Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου σε ομιλία του το Σάββατο 7 Νοεμβρίου στο Διεθνές Συμπόσιο για την Αριστερά και τον Σύγχρονο Κόσμο τόνισε την ανάγκη συσπείρωσης των Αριτερών δυνάμεων υπογραμμίζοντας πως υπάρχει η εναλλακτική.
Δείτε εδώ την ομιλία του:
Από μέρους του ΑΚΕΛ σάς καλωσορίζω στο διεθνές συμπόσιο για την Αριστερά και τον σύγχρονο κόσμο.
Ιδιαίτερο καλωσόρισμα και ευχαριστίες απευθύνω στους εκπροσώπους κομμάτων και δυνάμεων που ταξίδεψαν από το εξωτερικό για να βρίσκονται σήμερα εδώ μαζί μας. Η παρουσία σας είναι αποτέλεσμα των δεσμών, της αλληλεγγύης, του διεθνισμού που βρίσκεται στην καρδιά της δράσης του ΑΚΕΛ, αλλά και ευρύτερα της διεθνούς Αριστεράς. Είναι όμως και μια έκφραση της κοινής μας πεποίθησης ότι σε περιόδους μεγάλων ανακατατάξεων και αυξημένης επιθετικότητας του ιμπεριαλισμού, σε μια περίοδο έντονης επίθεσης σε δικαιώματα, ελευθερίες και κατακτήσεις από μέρους του μεγάλου κεφαλαίου, ο συντονισμός και η συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς, έχουν ξεχωριστή σημασία.
Εμείς στο ΑΚΕΛ πιστεύουμε πολύ στην ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς μέσα από τη διαφορετικότητα που χαρακτηρίζει κόμματα και οργανώσεις της αλλά και τις διαφωνίες που μπορεί να υπάρχουν -έστω και σε διάφορα θέματα. Αυτή η ενότητα πρέπει να βασίζεται σε μια κοινή πολιτική ατζέντα με πυξίδα τις θεμελιώδεις αξίες και θέσεις της. Αυτή είναι μια από τις πιο κεντρικές ιστορικές παρακαταθήκες της 100χρονης Ιστορίας του Κόμματός μας: δηλαδή, η επιδίωξη συνεργασίας και συνένωσης δυνάμεων στη βάση κοινών στόχων και επιδιώξεων. Με συνέπεια σε αρχές και αξίες και χωρίς ν’ αναιρούμε τον χαρακτήρα μας, ενώνουμε τις δυνάμεις μας με αυτές που αγωνίζονται και παρεμβαίνουν δημιουργικά στο σήμερα, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για κοινωνικές αλλαγές αρχίζοντας από τον απόρριψη των πολιτικών που εκτράχυναν τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Η ιστορική εμπειρία– ανάλογα βέβαια με τις ιδιομορφίες και τα διακυβεύματα κάθε εποχής και κάθε γεωγραφικής περιοχής – έχει αποδείξει άπειρες φορές ότι όποτε η Αριστερά βγήκε μπροστά για την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων και προκλήσεων αγκαλιάστηκε από τις μάζες και πολλαπλασίασε τις δυνατότητες της να είναι πρωταγωνίστρια των εξελίξεων. Αυτή η πλούσια ιστορική εμπειρία απέδειξε πολλές φορές ότι η Αριστερά ως ιδεολογικός χώρος που πρεσβεύει ανθρωποκεντρικές αρχές, αξίες και ιδανικά, που οραματίζεται μια διαφορετική κοινωνία, τη σοσιαλιστική κρίνεται από τις πράξεις της. Αυτές αντιλαμβάνονται αυτές αξιολογούνται από τις μάζες. Εδώ βρίσκεται η Λυδία Λίθος για του κερδίσματος των συνειδήσεων, που είναι κλειδί για την επιτυχία των αγώνων της Αριστεράς. Οι μάζες εκτιμούν και συντάσσονται με την Αριστερά όταν την γνωρίζουν μέσα από τις πράξεις και τη δράση της, δεν πείθονται με την πρόταξη και μόνο των όποιων θεωρητικών και ιδεολογικών επεξεργασιών, χωρίς να μηδενίζω ασφαλώς τη μεγάλη σημασία τους.
