Της Ανδρούλας Γκιούρωφ
Πανηγυρίζει η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την ήττα που υπέστη ο Βίκτορ Όρμπαν στις εκλογές στην Ουγγαρία, αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.
Ο νέος πρωθυπουργός Πήτερ Μάγιαρ προέρχεται από το κόμμα του Όρμπαν Fidesz και θα είναι πολύ δύσκολο για τον ίδιο να γίνει υποχείριο της ελίτ των Βρυξελλών.
Είναι εκπληκτικό πως η ηγεσία του ΕΛΑΜ και ο πρόεδρος του ΑΛΜΑ Οδυσσέας Μιχαηλίδης τσακώθηκαν για τις εκλογές στην Ουγγαρία ξεκινώντας από λάθος εκτιμήσεις.
Μπορεί η Ε.Ε. να καλωσορίζει την Ουγγαρία στην Ευρώπη αλλά η χώρα αυτή ήταν ανέκαθεν η καρδιά της Ευρώπης καθότι βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της γηραιάς ηπείρου και κάποτε αποτελούσε την δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο (μετά τη Ρωσία) μαζί με την Αυστρία (ως η αυτοκρατορία της Αυστροουγγαρίας ).
Οι Ούγγροι ως λαός διατηρούν ακόμα αλυτρωτικές διεκδικήσεις και κανένας νέος πρωθυπουργός δεν μπορεί να αγνοήσει τα αισθήματα του λαού αυτού που έχει μια μακρά ιστορία επαναστάσεων εξεγέρσεων και ανατροπών.
Ενδεικτικά να αναφέρουμε πως οι Ούγγροι γνωστοί ως Μαγιάροι αναχαίτισαν με επικές μάχες και απαράμιλλο αλτρουϊσμό την Οθωμανική αυτοκρατορία να διεισδύσει στην υπόλοιπη Ευρώπη αν και ένα μεγάλο τμήμα της χώρας παρέμεινε για πάνω από ένα αιώνα υπό οθωμανική διοίκηση.
Ο κ. Οδυσσέας Μιχαηλίδης όταν «πανηγυρίζει» για εκλογές σε οποιαδήποτε χώρα της Ε.Ε. θα ήταν χρήσιμο για τον ίδιο να διαβάζει και λίγο ιστορία για να μην ρεζιλεύεται.
Ο Μάγιαρ και οι Μαγιάροι
Ο νέος πρωθυπουργός σίγουρα θα προβεί σε πολλές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις και ο κεντρικός του στόχος είναι να επανακτήσει τα 17 δις.ευρώ που κρατεί δεσμευμένα η Ε.Ε. εξαιτίας της πολιτικής του Όρμπαν για το μεταναστευτικό και του αντι-LGBTQ νόμου της χώρας.
Πιθανόν η Ε.Ε. να απογοητευθεί και από τον νέο πρωθυπουργό καθότι θα δυσκολευτεί να ξεχάσει όπως και όλοι οι Μαγιάροι την εκδικητικότητα του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκι όταν με την βία προσπαθούσε να στρατολογήσει από την Ουγγρική κοινότητα της Ουκρανίας νέους για τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας.
Λίγο μετά την νίκη του ο Μάγιαρ δήλωσε ότι ελπίζει η ρωσική επιθετικότητα να τελειώσει σύντομα και τότε η Ευρώπη θα άρει «άμεσα» τις κυρώσεις. «Κατανοώ τα ηθικά ζητήματα… αλλά ας μην πυροβολούμε τα πόδια μας», είπε, εκφράζοντας ανησυχίες για το οικονομικό κόστος.
Οι απόψεις του θυμίζουν τον Βέλγο πρωθυπουργό Μπαρτ Ντε Βέβερ, που επικρίθηκε έντονα όταν είπε ότι η Ευρώπη πρέπει να ξαναβρεί πρόσβαση σε φθηνή ρωσική ενέργεια.
Παρότι το κόμμα Tisza (Tisztelet es Szabatsag -μτφρ Τιμιότητα και Ελευθερία) του Μάγιαρ έχει υποσχεθεί σταδιακή απεξάρτηση από τη ρωσική ενέργεια έως το 2035, η ΕΕ θέλει να κινηθεί πολύ πιο γρήγορα, στοχεύοντας στον τερματισμό των εισαγωγών έως το 2027.
