Του Νίκου Κατσουρίδη
Αυτή τη στιγμή το κύριο πολιτικό ενδιαφέρον στρέφεται στα τεκταινόμενα εντός ΔΗ.ΣΥ. Την ίδια στιγμή που η Μέση Ανατολή συνεχίζει να φλέγεται. Με συνέπειες εξαιρετικά σοβαρές για ολόκληρο τον κόσμο. Με συνέπειες οι οποίες κτυπούν ανελέητα οικονομίες χωρών, συμπεριλαμβανομένης της κυπριακής. Όπως επίσης και της ευρωπαϊκής η οποία μας αφορά άμεσα. Ταυτόχρονα ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται με αποτέλεσμα οι συνέπειες του στον οικονομικό τομέα να συνεχίζουν να πλήττουν την παγκόσμια οικονομία κατά τρόπο ουσιαστικά ανεξέλεγκτο. Η Ευρωπαϊκή ΄Ένωση, στην οποία ανήκουμε επιμένει να ξοδεύει δισεκατομμύρια σε αυτόν τον αιματηρό πόλεμο. Οι συνέπειες της θερμής σύγκρουσης σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία και ο ευρύτερος παγκόσμιος ανταγωνισμός, όπως π.χ. Η.Π.Α και Κίνας στον τομέα της τεχνολογίας και ειδικά της τεχνητής νοημοσύνης, οι εμπορικοί πόλεμοι μεταξύ Κρατών με πρωταγωνιστή τον ένοικο του Λευκού Οίκου, δημιουργούν πολλαπλές αρνητικές επιπτώσεις ιδιαίτερα στο οικονομικό πεδίο. Φυσικά επιπτώσεις δημιουργούνται και σε όλους τους άλλους τομείς όπως ασφάλεια, γεωπολιτική αναδιάταξη, κοινωνικός τομέας, μεταναστευτικό και αλλαχού. Όλα αυτά επιπρόσθετα με τις απώλειες ανθρωπίνων ζωών που στις μέρες μας φαίνεται να είναι οι τελευταίες που μετρούν. Η οικονομική ζημιά για παράδειγμα ή ο θάνατος ενός ζώου μάλλον μετρούν περισσότερο. Το ίδιο σοβαρές είναι και οι επιπτώσεις στο περιβάλλον. Εμείς εδώ στην Κύπρο συνεχίζουμε να μετρούμε όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, στον πλανήτη σαν να μην μας αφορούν. Ενώ είμαστε ένα Κράτος του οποίου η καθημερινότητα εξαρτάται κυρίως από εξωγενείς παράγοντες. Ενώ είμαστε ένας λαός του οποίου το μέλλον εξαρτάται κυρίως και πάλιν από εξωγενείς παράγοντες. Συμπεριφερόμαστε ως και όσα συμβαίνουν εδώ είναι μοναδικά, δεν συμβαίνουν αλλού στον κόσμο και ως να μην μας επηρεάζουν όλα όσα συμβαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο. Συχνά κατηγορείται η πολιτική ηγεσία του τόπου, από το 1960 και εντεύθεν, ότι θεωρεί την Κύπρο ως τον ομφαλό της Γης. Διερωτώμαι κατά πόσον οι υπόλοιποι κύπριοι αντικρύζουμε τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο. Διερωτώμαι.
Δυστυχώς όταν παρακολουθείς τα ΜΜΕ και τα ΜΚΔ διαπιστώνεις ότι νομίζουμε πως μπορούμε μόνο με δικά μας μέτρα να αντιμετωπίσουμε επαρκώς διάφορα προβλήματα τα οποία κυρίως οφείλονται σε εξωγενείς παράγοντες. Για παράδειγμα την άνοδο στις τιμές των καυσίμων. Θέλουμε να έχουμε δικές μας πρώτες ύλες σε ορισμένους τομείς έτσι ώστε να μην εισάγουμε τα πάντα από έξω αλλά καμία κοινότητα, καμία πόλη δεν επιθυμεί να λειτουργούν οχληρίες βιομηχανίες σε εγγύτητα με την περιοχή τους. Επιθυμούμαι να λύσουμε οριστικά το υδατικό αλλά δεν θέλουμε τις αφαλατώσεις πλησίον του τόπου κατοικίας μας, αλλά ούτε και σε γη που θα μπορούσε να αναπτυχθεί π.χ. τουριστικά. Θέλουμε να αναπτύξουμε τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, πράγμα ζωτικά αναγκαίο, αλλά προτιμούμε τη γη που θα πρέπει να αξιοποιηθεί προς τούτο, να την μετατρέψουμε σε οικοδομικά τετραγωνικά μέτρα, προς άμεσο οικονομικό όφελος. Θέλουμε να έχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο όντως να αναβαθμιστεί ποιοτικά αλλά την ίδια ώρα να μην επηρεαστεί κανένα κεκτημένο το οποίο έχει αποδειχτεί αναποτελεσματικό στο πέρασμα του χρόνου. Ζητούμε δικαιότερη κατανομή του Εθνικού Εισοδήματος αλλά σχεδόν κανένας δεν είναι έτοιμος για κάποιες παραχωρήσεις υπέρ εκείνων των Κοινωνικών στρωμάτων, τα οποία αποδεδειγμένα δεινοπαθούν. Επιζητούμε ξένα εργατικά χέρια για εκείνους του τομείς στους οποίους οι κύπριοι αποφεύγουν να εργαστούν αλλά δεν θέλουμε να κυκλοφορούν ανάμεσα μας τα άτομα αυτά. Αρνούνται την ίδια ώρα εκείνοι που μπορούν να δώσουν τα αναγκαία κίνητρα στους Κυπρίους, έτσι ώστε να εργαστούν σε αυτούς τους τομείς, αλλά είναι και οι πρώτοι που αφορίζουν τους ξένους. Σταματώ ως εδώ τα παραδείγματα αυτής της νοοτροπίας που δεν οδηγεί πουθενά.
