Εκδήλωση για την επέτειο της ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας οργάνωσε το βράδυ της Τετάρτης η ΕΔΕΚ στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δημου Μέσα Γειτονιάς.
Στην ομιλία του ο πρώην βουλευτής της ΕΔΕΚ και πρώην υπουργός Δικαοσύνης Δώρος Θεοδωρου ανέφερε:
«Τον Αύγουστο του 1960 η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από τους Βρετανούς ύστερα από τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας-Βρετανίας-Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Για λόγους πρακτικούς αποφασίστηκε όπως ως ημέρα ανεξαρτησίας οριστεί η πρώτη Οκτωβρίου κατά την οποία τηρείται δημόσια αργία και γίνεται η καθιερωμένη πλέον στρατιωτική παρέλαση.
Όμως τα γεγονότα που ακολούθησαν μας υποχρέωσαν να παραμείνουμε το καλοκαίρι, μέσα στην κάψα του ήλιου για άλλες επετείους, θλιβερές και τραγικές. Αυτοί που μας έδωσαν την ανεξαρτησία που εμείς δε θελήσαμε να τη γιορτάζουμε τον Αύγουστο, φρόντισαν να μας φορτώσουν τους καλοκαιρινούς μήνες με μνήμες επετείων που στόχευσαν κατ’ ευθείαν στη διάλυση του κράτους που μας αναγνώρισαν.
Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 και η εισβολή των Τουρκικών στρατευμάτων στις 20 Ιουλίου 1974 και στις 14 Αυγούστου του ίδιου χρόνου δεν ήταν τίποτε λιγότερο από προσπάθεια εκτέλεσης και διάλυσης της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας.
Και δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια. Αμέσως μετά την εγκαθίδρυση του κράτους μας ακολούθησε η Τουρκανταρσία με την υποκίνηση, την ενθάρρυνση και την οργάνωση της Τουρκίας.
Ο πρώτος πρέσβης της Άγκυρας στην Κύπρο Emin Dirvana κατάγγειλε δημόσια την Τουρκία για οργανωμένο σχέδιο διχοτόμησης και της απέδωσε όλες τις ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση. Ο Εμιν Ντιρβάνα παραιτήθηκε κι εξαφανίστηκε.
Για την αντιμετώπιση της Τουρκανταρσίας έσπευσαν να υπερασπίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία εθελοντές, γιατί δεν υπήρχε ακόμα η εθνική φρουρά και το κράτος ήταν εντελώς ανυπεράσπιστο. Οι λόχοι αυτών των εθελοντών με πρωταγωνιστές τους άνδρες των κόκκινων μπερέ του Βάσου Λυσσαρίδη, με καπετάνιο τον Δώρο Ηλία και τον αδελφό του Λάκη Ψημολοφίτη, στάθηκαν ακατανίκητοι φρουροί της Κυπριακής Δημοκρατίας και απέτρεψαν όσο μπόρεσαν δυσάρεστες εξελίξεις. Στον πολιτικό τομέα όμως τα πράγματα δεν πήγαν το ίδιο καλά. Καθιερώνεται η πρώτη διαχωριστική γραμμή Ε/Κ και Τ/Κ στη Λευκωσία, η οποία και επιτηρείται από Βρετανικά στρατεύματα των βάσεων.
Στο μεταξύ κινητοποιείται και ο μηχανισμός του ΝΑΤΟ που σπεύδει να υποβάλει σχέδιο “ειρήνευσης” στην Κύπρο το σχέδιο Sandis Ball με το οποίο καταργείται η Κυπριακή Δημοκρατία, εγκαθίσταται διευθυντήριο στο Λονδίνο από τους πρέσβεις των νατοϊκών χωρών και σκοπεύεται η εγκατάσταση δύναμης του ΝΑΤΟ εκ 10.000 ανδρών για την προστασία της ειρήνης. Καθαρή κατάργηση του κράτους μας και ταυτόχρονη Νατοποίηση με έντονη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας.
Τον Αύγουστο η Τουρκία απειλεί με απόβαση και βομβαρδίζει με βόμβες ναπάλμ την Τηλλυρία ανακόπτοντας έτσι την προέλαση των στρατιωτών μας και διασφαλίζοντας ένα Τουρκικό θύλακα στα Κόκκινα. Με την απειλή εισβολής της Τουρκίας, το ΝΑΤΟ και πάλι ενεργοποιείται και μας υποβάλλεται νέο σχέδιο, το διαβόητο σχέδιο Άτσεσον που προνοεί επίσης διάλυση του κράτους μας και ένωση με την Ελλάδα πλην της Καρπασίας, η οποία παραχωρείται στην Τουρκία για να γίνει μείζων στρατιωτική βάση αεροπορική και ναυτική. Ταυτόχρονα προνοείται η μετακίνηση των Τουρκοκυπρίων σε ένα ή περισσότερους θύλακες, διαχωρισμός δηλαδή του πληθυσμού και ο καθείς μπορεί να αντιληφθεί πού θα οδηγούσε μια τέτοια διευθέτηση με την παρουσία Τουρκικών στρατευμάτων σε μείζονα Τουρκική στρατιωτική βάση. Ευτυχώς για την Κυπριακή Δημοκρατία και τα δυο σχέδια απορρίφθηκαν, τόσο από την Ελληνική όσο και από την Κυπριακή κυβέρνηση.
Το 1967 η χούντα των συνταγματαρχών αναλαμβάνει με πραξικόπημα την εξουσία στην Ελλάδα και πρώτο της μέλημα ήταν η αποχώρηση της Ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο που είχε εν τω μεταξύ στείλει ο Γεώργιος Παπανδρέου. Πράξη εσχάτης προδοσίας και ουσιαστικής παράδοσης της Κύπρου στην Τουρκία.
