Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης ολοκληρώθηκε το τελευταίο «αντίο» στη σπουδαία ερμηνεύτρια Μαρινέλλα, η οποία έφυγε από τη ζωή το Σάββατο 28 Μαρτίου, σε ηλικία 87 ετών.
Από νωρίς το πρωί, συγγενείς, φίλοι και θαυμαστές συγκεντρώθηκαν στο παρεκκλήσι, όπου η σορός της έφτασε λίγο πριν τις 08:00, συνοδεία της οικογένειάς της – της κόρης της, Τζωρτζίνας, και των εγγονιών της, Μελίνας και Δημήτρη. Η ατμόσφαιρα ήταν ήρεμη και λιτή, όπως αρμόζει σε έναν ανθρώπινο αποχαιρετισμό για μια φωνή που σημάδεψε γενιές.
Παρά τη σπουδαιότητα της στιγμής, ωστόσο, εντύπωση προκάλεσε η περιορισμένη προσέλευση του κοινού, κυρίως απλών πολιτών, ενώ σχολιάστηκε και η αισθητή απουσία νεότερων ηλικιών.
Νωρίτερα είχε ολοκληρωθεί και το λαϊκό προσκύνημα, δίνοντας την ευκαιρία σε όσους την αγάπησαν να την αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά. Ακολούθως, στις 14:00, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία, παρουσία οικείων και συνεργατών της, ενώ η ταφή πραγματοποιήθηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο, σύμφωνα με την επιθυμία της οικογένειας. Η Μαρινέλλα, με τον θάνατό της, σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής που ένωσε το ελληνικό τραγούδι με τον κινηματογράφο και τη νυχτερινή διασκέδαση, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στην πολιτιστική ιστορία της χώρας.
Αντί στεφάνων, οι δικοί της άνθρωποι κάλεσαν όσους το επιθυμούν να προχωρήσουν σε δωρεές προς τον Σύλλογο Φλόγα, τιμώντας έτσι τη μνήμη της με έναν ουσιαστικό και ανθρώπινο τρόπο.
Η απώλεια της Μαρινέλλας σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για το ελληνικό τραγούδι. Με μια φωνή μοναδικής έκτασης, ξεχωριστής χροιάς και βαθιάς εκφραστικότητας, άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της τόσο στη δισκογραφία όσο και στις ζωντανές εμφανίσεις της, συνδέοντας το όνομά της με τη χρυσή εποχή της ελληνικής διασκέδασης και του κινηματογράφου. Τα τραγούδια της θα συνεχίσουν να συνοδεύουν και να συγκινούν τις επόμενες γενιές, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη μιας σπουδαίας καλλιτέχνιδας.
Παρά την αρχική επιθυμία της ίδιας της Μαρινέλλας να μην εκφωνηθούν επικήδειοι, η Χάρις Αλεξίου και ο Γιώργος Νταλάρας ανέλαβαν να αποχαιρετήσουν τη «μεγάλη κυρία».
Ο συγκλονιστικός επικήδειος λόγος του συγκινημένου Γιώργου Νταλάρα
Νταλάρας: «Για μένα πέθανε η δεύτερη μάνα μου»
«Ου γαρ έρχεται μόνον. Μαρινέλλα μου, είναι πολύ βαρύ και δύσκολο αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή. Μου το ζήτησες όμως και δεν μπορώ να το αρνηθώ.
Ξέρω ότι δεν ήθελες τα πολλά λόγια. Και γιατί να τα πω άλλωστε; Υπάρχει άνθρωπος που δεν σε ξέρει; Δεν ξέρει τα τραγούδια σου, την ιστορία σου, την περιπετειώδη πορεία σου που δεν ήταν καθόλου εύκολη, μια ζωή γεμάτη περιπέτειες και ανατροπές.
Άνοιξες πόρτες, έσπασες ταμπού, γκρέμισες κάστρα. Ήσουν γενναία, ανατρεπτική, μοναδική και επίμονη μέχρι το τέλος, δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο που ακολούθησαν οι επόμενες γενιές.
Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ με πόσο μεγάλο θαυμασμό και σεβασμό μιλούσες για τις μεγάλες φωνές πριν από σένα και έπειτα, όταν μου μιλούσες για τη Βίκυ Μοσχολιού και τα εκπληκτικά τραγούδια που τραγούδησε και μετά για την Χαρούλα μας.
Θέλω ακόμα να σου θυμίσω σαν μουσικός ότι κατάφερες κάτι απίστευτο, οι δεύτερες φωνές σου να ακούγονται σαν πρώτες και να είναι αδιανόητο να φανταστεί κανείς ότι στα τραγούδια που τραγουδάς, αν φύγει η φωνή σου, τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ ίδια.
Όταν σε ρώτησα βρε μάνα, πώς τα κάνεις όλα αυτά; Πώς παίρνεις τέτοιο ρίσκο; Μου απάντησες: Η ανάγκη αγόρι μου.
Μαρινέλα εσύ δεν πέθανες προχθές. Έφυγες, πέταξες πάνω στη σκηνή του Ηρωδείου, τον περασμένο Σεπτέμβρη, σαν αρχαία τραγωδός, σαν την Εκάβη, όπως σε βάφτισε ο Μίνως Βολανάκης πριν από χρόνια.
