψη της πολιτικής ουδετερότητας και από την παρατήρηση του Δημήτρη Τσάτσου ότι: “Η εξέλιξη και η πτώση της Βαϊμάρης ρίχνει φως στις συνέπειες που έχει στην πολιτική πραγματικότητα η σχετικοποίηση της Δημοκρατίας με βάση την αρχή της πολιτικής ουδετε­ρότητας. Η ουδετερότητα της υπαλληλίας όλων των κλάδων του κρατικού μηχανισμού δημι­ούργησε άτομα με ουδέτερη πολιτική συνείδηση, έτοιμα να δεχτούν μέσα σε μια νύχτα τη νέα εξουσία του εθνικοσοσιαλισμού. Για τον πολιτικό ουδέτερο υπάλληλο, η πίστη και η υποταγή του προς την εξουσία δεν είχε καμιά εξάρτηση από τα βασικά ποιοτικά θεμέλια του πολιτεύματος.

Η μετάβαση από τη Βαϊμάρη στον εθνικοσοσιαλιστικό ολοκληρωτισμό έδειξε ποια είναι η συνέπεια της πολιτικής ουδετερότητας (Δημήτρη Τσάτσου “ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ”, Γ’

‘Εκδοση, 1985, σελίδες 336, 337).

Είναι κοινός τόπος ότι στην εποχή μας, δεν υπάρχει επιστημονική έρευνα, επιστημονική θέση ή επιστημονική παραγωγή – όχι μόνο στις κοινωνικές, αλλά και στις φυσικές επιστήμες -χωρίς πολιτικές επιπτώσεις, δηλαδή χωρίς πολιτική σημασία. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στο χώρο της νομικής επιστήμης και ειδικότερα του δημοσίου δικαίου και μάλιστα του συνταγματικού του οποίου τα θέματα όχι απλώς “άπτονται” της πολιτικής αλλά είναι εξ αντικειμένου σαφώς πολιτικά, αφού ανάγονται κατ’εξοχήν στη συγκρότηση και στην άσκηση της πολιτικής εξου­σίας.

Η επιστήμη του Δικαίου οφείλει

Η επιστήμη του δικαίου δικαιούται και οφείλει λοιπόν, να προσπαθεί να προσεγγίσει και συλλάβει την κοινωνικοπολιτική διάσταση των νομικών θεσμών, κανόνων και διατάξεων. Είναι γι’ αυτήν θέμα επιστημονικής ευθύνης αλλά και πολιτικής ευθύνης. Όποιος μιλάει για διαχω­ρισμό των δύο ευθυνών αυταπατάται ή εξαπατάται και εξαπατά.

Άμεσα σχετικά με τα πιο πάνω, είναι και αυτά που παρατηρε( ο βαθυστόχαστος Συνταγματολόγος και Ακαδημαϊκός Αριστόβουλος Μάνεσης σχετικά με ένα άλλο μύθο, με ένα άλλο “είδος” περιφρονητή του λαού”, του “τεχνοκράτη”. “Θα ήθελα να σημειώσω ότι εάν το πλάσμα της απολιτικής επιστήμης δεν έχει πια πέραση, έχει όμως ακόμα πέραση δυστυχώς, ο τύπος του δήθεν αντικειμενικού “καθαρού επιστήμονα”, που είναι δήθεν μονάχα επιστήμονας, purus mathematicus purus asinus – δηλα­δή ο τύπος του λεγόμενου “τεχνοκράτη”. Ο τεχνοκράτης εμφανίζεται σαν ο κατεξοχήν “απο­λιτικός”. Και ο τύπος δεν σπανίζει ανάμεσα στους νομικούς, πανεπιστημιακούς και μη. Όπως έχει γράψει χαρακτηριστικά ο Δ. Ευρυγένης, “το άνθος αυτό του κακού ευδοκίμησε στη χώρα μας ιδίως κατά τη διάρκεια του (πρόσφατου) εφτάχρονου μεσαίωνα. (Δείγμα και εμπει­ρία “αυτού του μεσαίωνα” είχαμε με το προδοτικό πραξικόπημα και στην Κύπρο). Ο απολιτι­κός τεχνοκράτης προσφέρει χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ ή καλύτερα με πολλή συνήθως περίσκεψη, αλλά χωρίς αιδώ, τα επιστημονικά “αιτιολογικά” του στα “διατακτικά” οποιασδή­ποτε, και της πιο απάνθρωπης εξουσίας. Θα πρόσθετα, ότι ο εμφανιζόμενος σαν απολιτικός τεχνοκράτης είναι πρόθυμος να αναζητεί, διατυπώνει και προσφέρει λύσεις εναλλακτικές για τους κατόχους της εξουσίας, εξυπηρετικές πάντως των συμφερόντων τους ή των απόψεών τους, αδιαφορώντας για το ποιοι είναι αυτοί και για το πώς ασκούν την πολιτική εξουσία. Ο τεχνοκράτης υπηρετεί το οποιοδήποτε αφεντικό. Και αδιαφορώντας για την πολιτική, ενδια­φέρεται απλώς για τη “δουλειά” του, της οποίας η ποιότητα εκτιμάται και γι’αυτό “αξιοποιεί­ται”. Και κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι η “δουλειά” του είναι δουλεία, όταν δεν είναι επίσης και δειλία έναντι των κρατούντων. Έτσι συνηθίζει να εκδίδεται σε οποιονδήποτε κρατούντα, αμειβόμενος είτε σε χρήμα είτε σε είδος (με οφφίκια, συμβούλια, επιτροπές, αποστολές, παράσημα κ.τ.λ.), άσχετα από καθεστώτα και κάτω από όλα τα καθεστώτα (βασιλικά, κοινο­βουλευτικά, δικτατορικά, δημοκρατικά … )” .

Ο μακαρίτης Ρόδης Ρούφος, ”Οι μεταμορφώσεις του Αλάριχου”, παρατηρεί πως “χρέος του δημοκράτη είναι να συντελέσει στην ανάπτυξη της παιδείας, προς εκείνες ακρι­βώς τις κατευθύνσεις, που φοβάται ο απολυταρχισμός”.

Απόλυτα σχετικά με το θέμα, είναι και τα όσα ανάφερε στη Βουλή (βλέπετε πρακτικά ημερομηνίας 30.3.95 σελίδες 93,94,95) ο Βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ, Ρένος Πρέντζας, κατά τη συζήτηση του θέματος που ενέγραψε: ‘Ή άσκηση πνευματικής και πολιτικής τρομοκρατίας και ψυχολογικής βίας εναντίον μελών της Νομικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας”. Από του βήματος της Βουλής ο Ρένος Πρέντζας μεταξύ των άλλων είπε και τα πιο κάτω, χωρίς να υπάρξει μέχρι και αυτή τη στιγμή η οποιαδήποτε ανάληψη ευθύνης της Υπουργού.