Σταματώ για να στραφώ στο κυπριακό. Ναι στο Κυπριακό. Διότι αυτή η νοοτροπία που περιέγραψα πιο πάνω μας συνοδεύει και στην αντίκρυση του Κυπριακού. Από τη μια είναι η αντίληψη ότι για όλα στο Κυπριακό, ευθυνόμαστε εμείς, η ε/κ πλευρά. Άρα λογική απόρροια τούτου, είναι ότι εμείς πρέπει να υποχωρήσουμε σε όλα. Που θα οδηγήσει αυτή η προσέγγιση; Σε ένα Κράτος μη λειτουργικό, άρα μη βιώσιμο και καταληκτικά χωρίς ασφάλεια. Αυτά με τη σειρά τους θα οδηγήσουν σε νέες περιπέτειες με θερμή ανάφλεξη και τελικό αποτέλεσμα την οριστική διχοτόμηση ή τον αφανισμό. Από την άλλη η προσέγγιση ότι μπορεί να αποφύγουμε τη λύση Ομοσπονδίας. Αλλά η λύση αυτή εμπεριέχεται στις αποφάσεις του Ο.Η.Ε και της Ε.Ε. Στηρίζεται από την ολότητα σχεδόν των Κρατών του Κόσμου. Άρα για να την αποφύγουμε θα πρέπει να αποφύγουμε, να εγκαταλείψουμε τις αποφάσεις του Διεθνούς Οργανισμού και της Ε.Ε. Κατά συνέπεια για να το πετύχουμε θα πρέπει να την πετύχουμε με τις δικές μας και μόνο δυνάμεις. Να την επιβάλουμε που όμως αδυνατούμε. Κατάληξη και πάλιν να οδηγηθούμε στην οριστική διχοτόμηση ή τον πλήρη αφανισμό με θερμή ανάφλεξη ή χωρίς αυτή.
Φυσικά υπάρχει και η επίπονη, κουραστική και πολύ απογοητευτική προσπάθεια, της συνεπούς μάχης , έτσι ώστε να οδηγηθούμε στη σωστή λύση. Η οποία είναι αυτή που εδράζεται στις αποφάσεις του Ο.Η.Ε και της Ε.Ε. Αυτή που θα συνδυάσει τις πρόνοιες του Διεθνούς Οργανισμού με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και θα οδηγήσει σε ένα Κανονικό Κράτος για όλους όσοι νόμιμα κατοικούν αυτό το νησί. Είναι για αυτό που ξενίζει η επιμονή ορισμένων να φορτώνουν την ευθύνη για το ότι δεν έγινε ακόμα κατορθωτό να εισέλθουμε σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, στη ελληνοκυπριακή πλευρά. Όταν εξόφθαλμα η Τουρκία και η τ/κ ηγεσία είναι που στην πράξη απορρίπτουν όλα εκείνα τα οποία προνοούν οι αποφάσεις του Ο.Η.Ε και το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο. Ακόμα και αυτή τη στιγμή ενώ ο Γ.Γ. του Ο.Η.Ε ζητά συζήτηση τόσον τα ΜΟΕ όσον και της Ουσίας και Μεθοδολογίας, η τουρκική πλευρά υπαναχωρεί. Υπαναχωρεί και ζητά συζήτηση μόνο στα ΜΟΕ. Ξέχασε ακόμα και την περίφημη δική του μεθοδολογία ο ΄Ερχιουρμαν. Αρνείται να παραλάβει τις συγκλίσεις που αφορούν την Ουσία. Ακόμα και μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις, γράφονται δεκάδες κείμενα για να «αποδείξουν» ότι φταίει η ε/κ πλευρά. Στήνονται οι βάσεις για την προεκλογική εκστρατεία μνηστήρων για την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας ακριβώς πάνω σε αυτήν την λογική. Μια λογική την οποία προκαταβολικά απορρίπτει η Τουρκία, εμμένοντας σε «λύση» Δύο Κρατών ή «λύση» Συνομοσπονδίας μέσον της επιβολής της κυριαρχικής ισότητας. Αυτή η νοοτροπία των άκρων δεν οδηγεί πουθενά.
