Εκδήλωση για 100χρονα του ΑΚΕΛ με τίτλο: «Στην άκρη της κλωστής» πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 6 Νοεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου.
Στο χαιρετισμό του ο ΓΓ ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου αναφέρθηκε στη μακρά πορεία του κόμματος τους αγώνες και τις μεγάλες επιτυχίες και κατακτήσεις προς όφελος του λαόυ.
Διαβάστε εδώ την ομιλία του:
Σας καλωσορίζω στην αποψινή εκδήλωση, που είναι αφιερωμένη στα 100 χρόνια ζωής, δράσης και προσφοράς του ΑΚΕΛ. Μιας πορείας που ξεκίνησε με την ίδρυση του ΚΚΚ, τον Αύγουστο του 1926.
Απόψε τιμούμε μια Ιστορία γραμμένη με αγώνες, θυσίες, αγωνίες, όνειρα και δημιουργικότητα. Μια Ιστορία που κουβαλά τη ζωή και τις προσδοκίες δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων. Ανθρώπων που πίστεψαν, αγωνίστηκαν, πάλεψαν και πολλές φορές θυσίασαν τα πάντα, για να ανοίξουν δρόμους για τους επόμενους.
Μια Ιστορία που δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που την έγραψαν και σε εκείνους που την έζησαν. Ανήκει στους εργαζόμενους. Ανήκει στον λαό μας. Ανήκει στην Κύπρο μας.
Γιατί για το Κόμμα μας, πρώτα και πάνω απ’ όλα, είναι η Κύπρος μας και οι άνθρωποί της. Και η εκατοντάχρονη Ιστορία μας δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Ανήκει και στο μέλλον. Ανήκει στις γενιές που έρχονται, σε εκείνους που θα συνεχίσουν να την κουβαλούν, να την εμπλουτίζουν και να γράφουν τις δικές τους σελίδες.
Η Ιστορία μας δεν είναι μόνο γεγονότα και σημαντικές ημερομηνίες. Είναι, πάνω απ’ όλα, οι ιστορίες των ανθρώπων. Οι ιστορίες χιλιάδων απλών ανθρώπων που τόλμησαν να πιστέψουν ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο. Που κατάλαβαν ότι τίποτα δεν αλλάζει από μόνο του, αλλά με αγώνες συγκεκριμένους, οργανωμένους και συλλογικούς.
Την ίδρυση του ΚΚΚ τη γέννησε η ανάγκη του εργάτη να σηκώσει το κεφάλι. Η ανάγκη του φτωχού να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή. Η ανάγκη του ανθρώπου να πάψει να θεωρεί μοίρα του την αδικία, την καταπίεση και την εκμετάλλευση.
Τη γέννησε η βαθιά πεποίθηση ότι υπάρχει προοπτική για τους απλούς ανθρώπους. Ότι η ζωή τους μπορεί να αλλάξει, να γίνει καλύτερη. Και ότι αυτή η προοπτική μπορεί να κατακτηθεί, όταν ενώνονται οι δυνάμεις όσων πιστεύουν σε κοινά οράματα και διεκδικήσεις.
Στην Κύπρο των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, οι άνθρωποι δούλευαν από το γέννημαν ως το βούττημαν του ήλιου. Δεν στερούνταν μόνο βασικά δικαιώματα και αγαθά. Στερούνταν την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η ανισότητα ήταν τόσο βαθιά ριζωμένη, που ακόμη και η σκέψη της αντίστασης θεωρούνταν αφύσικη και αδιανόητη.
Και όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, βρέθηκαν άνθρωποι πρωτοπόροι για την εποχή τους, που τόλμησαν να αναδείξουν το αυτονόητο:
Γιατί οι λίγοι να έχουν τα πολλά και οι πολλοί τα λίγα; Γιατί κάποιοι να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς;
Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη νίκη των πρωτοπόρων κομμουνιστών στον τόπο μας: Το ξύπνημα της συνείδησης!
Και τότε, εκείνη η χούφτα των αποφασισμένων ανθρώπων άρχισε να οργανώνει τους πολλούς. Να μετατρέπει την αγανάκτηση σε διεκδίκηση. Την αδικία σε αγώνα. Την ελπίδα σε συλλογική δύναμη.