Η πολιτική ασύλου και μετανάστευσης ενδέχεται επίσης να προκαλέσει εντάσεις. Η Ουγγαρία πληρώνει πρόστιμο 1 εκατ. ευρώ την ημέρα για παραβίαση των κανόνων ασύλου της ΕΕ. Ωστόσο, οι θέσεις του Μάγιαρ συμβαδίζουν με τη γενική κατεύθυνση της ΕΕ, που από το 2015 έχει γίνει πιο αυστηρή στο μεταναστευτικό.
Οι Ούγγροι υποστήριζαν φανατικά τον Όρμπαν στο μεταναστευτικό. Στους δρόμους της Βουδαπέστης και των άλλων πόλεων δεν θα δεις τις ορδές ξένων να πιέζουν τους μισθούς προς τα κάτω ως φθηνή εργατική δύναμη. Οι Ούγγροι δεν ντρέπονται να κάνουν και την πιο βρόμικη δουλειά φθάνει να είναι αφέντες στην χώρα τους.
Οι ηγέτες της ΕΕ θα γνωρίσουν σύντομα τον Μάγιαρ ως πρωθυπουργό. Οι πρώτες επισκέψεις του θα είναι στη Βαρσοβία και στη Βιέννη, ενώ η απουσία του Βερολίνου από τη λίστα προκαλεί ερωτήματα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Τυχόν αλλαγή της πολιτικής στο μεταναστευτικό θα είναι η αρχή του τέλους για τον Πήτερ Μάγιαρ και το γνωρίζει πολύ καλά.
Η ήττα του Όρμπαν δεν οφείλεται στον εθνικισμό του ή στα βέτο που ασκούσε στην Ε.Ε.κατά των κυρώσεων της Ρωσίας. Οφείλεται κυρίως στην υποστήριξη που είχε από τον Τραμπ και οι υποστηρικτικές επισκέψεις προεκλογικά στην Βουδαπέστη από τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζέι ντι Βανς και τον ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο λειτούργησαν καταλυτικά εναντίον του.
Μια ιστορική αναδρομή και ο κατακερματισμός
Για να κατανοήσουμε την ψυχοσύνθεση των Μαγιάρων να αναφέρουμε ότι όταν η Ουγγαρία το 1919 επιχείρησε να εφαρμόσει μια σοσιαλιστική επανάσταση (άντεξε λιγότερο από δύο μήνες ) δέχθηκε μια συντονισμένη επίθεση από γειτονικές χώρες που υποδαύλισε και προώθησε η Γαλλία.
Τον Ιούνιο του 2020 στο τέλος του Α’ παγκοσμίου πολέμου υπογράφτηκε στο Παρίσι η Συνθήκη του Τριανόν , μεταξύ των συμμάχων Χωρών τη Αντάντ καθώς και των ΗΠΑ (23 συνολικά Χωρών) αφενός, και της Ουγγαρίας αφετέρου, μιας εκ των διαδόχων της Αυστροουγγαρίας.
Με αυτή τη συνθήκη επαναπροσδιορίστηκαν τα σύνορά της Ουγγαρίας με της Αυστρίας της Τσεχοσλοβακίας της τότε Νοτιοσλαβίας και Ρουμανίας καθώς και οι ρυθμίσεις για τη διεθνή θέση της.
Η Ουγγαρία έχασε τα 3/4 του εδάφους της και το 65% του πληθυσμού της. Μάλιστα, ορισμένες περιοχές από αυτές που απώλεσε η Ουγγαρία (θύλακας του Σίκουλοι) νότια Ρουθηνία των Καρπαθίων , νότια Σλοβακία, τμήματα της Βοϊβοδίνας και τμήματα της δυτικής Τρανσυλβανίας κοντά στα σημερινά ουγγρικά σύνορα και το Σίκουλοι είχαν ουγγρική πλειοψηφία, η οποία σε ορισμένες περιοχές ξεπερνούσε το 80%. Επίσης, η υπογραφή της συνθήκης οδήγησε στην προσφυγοποίηση αρκετών Ούγγρων προς την Ουγγαρία.
