Μπορεί τα σύκα να αποτελούν τον μεγάλο πρωταγωνιστή της συκιάς, όμως τα φύλλα της έχουν τη δική τους μακραίωνη ιστορία στη μαγειρική.
Η χρήση τους χρονολογείται τουλάχιστον δύο χιλιάδες χρόνια και συνδέεται ήδη με την αρχαία ελληνική κουζίνα.
Στις αρχαίες πηγές αναφέρονται τα «θρία», παρασκευάσματα που περιείχαν κρέας, λίπος, γάλα, αλεύρι και άλλα υλικά, τυλιγμένα σε φύλλα συκιάς και ψημένα.
Η τεχνική θυμίζει τους σημερινούς ντολμάδες, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ιστορική συνέχεια που να επιτρέπει την ταύτισή τους.
Τα φύλλα χρησιμοποιούνταν επίσης για το ψήσιμο ψαριών, καθώς λειτουργούσαν ως φυσικό περίβλημα, διατηρώντας την υγρασία και προσδίδοντας ιδιαίτερο άρωμα.
Στη σύγχρονη γαστρονομία αξιοποιούνται σε ψάρια, τυριά, γλυκά, παγωτά και σιρόπια, με το άρωμά τους να θυμίζει καρύδα, βανίλια και αμύγδαλο.
Ωστόσο, χρειάζεται προσοχή κατά τη συλλογή τους.
Kαι αυτό γιατί, ο γαλακτώδης χυμός της συκιάς μπορεί να προκαλέσει φωτοτοξικές αντιδράσεις στο δέρμα.
Για τον λόγο αυτό συνιστάται η χρήση γαντιών και καλό πλύσιμο πριν από τη μαγειρική αξιοποίησή τους.