Έχτισαν το εργατικό κίνημα. Έδωσαν φωνή στους εργάτες. Οργάνωσαν τους αγρότες. Αγωνίστηκαν για το οκτάωρο, τις κοινωνικές ασφαλίσεις, την περίθαλψη, την προστασία της εργασίας.
Τίποτε από όλα αυτά δεν χαρίστηκε στην κοινωνία. Κανένα δικαίωμα δεν ήρθε από μόνο του. Πίσω από κάθε δικαίωμα βρίσκεται ένας αγώνας. Πίσω από κάθε κατάκτηση βρίσκονται άνθρωποι που πάλεψαν, διώχθηκαν, φυλακίστηκαν και θυσίασαν πολλά.
Άνθρωποι που δεν συμβιβάστηκαν με την αδικία. Που δεν αποδέχθηκαν ότι έτσι ήταν και έτσι έπρεπε να παραμείνουν τα πράγματα.
Αυτή είναι η ιστορία του Κόμματός μας. Στα εκατό χρόνια της πορείας του, το ΑΚΕΛ δεν υποκλίθηκε ποτέ στην αποικιοκρατία, δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας.
Πέρασε δύο φορές στην παρανομία. Βίωσε διώξεις, φυλακίσεις, κατατρεγμό, διακρίσεις και μια ολομέτωπη επίθεση από κάθε λογής κατεστημένα. Όμως δεν εγκατέλειψε τον λαό. Δεν εγκατέλειψε τις ιδέες, τις αξίες, το όραμά του. Δεν εγκατέλειψε την Κύπρο.
Και μέσα από τους αγώνες του, έφτιαξε γερά θεμέλια. Ρίζωσε βαθιά μέσα στον λαό και από αυτόν αντλεί τη δύναμή του.
Με πατριωτισμό απέναντι στον εθνικισμό.
Με δημοκρατία απέναντι στον φασισμό.
Με μαζικούς πολιτικούς αγώνες απέναντι στην τρομοκρατία.
Με μαζική και οργανωμένη πάλη για τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα.
Αυτή ήταν η γραμμή που κράτησε το ΑΚΕΛ όρθιο, ζωντανό, μάχιμο και μαζικό.
Μια γραμμή που παραμένει επίκαιρη, απαραίτητη και αναγκαία, ιδιαίτερα στις δύσκολες συνθήκες που ζούμε σήμερα.
Ανάμεσα στις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, ξεχωρίζει το πρόβλημα της τουρκικής κατοχής και της ντε φάκτο διαίρεσης της πατρίδας μας.
Για τη λύση αυτού του καθοριστικού προβλήματος συνεχίζουμε τον αγώνα. Για τον τερματισμό της κατοχής. Για την επανένωση του τόπου μας. Με το χέρι πάντοτε απλωμένο στους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας. Γιατί κανείς δεν μπορεί να νιώθει ασφαλής όσο η πατρίδα μας παραμένει διαιρεμένη.
Είμαστε η μεγάλη πολιτική δύναμη που άνοιξε καινούριους κόσμους στους ανθρώπους του τόπου μας. Που έφερε το θέατρο και το βιβλίο στις γειτονιές, σε εποχές που η μόρφωση και ο πολιτισμός θεωρούνταν προνόμιο των λίγων.
Είμαστε το Κόμμα που ανέδειξε τη σημασία των Γραμμάτων και των Τεχνών. Που έδωσε χώρο στις γυναίκες να διεκδικήσουν τη θέση τους στην κοινωνία.
Που οργάνωσε τη νεολαία, στάθηκε δίπλα στους αγρότες και έδωσε φωνή σε ανθρώπους που το κατεστημένο συνήθιζε να προσπερνά.
Τι έδωσε, λοιπόν, το ΑΚΕΛ σε αυτόν τον τόπο μέσα σε έναν αιώνα; Και τι πήρε από αυτή τη διαδρομή;
Έδωσε αγώνες και κατακτήσεις. Έδωσε ανθρώπους που αφειδώλευτα και ανιδιοτελώς προσφέρουν για το κοινό καλό. Έδωσε φωνή στους αδύναμους και δύναμη στους πολλούς.
Έδωσε στην Κύπρο ένα ισχυρό εργατικό κίνημα. Μια δημοκρατική παράδοση. Μια σταθερή και δυνατή φωνή υπέρ της ειρήνης, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Και πήρε από τον λαό τη μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να έχει ένα Κόμμα: την εμπιστοσύνη και τη συμμετοχή χιλιάδων ανθρώπων.