Συγκεκριμένα η Ουγγαρία έχασε τα ακόλουθα εδάφη:
*Την Κροατία και τη Σλοβενία που προσαρτήθηκαν στο νέο Βασίλειο των Σέρβων , των Κροατών και Σλοβένων.
*Τη Σλοβακία και τη Ρουθηνία που παραχωρήθηκαν στη Τσεχοσλοβακία
* Την Τρανσυλβανία και το Βανάτου του Τέμεσβαρ που παραχωρήθηκαν στη Ρουμανία.
Γενικά το μεγαλύτερο μέρος παραχωρήθηκε στη Ρουμανία, στη Γιουγκοσλαβία και στην Τσεχοσλοβακία.
Με τη συνθήκη αυτή διαιωνίστηκε για πολλά χρόνια το πρόβλημα των παραδουνάβιων χωρών προκαλώντας πολλές διαμάχες και συγκρούσεις εθνοτήτων, ζητήματα μειονοτήτων, αλυτρωτικές διεκδικήσεις, μέχρι και οικονομικές κρίσεις, μερικές εκ των οποίων έφθασαν μέχρι τη σύγχρονη εποχή με τον διαμελισμό της πρώην Γιουγκοσλαβίας και της Τσεχοσλοβακίας. Σύμφωνα μ΄ αυτή τη συνθήκη η Ουγγαρία αποκλείσθηκε πλέον της θαλάσσιας εξόδου καθώς και από τα πλούσια σε μεταλλεύματα και ξυλεία όρη της διατηρώντας μόνο τις εύφορες πεδιάδες της. Από την υπογραφή της συνθήκης αυτής η Ουγγαρία χαρακτηρίστηκε ως “η μεγάλη ανάπηρος της Ευρώπης“, λόγω ακριβώς της ευρείας έκτασης των χερσαίων ακρωτηριασμών που υπέστη.
Έκτοτε οι ηγέτες της Ουγγαρίας πολιτικά κινούνταν για την ανάκτηση των χαμένων εδαφών ή μέρος αυτών εξ ου και η συμμαχία με την Ναζιστική Γερμανία στον Β’ παγκόσμιο Πόλεμο.
Το πραξικόπημα του 1956 στην Ουγγαρία και η κρίση στη Διώρυγα του Σουέζ
Όλα τα διεθνή γεγονότα συνδέονται έμμεσα ή άμεσα μεταξύ τους καθότι ανέκαθεν τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων τείνουν να δημιουργούν κρίσεις αντιπερισπασμού ή και αποπροσανατολισμού.
Όταν ο Αιγύπτιος ηγέτης Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ το 1956 κρατικοποίησε τη διώρυγα του Σουέζ θέτοντας τέρμα στη Αγγλογαλλική κυριαρχία προκλήθηκε πανικός στη Δύση. Ένα αγγλογαλλικό στρατιωτικό εγχείρημα κατά της Αιγύπτου απέτυχε παταγωδώς. Χάνοντας την Αίγυπτο η Βρετανία ενίσχυσε την στρατιωτική της θέσης στην Κύπρο και για να εμποδίσει την ανεξαρτησία του νησιού υποδαύλισε το ενδιαφέρον της Τουρκίας και το μίσος χριστιανών και μουσουλμάνων για να επικρατήσει με το διαίρει και βασίλευε.
Στα απομνημονεύματα του ο Ντε Γκωλ παραδέχεται πως ήταν λάθος ο αντιπερισπασμός που οργανώθηκε κατά της Ουγγαρίας προκειμένου να αποσπάσουν την προσοχή της Σοβιετικής Ένωσης από τη συνεργασία της με τον Νάσερ και τη Διώρυγα του Σουέζ . Βρετανία, Γαλλία και ΗΠΑ εκμεταλλευόμενες τη δυσαρέσκεια που επικρατούσε στην Ουγγαρία από τον αυταρχικό Μάτιας Ράκοσιη ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος που κυβερνούσε απολυταρχικά, οργάνωσαν φοιτητικές διαδηλώσεις (όπως κάνουν και σήμερα με τις πορτοκαλί «επαναστάσεις» π.χ το πραξικόπημα του Μαϊντάν στο Κίεβο ) οι οποίες ήταν αρκετά αιματηρές .Οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στην Ουγγαρία κατόπιν αιτήματος Ούγγρων ηγετών για να τερματιστεί η σφαγή και ο εμφύλιος σπαραγμός. Τότε δεκάδες κομμουνιστές κρεμάστηκαν σε πλατείες ή αυτοκτόνησαν για να γλυτώσουν το λιντσάρισμα.