“. ….. Η παρανομία, όπως και τα σαπρόφυτα, χρειάζεται κόπρο για να πολλαπλασιαστεί.

Και όταν υπερεκχειλίζουν οι σταύλοι του Αυγεία, η παρανομία πολλαπλασιάζεται όλο και πιο ανεξέλεγκτα και ο αγώνας για τον καθαρισμό των σταύλων γίνεται τελικά υπεράνθρωπος, γίνεται Ηράκλειος.

Ανέφερα όμως την υπόθεση Παρασκευά και Παπαευθυμίου και πρέπει να κάνω εκτενέ­στερη αναφορά, με την ευχή ότι θα κοπεί η φόρα της κ. Αγγελίδου και με την ελπίδα ότι δε θα χρειαστεί αύριο να “επαναλαμβάνει και πάλι εαυτόν” μόνος του ενδεχομένως και πάλι ο κ.Παπασάββας. Ποια είναι η υπόθεση Παρασκευά και Παπαευθυμίου; Είναι από τη μια η ιδιό­χειρη γραπτή παράκληση της κ. Αγγελίδου προς τον τότε Γενικό Εισαγγελέα κ. Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη να της βρει τρόπο, ώστε να παρακαμφθεί η ανέκκλητη – σύμφωνα με το νόμο και τη νομολογία – απόλυση του Θεολόγου Ανδρέα Παρασκευά και να καταστεί δυνατή η άμεση επαναπρόσληψή του. Είναι δηλαδή η εξωφρενική πραγματικά απόπειρα της κ.Υπουργού να εμπλέξει σε συνωμοσία μαζί της και μαζί με τον κ. Παρασκευά το Γενικό Εισαγγελέα, για να επιτύχουν από κοινού, με παράνομα μέσα, ένα παράνομο αποτέλεσμα.

Και είναι από την άλλη η δημοσιογραφική πληροφορία ότι η κυρία Υπουργός έδωσε οδηγίες να προωθηθεί ο επαναδιορισμός στην εκπαίδευση του Ανδρέα Παπαευθυμίου, ένοπλου στις 17 Ιουλίου 1974 πραξικοπηματία, ο οποίος είχε παυθεί το 1979 με απόφαση της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας.

Αντιπαρέρχομαι την περίπτωση Παπαευθυμίου, αναμένοντας την αντίδραση της κ.

Υπουργού, η οποία είναι ενδεχόμενο έστω και τώρα να επιθυμεί να προβεί σε διάψευση και μένω στην περίπτωση Παρασκευά, την οποία, και να θέλει, δεν είναι δυνατό να τη διαψεύσει η κ. Αγγελίδου, γιατί είδαμε πια το κείμενο, απόδειξη που ιδίαις χερσί έχει γράψει η έντιμη Υπουργός. Ταιριάζει στην ιδιότητα του Υπουργού να συνωμοτεί εναντίον των νόμων; Ταιριάζει στην ιδιότητα του Υπουργού να μετατρέπεται σε διαβιβαστή ψευδών ισχυρισμών του κ. Παρασκεuά για την εξαπάτηση της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας; Διότι και αυτό το διέπραξε η κ. Υπουργός.Διαβίβασε επιστολή του κ.Παρασκευά, στην όποια διατυ­πώνεται ο ισχυρισμός ότι ο εν λόγω αθεόφοβος θεολόγος είχε χάσει τον πνεύμονά του στους εθνικοαπελευθερωτικούς μας αγώνες. Αλλά ως τώρα ο θεομπαίχτης αυτός θεολόγος ισχυριζόταν ότι τον πνεύμονά του τον είχε χάσει ένεκα των βασανιστηρίων -όπως ισχυριζό­ταν- στα οποία τον είχαν υποβάλει οι αστυνομικοί του Μακαρίου. Πότε έλεγε την αλήθεια ο κ. Παρασκευά; Όταν παρίστανε στα μάτια των ανυποψίαστων μαθητών του το θύμα του Μακαρίου ή τώρα, που παριστάνει τον ηρωομάρτυρα των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων; Πού επιτέλους έχασε τον πνεύμονά του ο κ. Παρασκευά; Ή μήπως θεωρεί την αντιμακαρια­κή, την αντιδημοκρατική, τη φασιστική και τουρκοφόρα δράση του εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα;

Και η Υπουργός; Η εντεταλμένη από το νόμο θεματοφύλακας της ιστορικής μνήμης του ’55; Έτσι διασφαλίζει την ιστορική μνήμη; Υιοθετώντας την πλαστογράφησή της με την υιοθεσία του νεοεφευρεθέντος μαρτυρίου του κ. Παρασκευά; Ή, αν αληθεύει ο νεοφανής ισχυρισμός, υιοθετώντας έναν, κατά τη δική του πλέον ομολογία, συκοφάντη; Διότι, αν όντως έχασε τον πνεύμονά του το ’55, τότε το ’74 και το ’75 ο κ. Παρασκευά ήταν ένας αισχρός, ένας αίσχιστος ψεύτης και συκοφάντης. Και αν τώρα είναι που ψεύδεται, τότε είναι ένας εθνοκάπηλος απατεώνας. Περί τίνων μεριμνάτε κυρία Υπουργέ; Περί συκοφαντών ή περί εθνοκάπηλων απατεώνων; Για όνομα του Θεού!

Ας εμποδίσει η κ. Υπουργός, ας εμποδίσει επιτέλους να την εκμεταλλεύονται και να την εκθέτουν.”

Υποχρέωση για μια άγρυπνη κοινή γνώμη

Η συμβολή του πολίτη και πολύ περισσότερο του δημόσιου λειτουργού στη δημιουργία μιας άγρυπνης κοινής γνώμης, είναι δημοκρατικό λειτούργημα. Σε μια ημικατεχόμενη δε πατρίδα, είναι αδήριτη ανάγκη και επιτακτικότατη υποχρέωση.

Η ζώσα ιστορική πραγματικότητα βροvτοφωνάζει. Δεν δικαιούμαστε να λησμονούμε ούτε να απλουστεύουμε τα πράγματα, ούτε να αλλάζουμε την αλήθεια.

