Του Κώστα Μαυρίδη*
Εξαρχής, διευκρινίζουμε ότι, διαφορετικότητα και «πολυπολιτισμιτικότητα» (multiculturalism) στην ΕΕ δεν ταυτίζονται. Στην Ευρώπη, διαφορετικά έθνη, φύλα, λαοί και άλλες κοινωνικές ομάδες, με διαφορετική ιστορική αφετηρία, έχουμε διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο στην γλώσσα, θρησκεία, ήθη και άλλα. Δεδομένου αυτού του είδους διαφορετικότητας, επιλέγουμε ελεύθερα την συνύπαρξη, επειδή υπάρχει ο συνεκτικός υποχρεωτικός πυρήνας αξιών του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού. Υποχρεωτικός –και όχι προαιρετικός– πυρήνας αξιών στην ΕΕ ! Πρόκειται για αξίες, όχι αφηρημένες ή υποκειμενικές, αλλά συγκεκριμένες, κάποιες συλλογικές (π.χ. δημοκρατία, ελευθερία, επικράτηση του νόμου για όλους, ασφάλεια κ.ά.) καθώς και ατομικές αξίες (δικαιώματα κι ελευθερίες) που καταγράφονται όλες, μια προς μία, στον δεσμευτικό Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ που ισχύει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ για όλους τους πολίτες σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ, χωρίς εξαιρέσεις.
Ωστόσο, η «πολυπολιτισμιτικότητα» ως ιδεολογική αντίληψη στην ΕΕ, δεν είναι ο αλληλοσεβασμός στην διαφορετικότητα, αλλά ότι δεν υπάρχει πολιτισμός ηθικά ή κοινωνικά ανώτερος άλλου. Λόγω αυτής της ισοπεδωτικής εξίσωσης, η «πολυπολιτισμιτικότητα» σημαίνει την αποδοχή οποιουδήποτε εισαγόμενου πολιτισμού με δικές του ξεχωριστές αξίες, άλλες από τις αξίες της ΕΕ. Μια επαφή με τμήμα κοινωνικών σπουδών σε πανεπιστήμιο, φανερώνει πόσο ριζωμένη είναι αυτή η δογματική και στρεβλωτική «πολυπολιτισμικότητα» ώστε πολλοί επηρεαζόμενοι να επιλέγουν την σιωπή για να έχουν επαγγελματική θέση κι ανέλιξη, ενώ οι φοιτητές «προσαρμόζονται» για να καταφέρουν να αποφοιτήσουν (πρόσφατη μελέτη του φημισμένου Πανεπιστημίου Yale στις ΗΠΑ το επιβεβαίωσε).
Η συζήτηση για την «πολυπολιτισμιτικότητα» δεν είναι θεωρητικό θέμα για τους διανοούμενους, αλλά κορυφαίο πολιτικό ζήτημα που αφορά τις σύγχρονες κι ανοικτές κοινωνίες μας στην Ευρώπη. Από πολιτικής άποψης, η «πολυπολιτισμικότητα» που θεωρεί όλους «τους πολιτισμούς ισότιμους επειδή δεν υπάρχει ηθικά σωστός ή λάθος πολιτισμός», οδηγεί στην διάσπαση της κοινωνίας και μελλοντικά στην σύγκρουση. Μάλιστα, μια τέτοια στρεβλωμένη «πολυπολιτισμιτικότητα» ανατρέπει τις δεσμευτικές αξίες του πολιτισμού μας. Για παράδειγμα, οι φανατικοί της «πολυπολιτισμιτικότητας» θεωρούν ότι η ΠΑΡΑΝΟΜΗ μετανάστευση είναι κατοχυρωμένο ανθρώπινο δικαίωμα που δεν πρέπει να υπόκειται σε νομοθετικούς περιορισμούς. Επιπλέον, η αξιοπρέπεια και η θέση της γυναίκας είναι αδιαπραγμάτευτη αξία στον πολιτισμό μας χωρίς αποκλίσεις, αλλά η ισλαμική μαντίλα που αποτελεί μηχανισμό υποταγής και υποβιβασμού της γυναίκας, επιτρέπεται ακόμη και σε ανήλικα κορίτσια στην ΕΕ. Τέτοια φαινόμενα, όσο κι αν φαίνονται αθώα, δεν οδηγούν στην κοινωνική σύγκλιση και συνοχή, αλλά στην κοινωνική διάσπαση και σύγκρουση.
Η ΕΕ έχει τις αδιαπραγμάτευτες αξίες της, οι οποίες αποτελούν τις κοινές αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού που όλα τα κράτη-μέλη έχουν υποχρέωση να εφαρμόζουν για όλους τους πολίτες της ΕΕ. Αυτός ο δεσμευτικός πυρήνας αξιών είναι το θεμέλιο του κοινού μας πολιτισμού που δημιουργεί την συνοχή στις κοινωνίες μας, όπως επιβάλλει ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, που αποτελεί κορυφαίο νόμο στην ΕΕ χωρίς εξαιρέσεις. Κι επειδή ο Χάρτης αποτελεί τον υπέρτατο νόμο της ΕΕ και δεν επιτρέπει την αλλοίωση αυτών των αξιών, δεν υπάρχει ούτε δημόσια ομολογία όσων προωθούν την υπονόμευση των αξιών μας αφού εκτός από ανηθικότητα είναι και παρανομία.
*Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