Η ιντέλιτζενς σέρβις καθοδηγούσε τους φοιτητές από την πρεσβεία της Βρετανίας στην Βουδαπέστη.
Μιλώντας την περασμένη Δευτέρα, η φον ντερ Λάιεν σύγκρινε το μέγεθος του αποτελέσματος της νίκης του Μάγιαρ με την εξέγερση της Ουγγαρίας το 1956 και το 1989, που όπως είπε οι Ούγγροι ήταν οι πρώτοι στο ανατολικό μπλοκ που κατέρριψαν τα συρματοπλέγματα που χώριζαν την Ευρώπη. Βέβαια η ανιστόριτη φον ντερ Λάιεν ίσως να μην γνωρίζει πως η εξέγερση των Ούγγρων το 1989 ξεκίνησε από την Τιμισοάρα της Ρουμανίας (στα ουγγρικά Τέμεσβαρ) όταν η περιβόητη Σεκιουριτάτε του Τσιαουσέσκου διέταξε την απέλαση του Ούγγρου Καλβινιστή πάστορα Λάζλο Τόκες. Σε αντίδραση αυτού το σπίτι του περικυκλώθηκε από μέλη της εκκλησίας του. Υποστηρικτές του, μεταξύ αυτών και άνθρωποι Ρουμανικής καταγωγής, συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία (Πλατεία Οπερας) εμποδίζοντας την απέλαση του. Το καθεστώς του Τσιαουσέσκου διέταξε το στρατό να πυροβολήσει τους συγκεντρωμένους αλλά αρνήθηκαν να το πράξουν και οι Ρουμάνοι στρατιώτες ενώθηκαν με τους διαδηλωτές .
Είναι εύκολο κάποιος να ενημερώνεται από τη Vikipedia η οποία είναι γεμάτη από ιστορικές ανακρίβειες και προπαγάνδα της Δύσης και να κάνει τον μάγκα στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Αυτά ως μια μεγάλη παρένθεση για την Ουγγαρία.
Οι σπουδές μου στην Αρχαιολογία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών Επιστημών και Καλών Τεχνών EOTVOS LORANT και η εξάχρονη παραμονή μου στη Βουδαπέστη δεν θα ήταν αρκετές εάν δεν είχα επισκεφθεί όλες σχεδόν τις πόλεις χωριά και νομούς που πριν το 1919 υπήρξαν Ουγγρικά εδάφη. Είναι συγκλονιστικό το γεγονός πως στην Τρανσυλβανία και σε άλλες περιοχές Σλοβακίας, Ουκρανίας ,Κροατίας, οι ουγγρικής καταγωγής πολίτες ομιλούν καλύτερα την μητρική τους γλώσσα απ΄ότι στην Ουγγαρία, παρακολουθώντας το ραδιόφωνο της Βουδαπέστης για να διατηρήσουν ανόθευτη την μητρική τους γλώσσα. Όταν αναλογιστούμε πως εκτός Ουγγαρίας ζουν περίπου 8 εκατομμύρια Ούγγροι στα γειτονικά κράτη θα κατανοήσουμε γιατί οι Ούγγροι και όχι μόνο ο Όρμπαν θεωρούνται εθνικιστές. Η αγάπη για την πατρώα γη δεν είναι εθνικισμός. Άλλωστε όπως είπε και ο Διονύσιος Σολωμός εθνικό είναι ότι είναι αληθινό.
Εν κατακλείδι να αναφέρουμε πως ο αλυτρωτισμός – το αίτημα για επανένωση του ουγγρικού λαού – έγινε κεντρικό θέμα της ουγγρικής πολιτικής και διπλωματίας από το 1919 μέχρι και σήμερα.
Το μέλλον θα δείξει πόσο θα αντέξει ο Μάγιαρ στην μέγγενη της ελίτ των Βρυξελλών και να στραφεί εναντίον των συμφερόντων των πολιτών που τον ανέδειξαν.