Ο νεκρός ποιητής αλληγορικά μεν αλλά καίρια και κύρια στηριζόμενος από τα καθημε­ρινά δρώμενα δακτυλοδεικτεί: “Γέμισε η γη μας με αγάλματα νεκρών ηρώων. Ακούστηκαν όλοι οι λόγοι. Δόθηκαν όλων των λογιών διαβεβαιώσεις. Δεν απέμεινε τίποτα που δεν έχει λεχθεί. Ανέμισαν σημαίες.

Όμως το έγκλημα είναι ακόμη εκεί, ατιμώρητο, ξεχασμένο. Ζούμε όλοι πλάι πλάι, σαν τίποτε να μην συμβαίνει, αγάλματα και ένοχοι. Νεκροί και δημόσια αξιώματα. Ήρωες και “ψυχές μαγαρισμένες από αμαρτήματα”.

Η διαχρονική πορεία των νομικών, κοινωνικοπολιτικών αναζητήσεων και αγώνων, επα­ληθεύει τη θέση, ότι δεν υπάρχει χώρος ή επίπεδο της πολιτειακής ζωής απολιτικά.

Η λεγόμενη πολιτική ουδετερότητα είναι ψευδώνυμο μιας τοποθέτησης απόλυτα πολι­τικής, που εμπεριέχει με το πρόσχημα της απόλυτα αδύνατης αξιολογικής ουδετερότητας, άρνηση της βάσης της Δημοκρατίας. “Προϋπόθεση αυτής της τοποθέτησης είναι η μοναρχι­κής προέλευσης αντίληψη ότι εξουσία και κοινωνία είναι δύο στεγανά και αντίθετα μεταξύ τους πολιτικά μεγέθη.

Με όλα τα πιο πάνω δεδομένα και με απόλυτα θεωρητικό αλλά και βιωματικό ενστερνι­σμό των θέσεων αυτών, είναι εύκολο να αντιληφθεί κανένας, το ουτοπικό των προσπαθειών, των διαφόρων, μέσα από “προειδοποιήσεις – απειλές”, να εξαναγκάσουν διακοπή της ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ, που απόλυτα άστοχα, άκομψα και επικίνδυνα γι’αυτούς αναφέρ­θησαν, έχοντας στην πλάτη τους το συναπάντημα τους, με τους παράνομους ορκοδέχrες.

Με δεδομένη της Συνταγματική και νομική κατοχύρωση του ατομικού δικαιώματος της ΕΚΦΡΑΣΗΣ και ΓΝΩΜΗΣ (άρθρο 19 του Κυπριακού Συντάγματος, άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, άρθρο 62 του νόμου 1/90 του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου, Νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και Συνταγματική θεωρία και Πράξη) και τη βιωματική διαχρονική συνέπεια δεν υπάρχει ο παραμικρός χώρος για τις όποιες “προειδοποιήσεις – απειλές”, για αλλαγή θέσεων και πορείας.

Η συνάντηση με τους θεσμούς

Ένας ξεχωριστός φίλος έχει γράψει: ‘Ή συνάντηση με τους θεσμούς με την Πολιτεία και με την Πολιτική είναι αδυσώπητη, όταν είναι ουσιαστική. Μετράς και μετριέσαι, ελέγχεις και ελέγχεσαι από τον εαυτό σου.

Ανατοποθετείσαι. Στην αρχή τελείς υπό τη γοητεία του δοσμένου.

Αυτού που η παιδεία σου σου έμαθε να θεωρείς οριστικό. Αυτού που άλλοι, και όχι εσύ, επέβαλαν με τις διαδικασίες της άρχουσας παιδείας ως “οριστικό”. Η συμμετοχή του πολίτη στην πολιτική και κοινωνική ζωή σημαίνει κριτική συμμετοχή. Σημαίνει συνάντηση με το αδυσώπητο”.

Όλοι θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε πόσο πιο επιτακτικά και επίπονα γίνονται τα πιο πάνω, όταν ζεις και βιώνεσαι με μια χώρα, με το τεράστιο πρόβλημα της εισβολής και κατο­χής του 39% του εδάφους της, σε μια χώρα που πέρασε από ένα εγκληματικό προδοτικό και τουρκοφόρο πραξικόπημα και μια βάρβαρη επεκτατική εισβολή, που ακόμα συνεχίζεται με πείσμα και παραβίαση όλων των βασικών κανόνων του αναγκαστικού Διεθνούς Δικαίου και όλων των αρχών της πολιτισμένης ανθρωπότητας.

Οι ζώσες πραγματικότητες, το νομικό πλαίσιο, οι πραγματικές συνθήκες και κύρια η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, δεν επιτρέπουν και δεν αφήνουν καμιά “ελπίδα” σ’αυτούς που προει­δοποιούν – απειλούν”. Θεωρία, προσωπικά βιώματα και πράξη είναι αλληλένδετα, “το ουσιώ­δες είναι να μείνει κανείς ελεύθερος, όρθιος και αλύγιστος απέναντι στους καταναγκασμούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς των κρατούντων”.

Η πρότινος απόπειρα πνευματικής και πολιτικής τρομοκρατίας από τους τρεις αχυραν­θρώπους, πήρε την πρέπουσα απάντηση. Τους λέχθηκε: “ότι αναπαλαιώνοντας και ετερο­χρονίζοντας τον αγαπημένο τους Ιούλη του ‘7 4, έχουν αναλάβει εργολαβικά την προσπάθεια, να αναγάγουν σε επιστήμη των δικών τους βέβαια μέτρων, την λάσπη, τη διαβολή, τη συκο­φαντία και την επικίνδυνη ανοησία.

Βέβαια ο τόπος είναι μικρός, οι άνθρωποι έχουν μυαλό και κρίση, γι αυτό η αδίστακτη προσπάθεια πνευματικής και πολιτικής τρομοκρατίας και λασπολογίας ήταν και είναι αδύνα­το να επιτύχει.

Η λάσπη παραμένει λάσπη, το πραξικόπημα παραμένει πραξικόπημα συνειδητά προδο­τικό και τουρκοφόρο, η ΕΟΚΑ Β’ εγκληματική και προδοτική, οι 62 παράνομοι, και βιαστές της δημοκρατικής νομιμότητας και ευαισθησίας, οι βασανισμοί παραμένουν βασανισμοί, δια­πραχθέντες από βασανιστές και όχι από ΟΥΦΟ από το υπερπέραν, που ζητούν την ποινική διερεύνηση και τιμωρία.