Το σημερινό συμπόσιο οργανώνεται με αφορμή τη συμπλήρωση των 100χρόνων της ιστορίας του ΚΚΚ και του ΑΚΕΛ που το διαδέχθηκε το 1941. Νιώθουμε ιδιαίτερη τιμή και περηφάνια για την ιστορική διαδρομή της Αριστεράς στην Κύπρο. Νιώθουμε ιδιαίτερη τιμή και περηφάνια γιατί παρά τις δύσκολες περιόδους, τις διώξεις, τις απαγορεύσεις, τις δυσμενείς διακρίσεις και τις επιθέσεις που αντιμετώπισε, το ΑΚΕΛ κατάφερε να διατηρεί έναν πρωταγωνιστικό ρόλο διαχρονικά στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της χώρας μας. Αυτός ο ρόλος κατακτήθηκε ως αποτέλεσμα της διαλεκτικής προσέγγισης που διαχρονικά ανέδειξε το ΑΚΕΛ συνδυάζοντας τις αξίες του και τα οράματά του με τις προτεραιότητες της πολιτικής δράσης του.
Αυτή είναι- πιστεύω- η μεγαλύτερη κατάκτηση του ΑΚΕΛ. Η σύνδεση του στρατηγικού του οράματος με τους καθημερινούς αγώνες του λαού. Η διαρκής ενίσχυση της ικανότητάς του να συμμετέχει και να οργανώνει την κοινωνική δράση, να εντοπίζει τα προβλήματα αλλά και να δίνει απαντήσεις. Το ΑΚΕΛ μιλά για το μέλλον με τα οράματα και τις αξίες του και κτίζει σχέσεις με τους εργαζόμενους και ευρύτερα με την κοινωνία, με τη καθημερινή δράση του. Στους δρόμους, στους συνδικαλιστικούς φορείς, στα κοινωνικά κινήματα αλλά και μέσα από θεσμούς του συστήματος και, προπαντός, το Κοινοβούλιο
Αυτή είναι ταυτόχρονα και η πρόκληση που μπαίνει ξανά μπροστά μας σήμερα.
Ο κόσμος αλλάζει με ταχύτητα. Οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, οι πολεμικές συγκρούσεις πολλαπλασιάζονται, η στρατιωτικοποίηση εντείνεται και η λογική της ισχύος και της επιβολής επικρατεί σε βάρος του διεθνούς δικαίου.
Εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν τις συνέπειες ενός συστήματος που παράγει και αναπαράγει ανισότητες, ανασφάλεια και κοινωνικό αποκλεισμό. Αυτές οι δυσμενείς συνθήκες για τους εργαζόμενους, τους νέους, τους ευάλωτους έχουν λάβει ακραίες μορφές εξαιτίας της επιβολής του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του καπιταλισμού που κυριάρχησε τις τελευταίες τέσσερις-σχεδόν-δεκαετίες. Ο πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια, τα εργασιακά δικαιώματα δέχονται απίστευτες πιέσεις, βασικά κοινωνικά αγαθά έχουν εμπορευματοποιηθεί και το κοινωνικό κράτος έχει αποδυναμωθεί.