Προχθές όμως, Μαρινέλλα για μένα πέθανε η δεύτερη μάνα μου, αυτή που με πήρε παιδί σχεδόν από το χέρι και με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου.
Τζωρτζίνα, Τίμο, Μελίνα, Δημητράκη να είστε περήφανοι όπως ήταν κι εκείνη για σας! Καλό ταξίδι, μάνα, και καλή τύχη όπου κι αν πας», ανέφερε ο Γιώργος Νταλάρας».
Ο συγκλονιστικός επικήδειος λόγος της Χαρούλας Αλεξίου για τη Μαρινέλλα
«Στις 25 Σεπτεμβρίου 2024, πάνω στην ωραιότερη σκηνή της χώρας, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, το Ηρώδειο. Εκεί που κάθε Έλληνας και ξένος καλλιτέχνης ποθεί να εμφανιστεί, στη σκιά της Ακρόπολης, στην σκιά του Παρθενώνα.
Εκεί διάλεξες Μαρινέλλα, αρχόντισσα μας να τραγουδήσεις α καπέλα το μεγάλο αντίο σου. Άφησες την τελευταία σταγόνα της φωνής σου στον βωμό του Ηρωδείου. Έκλεισες τα μάτια σου και δεν μας ξανατραγούδησες. Κι ας χτυπούσε ακόμα η καρδιά σου.
Ο κόσμος που σε λάτρεψε όμως δεν σε άφηνε να φύγεις. Δεν σου επέτρεπε να τον αφήσεις. Περίμενε να επιστρέψεις, γιατί έτσι τον είχες μάθει, να παίζεις μαζί του με τα πήγαινε έλα σου.
Όλη η Ελλάδα μιλάει για σένα και οι τραγουδιστές της χώρας είναι εδώ να σε τιμήσουν. Κι όχι μόνο οι συνάδελφοί σου, οι τραγουδιστές, αλλά οι συνάδελφοί σου, οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες σου, οι συγγραφείς σου, οι μουσικοί σου, οι ηχολήπτες σου, οι φωτιστές, οι χορευτές, οι παραγωγοί, οι μόδιστροι, οι μακιγιέρ, οι κομμωτές, οι μετρ, οι δημοσιογράφοι και όλος ο πολιτικός κόσμος της χώρας.
Μιλάει για σένα όλος ο Ελληνισμός που κατοικεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη και που τον κατέκτησες και αυτόν. Μιλά με λόγια αληθινά, λατρευτικά.
Σε λένε εμβληματική τραγουδίστρια, Πολλοί σε λένε μάνα, σε λένε οι φίλη, σε λένε εξαιρετική συνάδελφο. Σε λένε γενναιόδωρη δασκάλα, αιώνια φωνή, γυναίκα με τσαγανό. Μιλάνε για το χιούμορ σου, το νοιάξιμο σου για τους αδύναμους και την ευγνωμοσύνη που νιώθουν όσοι σε γνώρισαν. Και είναι οι νεότεροι για όσα τους δίδαξες.
Ένας φίλος είπε: «όποιον δεν τον αγκάλιασε η Μαρινέλλα κι όποιον δεν του έσφιξε το χέρι, τίποτα δεν ένιωσε από την αγάπη της.» Το φως σου το λάβαμε όμως κι από μεγάλες αποστάσεις.
Μαρινέλλα μου καπετάνισσα. Αυτή η φωνή από ποια κρυστάλλινη πηγή γεννήθηκε; Σήμερα κάνω κάτι που δεν είχα ποτέ φανταστεί πως θα κάνω.
Στην πρώτη μου ακρόαση πέρασα με δικό σου τραγούδι. Και τώρα καλέστηκα από το παιδί σου να μιλήσω για τις χαρές σου εδώ μπροστά σου και μπροστά σε τόσους αγαπημένους σου, που έχετε ζήσει κι έχετε μοιραστεί πολλά περισσότερα.
Για όσους συνεργαστήκαμε μαζί σου, ήσουνα δώρο μεγάλης αξίας. Μας πλούτισες με πολύτιμες αναμνήσεις κυρά μου, το καταλαβαίνεις;
Θυμάμαι το αφιέρωμά μας στη Βίκυ Μοσχολιού. Ήμασταν δέκα τραγουδίστριες και σε είχαμε κορυφαία. Πόσο όμορφη ήσουν!
Σε θυμάμαι στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων να ανοίγεις τα χέρια σου σαν να ήθελες να πετάξεις, κι εκεί κορυφαία! Κορυφαία και άλλοτε ταπεινή.
Έκανα μια γιορτή στο σπίτι μου μια μέρα και θυμάμαι πως μπήκες μέσα σαν βασίλισσα, φορώντας μια χρυσή χάρτινη κορόνα και κρατούσες για μένα ένα πλαστικό διάδημα γιατί θα ήμουν η πριγκίπισσα σου. Αγκαλιαστήκαμε και γελάσαμε πολύ, κι όλοι έτσι θέλουμε να σε θυμόμαστε.
Να γελάς μ’ αυτή την κρυστάλλινη φωνή και να είσαι η βασίλισσά μας γιατί σου άρεσε πολύ να γελάς, Μαρινέλλα. Να γελάς, να κουβεντιάζεις, να τραγουδάς και να αγαπάς, να αγαπάς πολύ, ανέφερε στον επικήδειό της η Χάρις Αλεξίου αρκετά συγκινημένη