Πήρε δύναμη από εκείνους που έδιναν από το υστέρημά τους για να κρατηθεί ζωντανό το Κίνημα.
Από τους ανθρώπους που έκαναν τους συλλόγους δεύτερο σπίτι τους. Από τις γυναίκες που κράτησαν όρθιες οικογένειες και αγώνες. Από τους συντρόφους που δεν λύγισαν στις φυλακές και στα βασανιστήρια.
Από τους ήρωες που στάθηκαν στην πρώτη γραμμή, πολεμώντας για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία.
Από όλους εκείνους που μπορεί να μην πέρασαν ποτέ στις σελίδες της επίσημης Ιστορίας, αλλά την έγραψαν με το αίμα τους, τον ιδρώτα τους, με τη δύναμη των χεριών τους αλλά και με τη δύναμη του μυαλού τους.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι η Ιστορία που τιμούμε απόψε.
Σε αυτούς οφείλουμε πολλά. Τους οφείλουμε τη μνήμη μας. Τους οφείλουμε την ευγνωμοσύνη μας.
Μα πάνω απ’ όλα, τους οφείλουμε τη συνέχεια.
Γιατί τα εκατό χρόνια είναι η ευθύνη που αναλαμβάνουμε απέναντι σε εκείνους που προηγήθηκαν. Είναι η δύναμη που μας παραδίδουν για να ανοίξουμε νέους δρόμους προς το μέλλον.
Αυτό ακριβώς είναι το βαθύτερο νόημα της δικής μας πολιτικής παρουσίας. Αυτή είναι η παρακαταθήκη που μας έχει αφήσει η Ιστορία μας. Δεν αρκούμαστε ούτε περιοριζόμαστε στον εντοπισμό και την ανάδειξη της αδικίας. Παλεύουμε για την κατάργησή της.
Συνεχίζουμε να είμαστε εκεί όπου ο εργαζόμενος διεκδικεί το δίκαιό του. Εκεί όπου οι νέοι άνθρωποι παλεύουν για το δικό τους αύριο.
Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τους πολλούς. Κόντρα στα κατεστημένα και στα μεγάλα συμφέροντα των λίγων και προνομιούχων.
Κόντρα στα υπερκέρδη που στοιβάζονται πάνω στην ανασφάλεια και την εκμετάλλευση.
Συνεχίζουμε να παλεύουμε για μια Κύπρο ελεύθερη, επανενωμένη και ανεξάρτητη. Μια Κύπρο χωρίς κατοχή, χωρίς στρατούς και συρματοπλέγματα. Μια κοινή πατρίδα για ολόκληρο τον λαό της. Μια Κύπρο ειρήνης, ασφάλειας, προόδου, δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Το Κόμμα μας έκλεισε έναν αιώνα ζωής.
Και με την ίδια δύναμη, τον ίδιο ενθουσιασμό και την ίδια μαχητικότητα συνεχίζουμε να γράφουμε Ιστορία.
Τη συνεχίζουμε κάθε φορά που ένας εργαζόμενος σηκώνει το ανάστημά του.
Κάθε φορά που ένας άνθρωπος αρνείται να αποδεχθεί την αδικία.
Κάθε φορά που ένας νέος και μια νέα αποφασίζουν να διεκδικήσουν το μέλλον τους.
Κάθε φορά που Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι απλώνουν το χέρι ο ένας στον άλλο.
Την Ιστορία μας τη συνεχίζουμε κάθε φορά που οι πολλοί αποφασίζουν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.
Εκατό χρόνια μετά, παραμένουμε πιστοί σε εκείνους για τους οποίους γεννήθηκε το Κόμμα μας: στους εργαζόμενους, στους απλούς ανθρώπους, στον λαό μας.
Γι’ αυτούς αγωνιστήκαμε.
Γι’ αυτούς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, αρπάζοντας την άκρη της κλωστής της Ιστορίας μας και τραβώντας τη για το μέλλον.
Για τους πολλούς, με τους πολλούς.
Για μια Κύπρο ελεύθερη, ειρηνική και ευημερούσα.
Για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός. Έναν κόσμο χωρίς πολέμους, εκμετάλλευση, πείνα και ανισότητες. Για τον κόσμο του σοσιαλισμού.
Και τώρα, και πάντα ΑΚΕΛ.
Και για τα επόμενα εκατό χρόνια! Συνεχίζουμε μαζί!