Το ΑΓΟΣ, η ευθύνη και η ΝΤΡΟΠΗ, ΒΑΡΥΝΟΥΝ απόλυτα και ΚΑΙΡΙΑ, τους υπεύθυνους και τους υπεύθυνους για τους υπεύθυνους και δακτυλοδεικτούν τη φασίζουσα νοοτροπία

τους.

Όσον αφορά το άτομό μου, όλες οι απόπειρες της λάσπης, των ύβρεων και των συκο­φαντιών όταν προέρχονται από τέτοιες πρακτικές και τέτοιες αντιλήψεις αποτελούν ξεχωρι­στή τιμή και δημοκρατική νομιμοποίηση. Ένα όμως ας μάθουν οι αυτουργοί και οι συναυ­τουργοί και οι συναγελαζόμενοι με τις πρακτικές και τις μεθόδους τους.

Οι όποιες και όσες απόπειρες πνευματικής και πολιτικής τρομοκρατίας δεν θα περά­σουν. Δεν είναι δυνατό να επιβληθεί το 1996 η σιωπή του νεκροταφείου.

Σε καιρούς δύσκολους και τραγικούς από “το θέατρο του παράλογου” και τον κατ’ εξα­κολούθηση βιασμό της δημοκρατικής ευαισθησίας του λαού, σε μήνες “οργισμένους”, με τα δημοκρατικά ελλείμματα να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, η αναπαλαίωση της Ιουλιανής του 1974, “νοοτροπίας” και των αλήστου μνήμης Γκαιμπελικών-φασιστικών τεχνι­κών, και ηχητικών ετεροχρονισμένων κακέκτυπων “απριλιανής” προέλευσης, προκαλούν τη μνήμη, και ΟΡΓΙΖΟΥΝ τη ψυχή και ΚΑΛΟΥΝ σε εγρήγορση τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ, Ο λαός, δεν ξεχvά, ξέρει: το πραξικόπημα, πραξι­κόπημα προδοτικό, εγκληματικό και τουρκοφόρο, τους 62 παράνομους και βιαστές της δημοκρατικής νομιμότητας και ευαισθησίας του λαού, τα χαμόγελα της ΥΒΡΗΣ και τις απει­λητικές και φασίζουσες κορώνες, απαράδεχτες προκλήσεις και πρακτικές, τους βασανι­σμούς και την ατιμωρησία τους, ΑΓΟΣ και ΝΤΡΟΠΗ, για τους υπεύθυνους και για τους Υπεύθυνους των υπεύθυνων, τις θεωρίες των ΟΥΦΟ του πραξικοπήματος – πραξικόπημα χωρίς πραξικοπηματίες και βασανισμοί χωρίς βασανιστές – αφόρητες προκλήσεις και προ­σβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και νοημοσύνης.

Καμιά αλχημική μέθοδος αναπαλαίωσης και αναμυρικασμού του προδοτικού Ιούλη του 1974, καμιά προσπάθεια ηχητικών διαστρεβλωματικών “εφφέ” και καμμιά αντιεπιστημονική και βάναυσα προσβλητική της ανθρώπινης νοημοσύνης και ευπρέπειας, παρουσίαση ΔΕΝ είναι δυνατό να αλλοιώσουν τις πραγματικότητες και να δώσουν άλλα νοήματα από αυτά, που ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ λαός, ΞΕΡΕ! και ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ. Απόλυτα και καθαρά ΞΕΡΕΙ και ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ τι είναι πραγματική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, τι είναι ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ, τι’είναι ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ, ΕΠΙΣΤΗΜΗ και ΔΙΚΑΙΟ.

Υπάρχουν στη ζωή στιγμές…

Ο καταξιωμένος από το έργο του και τη στάση ζωής του, Συνταγματολόγος Αριστόβουλος Μάνεσης, βιώνει και λέει: ” …. θα μιλήσω χωρίς περιστροφές. Κάτω από τις συνθήκες που ζούμε η σιωπή δεν είναι “χρυσός” είναι “λίβανος και σμύρνα”. Διότι η σιωπή μπορεί να ερμηνευθή σαν αποδο­χή ή συναίνεση: ‘Ό σιωπών δοκεί συναινείν”. Δεν έχω λοιπόν το δικαίωμα να σιωπήσω, αφού σωπαίνοντας θα εμφανιζόμουν ως αποδεχόμενος ή ανεχόμενος τα όσα γίνονται. Υπάρχουν στη ζωή, την ατομική και την κοινωνική, στιγμές που πρέπει κανείς να πει το μεγάλο “ναι” ή το μεγάλο “όχι”.

Σε τέτοιες στιγμές, σαν τις τωρινές, το ουσιώδες είναι, πιστέψτε με, να προστατεύσει κανείς τον εαυτό του, όχι από τη δίωξη, αλλά από τον εξευτελισμό. Να περισώσει την αξιο­πρέπειά του ως ανθρώπου, ως πολίτη, ως επιστήμονα ….. “.

“Το Συνταγματικό Δίκαιο, ρυθμίζον κατά βάσιν την συγκρότησιν και την άσκησιν της κρατικής εξουσίας, δεν είναι πάντοτε και αναγκαίως, δύναται όμως να αποβή ουσιωδώς “τεχνική” της πολιτικής ελευθερίας. Εφ’όσον το Συνταγματικό Δίκαιο είναι τεχνική της πολιτι­κής ελευθερίας, η επιστήμη η ασχολουμένη με την ερμηνείαν και μελέτην των κανόνων του, αποβαίνει η επιστήμη της πολιτικής ελευθερίας. Βαρεία η ευθύνη όσων έταξαν εαυτούς εις την καλλιέργειαν και την υπηρεσίαν του κλάδου τούτου της επιστήμης τοu Δικαίου. · Η θεωρία και η πράξη είναι αλληλένδετες, το ουσιώδες είναι να μείνη κανείς ελεύθερος, όρθιος και αλύγιστος απέναντι στους καταναγκαστικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς των κρατού­ντων.

Μην επιτρέψετε να σας εξανδραποδίσουν. Διατηρήστε, μέσα στους ζοφερούς και άρρωστους καιρούς, άγρυπνη και ανυπότακτη τη σκέψη σας, περιφρουρήστε την άγια υγεία και ρωμαλεότητα της ψυχής σας, κρατήστε στητό και αγέρωχο το ωραίο ανάστημά σας. Και αν η Εξουσία, που την συμφέρει να έχει παθητικούς και πολιτικά αδιάφορους υπηκόους, σας πεί ότι, έτσι κάνοντας, δεν είστε φρόνιμοι και μονοταγείς πολίτες, αποδείξετε της ότι καλός πολίτης είναι μόνον ο ελεύθερος πολίτης, ο συνειδητός ενεργός και υπεύθυνος πολίτης. Και θυμίστε της ότι ο Περικλής είχε πει στον Επιτάφιο”: όποιος αδιαφορεί για τα πολιτικά πράγ­ματα του τόπου του είναι, όχι φιλήσυχος, αλλ’άχρηστος, “αχρείος” πολίτης. Και μη ξεχνάτε, στις σημερινές δύσκολες για την Πατρίδα μας και το Λαό μας περιστάσεις, τα λόγια του ποι­ητή –

“Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι. θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία”.