Η εισβολή τότε αποτρέπεται με τελεσίγραφο που έστειλε ο Νικήτα Κρούτσεφ στην Τουρκία ότι θα επέμβει αν η Τουρκία αποτολμήσει απόβαση στην Κύπρο.
Η Κυπριακή Δημοκρατία εν τω μεταξύ μετά την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από την κυβέρνηση, κατορθώνει στα Η.Ε. να θεωρηθεί ως η μόνη νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας κρατώντας έτσι στα χέρια της το ισχυρότερο όπλο στον αγώνα επιβίωσης της, το κράτος, όμως η ύπαρξη της χούντας στην Ελλάδα εξισορρόπησε τη βαρύτητα αυτού του όπλου, σε στενή συνεργασία με την Τουρκία, τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Το 1971 στο περιθώριο της διάσκεψης του ΝΑΤΟ στη Λισαβώνα, χούντα, Τουρκία και ΗΠΑ συμφωνούν να κλείσουν το Κυπριακό με διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και διπλή ένωση. Ύστερα από πραξικόπημα και δολοφονία του Μακαρίου. Το προγραμμάτισαν για το 1972. Όμως διέρρευσε η πληροφορία και πλήθος λαού πολλοί ένοπλοι, ξενύκτησαν την προηγούμενη νύκτα έξω από την αρχιεπισκοπή και παίρνοντας επίκαιρα στρατηγικά πόστα στους δρόμους της πρωτεύουσας. Τότε το πραξικόπημα απετράπη και πρέπει να λεχθεί ότι εκείνο το βράδυ οι Εδεκίτες υπήρξαν οι πρωτοστάτες υπερασπιστές της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Προέδρου της.
Αυτό που δεν έγινε το 1972 έγινε στις 15 Ιουλίου 1974. Ανοικτά και χωρίς την παραμικρή κάλυψη η ΕΛΔΥΚ και οι Ελλαδίτες αξιωματικοί κινήθηκαν στις 8.20 το πρωί εναντίον του Προεδρικού μεγάρου.
Η αντίσταση αυτή τη φορά δεν μπόρεσε να αποτρέψει το πραξικόπημα. Συνετέλεσε όμως στη διάσωση του Προέδρου της Δημοκρατίας και στο πρόσωπο του, της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι Τούρκοι αυτή τη φορά δεν άφησαν την ευκαιρία. Εισέβαλαν στο νησί κατέλαβαν το 37% του εδάφους της, εκτόπισαν 170.000 ανθρώπους από τα σπίτια και τις περιουσίες τους, δημιούργησαν ένα τεράστιο πρόβλημα επιβίωσης και πίστεψαν ή έλπιζαν ότι με τη μαζική μετανάστευση η Κύπρος θα παραδοθεί.
Πίστεψαν ότι επιτέλους πέτυχαν το μεγάλο τους στόχο, τη διάλυση αυτού του κράτους που βρέθηκε μέσα στα πόδια τους και τους δημιουργούσε με την ύπαρξή του πολλά μεγάλα προβλήματα.
Όμως και πάλι πέσαν έξω. Η κυβέρνηση και ο λαός στάθηκαν στα χώματά τους με τον ιδρώτα και τον μόχθο τους, κατόρθωσαν σε σύντομο χρόνο να σταματήσουν την αφαίμαξη του τόπου και τη ματαίωση των Τουρκικών σχεδίων.
Για μια ακόμα φορά η Κυπριακή Δημοκρατία επιβίωσε. Θα ανέμενε κανείς ότι μετά και την αποτυχία του πραξικοπήματος και της εισβολής να διαλύσουν το κράτος μας κάπου θα τα παρατούσαν, Τούρκοι, Εγγλέζοι και Αμερικάνοι. Πολύ περισσότερο που η Τουρκία τους ξεγέλασε για τη συμφωνία της διπλής ένωσης την οποία δεν τήρησε.
Αντ’ αυτού όχι μόνο συνέχισαν να βυσσοδομούν και να μηχανεύονται τρόπους εξαπάτησής μας, αλλά απ’ εναντίας ενέτειναν τις προσπάθειες τους για διάλυση του κράτους μας.
Όχι με πόλεμο πλέον, αλλά με διπλωματικά μέσα και με την εδραίωση της παρουσίας της Τουρκίας στα κατεχόμενα εδάφη μας, όπου πλέον ελέγχει τα πάντα.
Μας έφεραν τους δείκτες Γκουεγιάρ, τις Ιδέες Γκάλι και το σχέδιο Ανάν. Όλα ανεξαίρετα στοχεύουν στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία δυο εθνικών κρατιδίων με κυριαρχία (εσωτερική την ονομάζουν) και συγκυριαρχία,, ισότητα 50-50, veto, παραμονή όλων των εποίκων και ακόμα την ελεύθερη εγκατάσταση Τούρκων πολιτών σε ίσους αριθμούς με τους πολίτες της Ελλάδας.
Προσπαθούν να μας ξεγελάσουν για να υπογράψουμε με τη θέλησή μας το θάνατο του κράτους μας και τον εθνικό αφανισμό μας. Μέχρι στιγμής δεν τα κατάφεραν παρόλο που έφτασαν πολύ κοντά. Το γιατί είναι απλό, διότι όσα λάθη και αν κάμουν οι κυβερνώντες, ο λαός δεν έχει αποφασίσει ότι θα αυτοκτονήσει. Διότι κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας σημαίνει αργά η γρήγορα εθνικό αφανισμό του Ελληνισμού από την Κύπρο.
Γιατί ακριβώς ο λαός έχει συνειδητοποιήσει ότι η μεγαλύτερη προστασία μας είναι το κράτος μας.