Η νεοφιλελεύθερη υπόσχεση ότι η κυριαρχία των αγορών και η απελευθέρωση του μεγάλου κεφαλαίου θα εξασφάλιζαν ευημερία για όλους έχει διαψευστεί πανηγυρικά προκαλώντας -δυστυχώς- μεγάλες συμφορές στους λαούς από την ίδια την πραγματικότητα. Στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων οι νέοι, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι εκθέτουν τις αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζουν οι κυρίαρχες πολιτικές ελίτ στις Βρυξέλλες και δεξιών κυβερνήσεων σε κράτη-μέλη της ΕΕ. Και πλέον, οι κυρίαρχοι κύκλοι με τον τρόπο που αντιδρούν εναντίον των διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων θυμίζουν ότι εκεί που απειλείται η εξουσία τους εγκαταλείπουν τις πολιτικές συναίνεσης και βγάζουν έξω την αστυνομία και τον στρατό.
Ο πλούτος και η εξουσία κατανέμονται όλο και πιο άνισα. Οι ανάγκες των πολλών υποτάσσονται στην κερδοφορία των λίγων. Τα αδιέξοδα και οι αντιθέσεις του καπιταλισμού εμφανίζονται σε όλο τους το μεγαλείο. Η συζήτηση για την υπέρβασή του δεν είναι μια θεωρητική ή ιστορική αναζήτηση. Είναι επίκαιρη πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα που τη γεννά καθημερινά η ίδια η ζωή.
Την ίδια στιγμή, η άνοδος της ακροδεξιάς και των νεοφασιστικών δυνάμεων αποτελεί μια από τις πιο επικίνδυνες εξελίξεις της εποχής μας. Ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και ο αυταρχισμός επανέρχονται στο προσκήνιο, συχνά με νέα προσωπεία. Αξιοποιούν την κοινωνική ανασφάλεια, την οργή και την απογοήτευση, στρέφοντας τη δυσαρέσκεια των πολιτών μακριά από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων.
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ισχυρά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα διαθέτουν τεράστια μέσα επιρροής. Μέσα από την οικονομία, τα μέσα ενημέρωσης, την τεχνολογία και τους σύγχρονους μηχανισμούς επικοινωνίας, επιχειρείται καθημερινά να παρουσιαστεί ως αυτονόητο ότι δεν υπάρχει εναλλακτική στον σημερινό τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας. Νεκρανασταίνουν τη θεωρία περί του τέλους της ιστορίας, παρότι ο ίδιος ο εμπνευστής της, ο Φράνσις Φουκουγιάμα αναθεώρησε βασικές πτυχές του αντι-επιστημονικού και ανιστόρητου ιδεολογήματος του και της λογικής της ΤΙΝΑ (“There Is No Alternative”).
Η Αριστερά οφείλει να βγει μπροστά και να αποδείξει ότι: “There is alternative” και την εκπροσωπεί η Αριστερά με το αξιακό της φορτίο και τις πολιτικές της υπέρ της ειρήνης, της δικαιότερης κατανομής του παραγόμενου πλούτου, της διοχέτευσης πόρων σε κοινωνικές πολιτικές και δημόσιες υποδομές και όχι σε εξοπλισμούς και πολέμους. Τις πολιτικές της για ενίσχυση της δημοκρατίας, της διαφάνειας και της λογοδοσίας, για υπεράσπιση των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών και δικαιωμάτων των εργαζομένων και ευρύτερα της κοινωνίας. Για αντιμετώπιση της ακροδεξιάς με τις ρατσιστικές, μισαλλόδοξες και πολεμοκάπηλες πολιτικές της. Αυτό η Αριστερά μπορεί να το κάνει στηριζόμενη σε δύο πυλώνες που συνδέονται μεταξύ τους: ο πρώτος πυλώνας είναι το πολιτικό πρόγραμμα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων και ο δεύτερος πυλώνας έχει να κάνει με τα οράματα της Αριστεράς για την Ευρώπη και τον κόσμο.
Μέσα στο περιβάλλον που ζούμε, οι αξίες και οι πολιτικές της Αριστεράς βρίσκονται απέναντι στο κυρίαρχο αφήγημα του μεγάλου κεφαλαίου. Γι’ αυτό και η αποστολή της δεν είναι εύκολη.