Με τα πιο πάνω του Αριστόβουλου Μάνεση, βίωμα και συνείδηση, νιώθω ξεχωριστή δημοκρατική και επιστημονική περηφάνεια, να έστιάζεται και επάνω μου, το μίσος, η εμπά­θεια και η διαστρέβλωση των όποιων και όσων βιαστών της ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ και της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ευαισθησίας του ΛΑΟΥ.

Αντιπαράθεση δημοκρατικής νομιμότητας προς την παρανομία

Το κράτος δικαίου πρέπει και οφείλει να βασίζεται και να λειτουργεί σε μια πεντακάθα­ρη αντιπαράθεση, της δημοκρατικής νομιμότητας προς την παρανομία.

Αυτή είναι απαράβατη αρχή που πρέπει να καθορίζει και να διέπει τις ενέργειες όλων, που έχουν υποχρέωση να διαφυλάττουν τη νομιμότητα. ‘Ή 21η Απριλίου του ’67, η εγκληματική οργάνωση ΕΟΚΑ Β’ και ο αρχηγός της και το εγκληματικό, προδοτικό και τουρκοφόρο πραξικόπημα του ’74”, όπως είπε και ο Συνταγματολόγος Δ. Τσάτσος,” ….. δεν είναι παράνομη, μόνο ως παρελθόν. Είναι παράνομη και ως μέλλον και το θέμα δεν είναι η 21η Απριλίου, το παρακράτος να “θεωρείται” παράνο­μο. Το θέμα είναι η πολιτεία να το μεταχειρίζεται ως παράνομο” .

“Τούτοι δω εφέρανε ντουφέκια γεμάτα μπαρούτι Τούτοι δω διατάξανε τη στυγερή εξόντωση Τούτοι δω συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένο και το λιγνό κορίτσι, έπεσε με τη σημαία του και το αγόρι γύρισε χαμογελώντας λαβωμένο στο πλευρό της Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα ζητώ την τιμωρία Εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα ζητώ την τιμωρία Δεν θέλω να μου δίνουνε το χέρι το μουλιασμένο από το δικό μας αίμα …. “.

Η διαχρονική σοφία του ποιητή Πάμπλο Νερούντα, αγνοήθηκε με τις κατ’εξακολούθη­ση τραγικές συνέπειες του βιασμού της ιστορικής πραγματικότητας και της ανθρώπινης και δημοκρατικής ευαισθησίας του λαού. Με τα τραγικά αδιέξοδα των δημοκρατικών ελλειμμά­των και την πρωτόφαντη παρουσίαση του εγκλήματος και το πρωτοφανέρωτο θλιβερό φαι­νόμενο, του συναπαντήματος της “αλαζονείας της εξουσίας” με την “αλαζονεία της αποτυ­χίας και του εμπαιγμού της νοημοσύνης του λαού” .

Ο αγώνας για την κάθαρση είναι αγώνας για τη λαϊκή κυριαρχία και την κρατική ανεξαρτησία

Η εγκυρότητα της επιστημοσύνης του Συνταγματολόγου Αριστόβουλου Μάνεση, ότι ‘Ό αγώνας για την κάθαρση του δημόσιου βίου από τα κατάλοιπα της Χούντας (βλέπε ΕΟΚΑ Β’ και προδοτικό και τουρκοφόρο πραξικόπημα του 1974), είναι ταυτόχρονα αγώνας, για τη λαϊκή κυριαρχία και την εθνική ανεξαρτησία, που είναι αλληλένδετες, όχι μόνο πλαστογρα­φήθηκε, με συνέπεια τα σημερινά τραγικά δημοκρατικά μας ελλείμματα, αλλά πολύ περισσό­τερο καταπροδόθηκε, με την πρωτόφαντη προσβολή της δημοκρατικής ευαισθησίας με την προκλητική και παράνομη “επαναφορά” των 62 του πραξικοπήματος και την πρωτοφανέρω­τα ενορχηστρωμένη προσπάθεια πλήρους διαστρέβλωσης της ιστορικής πραγματικότητας.

Πραξικόπημα χωρίς πραξικοπηματίες!!! ΕΟΚΑ Β’ και Γρίβας αντιστασιακοί!!!

Έτσι, οι σε παράνομους ορκοδέχτες παράνομα ορκοδοτήσαντες, μετατρέπονται σε πατερναλιστικούς αφερέγγυους πλαστογράφους και κατ’ επάγγελμα παραχαράχrες των δημοκρατικών αγώνων και θυσιών του νομιμοποιημένου από τη λαϊκή κυριαρχία Προέδρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και της υπόλοιπης δημοκρατικής ηγεσίας και του πάντοτε παρόντα αγωνιστή, των δημοκρατικών αγώνων, Κυπριακού λαού.

Νομιμοποιητική δύναμη

Όλους αυτούς τους “δίσεχτους μήνες” και τους “οργισμένους καιρούς”, που η δημο­κρατική ευαισθησία εμπαίζεται, με τον πιο βάναυσο τρόπο, γίνεται μια ανίερη προσπάθεια, το προδοτικό και τουρκοφόρο πραξικόπημα και οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί του, να βγουν από την κοπροδόχο της ιστορίας και μέσα από Γκαιμπελικές μεθόδους και ταχτικές, να φιγουράρουν και “τιμητές” αυτών που η μόνη και μοναδική νομιμοποιητική δύναμη, η λαϊκή κυριαρχία, αμετάκλητα και τελεσίδικα τους αναγνώρισε και τους νομιμοποίησε.

Η νομιμοποίηση του Μακαρίου και των αγωνιστών της αντίστασης και της δημοκρατίας έχει αμετάκλητα και τελεσίδικα, συντελεσθεί, στον πρέποντα και ουσιώδη χρόνο, από τη νομιμοποιητική δύναμη της λαϊκής κυριαρχίας, τον ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΛΑΟ.

Ο λαοπρόβλητος πρόεδρος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος το Δεκέμβρη του 1973, που δια­πράχθηκε η δολοφονία του Ανδρονίκου, μια από τις πολλές της ΕΟΚΑ Β’, δήλωνε: ΕΟΚΑ Β’ και ο αρχηγός της Γ. Γρίβας

‘Ή απαγωγή και ο στυγερός φόνος του Ανδρονίκου αποδεικνύουν ότι ο Γρίβας και οι οπαδοί του είναι αδίστακτοι δολοφόνοι, στερούμενοι συνειδήσεως και ηθικού φραγμού.

Ομιλούν, οι άθλιοι, άνευ εντροπής περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ενώ παραλλήλως επιδίδο­νται εις παντός είδους πράξεις βίας και κτηνώδους απανθρωπιάς.

Υπάρχουν πιθανώς άνθρωποι, οι οποίοι δυνατόν να πιστεύουν ότι ο Γρίβας ήλθεν εις την Κύπρον δια να αγωνισθεί, δια την Ένωσιν. Κοινός εγκληματίας και αιμοχαρής δολοφόνος κατέστη ο Γρίβας και πολλά δεινά επεσώρευσεν εις την Κύπρον δια της όλης δράσεώς

του …. “

Στη δε μνημειώδη επιστολή του της 2ας του Ιούλη του 1974 ο Μακάριος έγραφε μετα­ξύ άλλων στον Γκιζίκη, στη 2η κιόλας παράγραφο: ” .…. Από της λαθραίας αφίξεως εις Κύπρον του Στρατηγού Γρίβα, κατά Σεπτέμβριον του 1971, εκυκλοφόρουν φήμαι και υπήρχαν βάσιμοι ενδείξεις ότι αυτός ήλθεν εις Κύπρον κατά προτροπήν και ενθάρρυνσιν ορισμένων εν Αθήναις κύκλων. Βέβαιον πάντως είναι ότι ο Γρίβας από των πρώτων ημερών της ενταύθα αφίξεως του είχεν επαφήν μετά υπηρετούντων εις την Εθνικήν Φρουράν αξιωματικών εξ Ελλάδος, παρά των οποίων έτυχε βοηθείας και συμπαραστάσεως εις την προσπάθειαν του να σχηματίση παράνομον οργάνωσιν και να αγω­νισθή δήθεν δια την Ένωσιν. Και κατήρτισε την εγκληματικήν οργάνωσιν ΕΟΚΑ Β’, η οποία κατέστη αιτία και πηγή πολλών δεινών δια την Κύπρον. Γνωστή είναι η δράσις της οργανώσε­ως αυτής, η οποία υπό πατριωτικόν μανδύαν και ενωτικήν συνθηματολόγησιν διέπραξε πολι­τικάς δολοφονίας και πολλά άλλα εγκλήματα. Η στελεχουμένη και ελεγχομένη υπό Ελλήνων αξιωματικών Εθνική Φρουρά υπήρξεν εξ αρχής ο εις έμψυχον και άψυχον υλικόν κυριότερος τροφοδότης της “ΕΟΚΑ Β‘” της οποίας τα μέλη και οι υποστηρικταί έλαβαν τον εύφημον τίτ­λον και αυτοαπεκλήθησαν “ενωτικοί” και “ενωτική παράταξις” …. “.

Η επισυναφθείσα επιστολή “Κεραυνού” προς “Κάδμον” (=δικτάτορας Ιωαννίδης), μιλά από μόνη της και επιβεβαιώνει για χιλιοστή φορά, την ιστορική πείρα, ότι όταν ένα έγκλημα παραμένει ατιμώρητο βρυκολακιάζει, κακοφορμίζει καί αποτελεί μόνιμο κίνδυνο των δημο­κρατικών θεσμών.

Η δημοκρατική κοινή γνώμη και οι ηγεσίες των κομμάτων που καίρια και άμεσα αντέ­δρασαν και στις παραχαράξεις της ιστορίας (“αντιστασιακός ο αρχηγός της ΕΟΚΑ Β’!!, βλέ­πετε συμπόσιο!! και τις εκεί παρουσίες!!), και της ιστορικής μνήμης του λαού μας, αποτε­λούν την παρηγοριά και την ελπίδα στο να αντέξουμε και σ’ αυτό τον καταιονισμό του απο­προσανατολισμού, του ψεύδους, της μικρότητας και των τεράστιων δημοκρατικών ελλειμμά­των.

Απαράδεκτα και αποκαρδιωτικά

Τραγικά απαράδεκτα και αποκαρδιωτικά, απόλυτα ανιστόρητα και σε καίρια σύγκρου­ση προς την αλήθεια και τη δημοκρατική ευαισθησία του λαού, τα όσα σχετικά με το θέμα λέχθηκαν από τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο. Αλήθεια, προς τι αυτή η πρωτοφανέρωτη “ύβρης” του λαού, της ιστορικής του πορείας και του μεγάλου του ηγέτη, προέδρου και Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ’ από τον άνθρωπο που θα ανάμενε κάποιος να είναι υπερα­σπιστής της ιστορικής αλήθειας και της ευαισθησίας του Λαού; Ο Α’ Αντιπρόεδρος της ΕΔΕΚ, Βουλευτής Γιαννάκης Ομήρου, ξεχωριστά πετυχημένα έγραψε στις 11.6.1995: ‘Ή ΣΥΝΑΞΗ της περασμένης Κυριακής, με την επαίσχυντη παρουσία Κυβέρνησης και Εκκλησίας, σε μια επιχείρηση παραχάραξης της ιστορικής αλήθειας, ηρωοποίησης της εγκληματικής δράσης του Αρχηγού της ΕΟΚΑ 8′ και προβολής του ανιστόρητου και φαιδρού εφευρήματος περί αντιχουντικής δράσης του κατ’ εξοχήν εκπροσώπου της χούντας στην Κύπρο, προκαλεί κατάπληξη σε κάθε δημοκρατικό πολίτη αυτού του τόπου.” … “Εκεί όμως που η όλη ιστορία των ημερών αποδείχθη και διασκεδαστική ήταν ο ισχυρι­σμός ότι η ΕΟΚΑ Β’ υπήρξε αντιχουντική οργάνωση. Δημιουργήθηκε, μας είπαν, για να βοη­θήσει στην ανατροπή της χούντας ο δε Γρίβας υπήρξε κορυφαίος αντιστασιακός! Ώστε έτσι λοιπόν; Γι’αυτό εχpηματοδοτείτο από τη χούντα; Γι’αυτό τα πρωτοπαλλήκαρα της ΕΟΚΑ Β’ ήταν οι φανατικότεροι υποστηρικτές των συνταγματαρχών; Γι’αυτό οργάνωναν εκδηλώσεις υμνολογίας των τυράννων κάθε 21ης Απριλίου; Και γι’ αυτό τρομοκρατούσαν, ξυλοκοπούσαν και δολοφονούσαν τους αντιχουvτικούς; Για να ανατρέψουν τη χούντα; Και είναι γι’αυτό που όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα, προέβαιναν σε συλλήψεις και κακοποιήσεις πολιτών και εγκαθίδρυσαν την ομογάλακτη προς την εν Αθήναις χούντα της Λευκωσίας; Η φαιδρότης υπήρξε πάντα συνώνυμη κάθε οπαδού των τυραννικών καθεστώτων και κάθε δικτατορίας.