Γιατί δεν καλείται απλώς να υπερασπιστεί τις ιδέες της. Πρέπει να πείσει ότι αποτελούν ρεαλιστική απάντηση στις αγωνίες και τις ανάγκες της κοινωνίας.
Οφείλουμε να συνειδητοποιούμε τις προτεραιότητες, να κατανοούμε τους φόβους, ν’ ακούμε τις αγωνίες και τις προσδοκίες της πλειοψηφίας της κοινωνίας και να διαμορφώνουμε πολιτικές που ν’ απαντούν πειστικά στις ανάγκες της. Τοπικά και διεθνώς. Η διεθνής συνεργασία και αλληλεγγύη ήταν πάντοτε από τα βασικά χαρακτηριστικά της Αριστεράς. Έχει δε αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία, γιατί το μεγάλο κεφάλαιο έχει θεσμοθετήσει τις πολιτικές του και οχυρώσει την παγκόσμια κυριαρχία του μέσα σε παγκόσμιους Οργανισμούς, όπως είναι το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κ.α. Στην ευρωπαϊκή ήπειρο αυτή η κυριαρχία έχει θεσμοθετηθεί στις πολιτικές της ΕΕ, οι οποίες επιβάλλονται με διάφορους ορατούς και αόρατους τρόπους στα κράτη – μέλη.
Όλα αυτά προϋποθέτουν μια πολιτική που να παραμένει σταθερή σε αρχές και αξίες και την ίδια στιγμή να μπορεί να ανταποκρίνεται στο σήμερα. Εδώ είναι το στοίχημα για την Αριστερά. Χωρίς να εγκαταλείπει ή να προσαρμόζει τις αξίες της στις περιστάσεις ή τις συγκυρίες, να δίνει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων, να κατανοεί τις κοινωνικές αλλαγές και να εκφράζει τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και της κοινωνίας. Ας προσπαθήσω να το διατυπώσω αυτό σε μια φράση, παρότι η συμπύκνωση και η απλοποίηση πολλές φορές οδηγεί σε παρανοήσεις: «η Αριστερά οφείλει στο σήμερα να κτίζει το μέλλον που οραματίζεται». Στο σήμερα δεν κρίνεται μόνο η πορεία για το αύριο. Κρίνονται οι αξίες και οι πολιτικές της Αριστεράς ότι μπορούν να οδηγήσουν σ’ έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από αυτό που ζούμε.
Ποιος είναι λοιπόν ο ρόλος της Αριστεράς στον σύγχρονο κόσμο; Αυτό είμαστε σήμερα εδώ για να συζητήσουμε.
Για μια Αριστερά μαχητική και σύγχρονη, με βαθιές ρίζες στην κοινωνία, ιδεολογική αυτοπεποίθηση και πολιτική αξιοπιστία.
Μια Αριστερά που θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των ταξικών, εργατικών, πολιτικών και κοινωνικών αγώνων και θα μπορεί να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις στα προβλήματα των ανθρώπων ανοίγοντας προοπτικές για το αύριο.
Μια Αριστερά που θα βγαίνει μπροστά, που θα βρίσκει τους τρόπους να συνεργάζεται για όσα την ενώνουν, που θα συζητά με ειλικρίνεια και αμοιβαίο σεβασμό όπου υπάρχουν διαφωνίες, θα συνθέτει, θα προχωρεί και θα κερδίζει μάχες.
Με αυτές τις σκέψεις, σας καλωσορίζω και πάλι στην Κύπρο και κηρύσσω την έναρξη των εργασιών του Συμποσίου.
Είμαι βέβαιος ότι οι συζητήσεις μας θα είναι ουσιαστικές και γόνιμες και θα συμβάλουν στην ενίσχυση των κοινών μας αγώνων, γιατί όλοι μας έχουμε τις εμπειρίες μας, τις αντιλήψεις μας, την ιστορία μας και αυτά είναι πολύ χρήσιμα στοιχεία για τη συνέχιση της κοινής πορείας μας.