Η υπέρβαση όμως και της φαιδρότητας με αυτούς τους διεστραμμένους ισχυρισμούς συνιστά μια τέτοια υπερβολή που μόνο λιγοφρενείς μπορούν να τους προβάλλουν. Καιρός λοιπόν να ανανήψουν. Καιρός να κατανοήσουν και οι κατ’επάγγελμα πατριώτες και η φίλτατή τους κυβέρνηση που ένθερμα στηρίζει στις ανιστόρητες διαστροφές της ιστορικής αλήθειας που προβάλλουν, πως αυτός ο λαός δεν δέχεται δεν ανέχεται τα φαντάσματα του παρελθό­ντος και το εφιαλτικό βρυκολάκιασμα των εθνοσωτήρων – ολετήρων της Κύπρου .

Όσοι αναλαμβάνουν σήμερα το έργο της στήριξης μιας τέτοιας συμπεριφοράς, της κυβέρνησης συμπεριλαμβανομένης και του Αρχιεπισκόπου μη εξαιρουμένου πρέπει να είναι έτοιμοι να επωμισθούν καί το άγος και την καταισχύνη της αναδρομικής δικαίωσης του τοuρ­κοφόροu πραξικοπήματος.

Μικρό δείγμα του στίγματος των καιρώv και των τεράστιων δημοκρατικών ελλειμμάτων, δίδει η θέση του πρώην προέδρου της Βουλής και προέδρου της ΕΔΕΚ, Βάσου Λυσσαρίδη, σε μνημόσυνο αγωνιστή της αντίστασης: ‘Ή Κύπρος είναι η χώρα των πολιτικών παραδόξων. Διαφωνούντες σuγκυβερνώντες, ανάδοχοι και αποδέχτες μέτρων, τα οποία οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ως καταστροφικά, μη απο­λογηθέντες πραξικοπηματίες που αuτοκαθορίζοvται ως στυλοβάτες της δημοκρατίας. Με την ιστορία να πλαστογραγείται, με τις αξίες να ανατρέπονται, με τους νεκρούς να λοιδο­ρούνται και τους εν ζωή αγωνιστές να διώκονται”. “Πόσο ταπεινωμένοι σας αντικρύζουμε για να σας πούμε πως υπάρχει μια πλήρης ανα­τροπή πολιτικών και ηθικών αξιών. Οι αγωνιστές ταλαιπωρούνται και οι ένοχοι και οι συνένοχοι ανταμείβονται ….” 

Υποχρέωση και αναπόδραστο καθήκον μας για τη Λειτουργία της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου, πρέπει να είναι, ο καθημερινός βιωματικός μας αγώνας και η καθημερινή μας αντίσταση, όπως λέει και ο ποιητής “στην ψευτιά, στη συνήθεια και την υποταγή”.

Νομικοϊστορική αλήθεια

Αυτά ως υποχρέωση στην ιστορικονομική αλήθεια, στη δημοκρατική ευαισθησία του λαού, στοιχεία “εκ των ων ουκ άνευ” για τη δημοκρατική μας επιβίωση.

Απόλυτα σχετικά με τα τωρινά δρώμενα, τα όσα προείδε και είπε στη Βουλή, με εξαιρε­τική ψυχολογική ακρίβεια και πρόβλεψη ο Δημήτρης Χριστόφιας, κατά τη συζήτηση του θέματος των 62 του πραξικοπήματος: “Χάραξε με την απόφασή της αυτή, η κυβέρνηση, την ημερομηνία λήξης κάθε έννοιας σεβασμού προς την ιστορία, γιατί παραγνωρίζει τις ευθύνες και τους ενόχους της εθνικής συμφοράς, ημερομηνία λήξης σεβασμού προς τους θεσμούς, την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και την απόφαση της Βουλής”. Η σήψη η αποσάθρωση που έφερε ο φασισμός, συνεχίζεται απρόσκοπτα και οι έννοιες για αρχές, για δικαιοσύνη και για δημοκρατία υπονο­μεύονται με αφανείς τώρα, αλλά, σίγουρα καταστροφικές συνέπειες για το μέλλον”.

“Αυτούς λοιπόν τους υπαλλήλους, που το όνομά τους συνδέθηκε με την ανωμαλία και την καταστροφή της πατρίδας, η κυβέρνηση αποφάσισε να τους επαναπροσλάβει, παρου­σιάζοντας μάλιστα την απόφασή της, όχι ως θέμα επιείκειας ή φιλανθρωπίας, αλλά ως θέμα δικαιοσύνης. Αν είναι θέμα δικαιοσύνης η αποκατάσταση των 62, τότε προβάλλει ακέραια ένα άλλο θεόρατο ζήτημα τιμωρίας όλων των ενόχων της χούντας, της ΕΟΚΑ Β’ και του πρα­ξικοπήματος του Ιούλη του 1974 … “

Τα δημοκρατικά μας ελλείμματα φοβάμαι ότι είναι τρομερά. Οι μήνες είναι “δίσεχτοι και οι καιροί οργισμένοι”. Η σιωπή δεν είναι χρυσός, αλλά λίβανος και σμύρνα, σε όσα απα­ράδεχτα συμβαίνουν, στις μέρες μας. Οι καιροί ου μενετοί. Ο αγώνας πρέπει να είναι αδιάκο­πος, συνεχής, συνεπής και αταλάντευτος. Αυτά είναι η υποχρέωση όλων όσων πιστεύουν στη Δημοκρατία και την ουσιαστική λειτουργικότητά της.

Η παραχάραξη και διαστρέβλωση της ιστορίας, των αμετάκλητα και τελεσίδικα κριθέ­ντων από τη μόνη νομιμοποιητική δύναμη, τη λαϊκή κυριαρχία, μόνο δεινά επιφέρει.

“Μακάριε και νεκροί των δημοκρατικών αγώνων και της αντίστασης, όταν φύγατε μας αφήσατε μεγάλους ….

Τώρα ανίερα προσπαθούνε οι πατερναλιστές το ακατόρθωτο.

Προσπαθούνε να σας μικράνουνε για να μη θυμίζετε την μικρότητα, των σε παράνομους ορκοδέχτες παράνομα ορκοδοτησάντων. Γίνονται οι κωμικοί της εποχής κι εγκόλπια κουδουνάνε τη βαριά τους απάτη.

Αν μας έβλεπες Μακάριε, θα φοβόσουνα ίσως προς στιγμή και για μας”.

Αλλά όχι Μακάριε, μεγάλε αγωνιστή, της λευτεριάς και της αξιοπρέπειας. Εμείς ξέρου­με πάντως, ότι έχουμε καίρια νομική και πολιτική, κοινωνική και ατομική ευθύνη και υποχρέω­ση, να αντισταθούμε, όπως λέει και ο ποιητής. ν’αντισταθούμε στον αποπροσανατολισμό, στη συνήθεια, στην ψευτιά και κύρια στη σιωπή και την υποταγή.

Εξ άλλου ο ποιητής “της ανίκητης ζωής και του νικημένου θανάτου” , με τη βιωματική του λειτουργικότητα ανεξίτηλα έγραψε και έμπραχrα στήριξε: ‘Ό θάνατος όταν σε βρει με προσωπείο και αλυσίδες, ε, τότε πράγματι είναι φοβερό. Πεθαίνοvτας έτσι τι μπορεί να κερ­δίσεις έξω από σκουλήκια; είναι περισσότερο η αγωνία του θανάτου που σε σκοτώνει. Η ψυχή “θάναι κιόλας νεκρή πριν πεθάνεις”. Θα ζεις στην οσμή των πτωμάτων. Το θάνατο τον φέρνουμε μέσα μας, και είναι αυτό το απροσδιόριστο που μας δυσκολεύει ν’αγαπάμε, να ονειρευόμαστε, να πιστεύουμε, “να ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ” .

Ενώ βέβαια -“Παρόλο που το ξέρουμε ότι δεν είμαστε ο Μακάριος , ο Αλλιέντε, ο Νερούντα, οι Κένεντυ , ο Λαμπράκης, ο Λουμούμπα, ο Λούθερ Κινγκ Παρόλο που το ξέρουμε πως δεν έχουμε τίποτα κοινό μ’αυτούς, άνθρωποι της σειράς είμαστε, εσείς, και εγώ, Ο αγώνας πρέπει όμως να ΓΙΝΕΙ και πρέπει να καταλάβουμε πόσο δύσκολος είναι και πόσο αναγκαίος, πρέπει να κρατήσουμε ετούτο τον καιρό του γενικού χαμού.

Γι’ αυτό πρέπει να πούμε, Να σφίξουμε τα δόντια, να αγωνιστούμε. Κάπου πρέπει να ωφελήσουμε και εμείς.

Εξάλλου γίνεσαι ικανός για κάτι μονάχα σαν αρχίσεις να το κάνεις”.

Αυτά επιβάλλει η διαχρονικότητα της σοφίας του ποιητή. Τότε και σήμερα, όταν η αγωνιστικότητα των ηχοχρωμάτων του διαγγέλματος του Μακάριου έσωζε την τιμή της δημοκρατικής Κύπρου, Μιλώντας στο λαό, από τον Ελεύθερο ραδιοσταθμό της Πάφου:

“Ελληνικέ Κυπριακέ λαέ, Γνώριμη είναι η φωνή που ακούεις. Γνωρίζεις ποίος ομιλεί. Είμαι ο Μακάριος. Είμαι εκείνος τον οποίον σύ εδιάλεξες να είναι ο ηγέτης σου …..

Δεν είμαι νεκρός, όπως η Χούντα των Αθηνών και οι εδώ εκπρόσωποί της θα ήθελαν. Είμαι ζωvταντός. Και είμαι μαζί σου, συναγωνιστής και σημειοφόρος στον κοινόν αγώνα. Το πραξι­κόπημα της Χούντας απέτυχε.

Εγώ ήμουν ο στόχος της Χούντας. Και εφ’όσον εγώ ζω, η Χούντα στην Κύπρο δεν θα περάση …..

Ελληνικέ Κυπριακέ Λαέ. Η Χούντα απεφάσισε να καταστρέψει την Κύπρο. Να την διχο­τομήσει. Αλλά δεν θα το κατορθώσει. Πρόβαλε παντοιοτρόπως αντίστασιν εις την Χούνταν.

Μη φοβηθείς. Διαδήλωσε την θέλησίν σου να αvτισταθής, να αγωνισθείς”.

“Ναι πρέπει να αγωνιστούμε, πρέπει να αντισταθούμε και σε τούτο το χαλασμό”

Πρέπει να αποτραπεί Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΤΟΥ λαού.

Αυτά έγραφα ως Εισαγγελέας της Δημοκρατίας στι 9/1/1996

Δυστυχώς: Τραγικά τραγικότατα στις μέρες μας…Κρανίου τόπος που θα έλεγε και ο Αριστόβουλος Μάνεσης.

Ως πρώην Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας γράφω στις “6/12/2024: Το Αιδώς Αργείοι αλαζονεία, υπεροψίαν και μέθην είχε ο Δαρείος “

Πόνος και ψυχή στα διαδραματιζόμενα, γραφούμενα,συμφραζόμενα.

Και άκρως επιβαλλόμενη παραπομπή, απόλυτα αναγκαία και καίρια σημειολογική στα άρθρα του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου στις 30/12/2024 στην ιστοσελίδα e-shocknews

“Αποκαθηλώνοντας τον Μακάριο” και “Κύπρος: Όλο και βαθύτερα στον ιστό της αράχνης” 8/1/2025.

Μακάριε απέθαντε, όταν έφυγες μας άφησες μεγάλους. Σήμερα 19/1/2025 ημέρα της γιο ρτής σου πέραν της φυσικής, φυσιολογικής και αυταπόδεικτης διαχρονικής επικαιροποίησης-επαλήθευσης ‘ολων των πιο πάνω γραφομένων…

Τώρα ξεδιάντροπα η ιστορική μνήμη βιάζεται και όχι μόνο, με την σημειολογική “αποκαθήλωση-εξαφάνιση του πορτρέτου σου και τη ΝΑΤΟϊκή τερατογένεση.

Έλεος και ντροπή, ντροπή και έλεος.

*Άκης Παπασάββας πρώην Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας.

19/1/2025