Του Νίκου Κατσουρίδη
Στο άρθρο μου της περασμένης εβδομάδας έγραφα μεταξύ άλλων:
«Η τρίτη αλήθεια είναι η ανάγκη όποιος διεκδικά την Προεδρία να έχει διακριτές θέσεις σε σχέση με τους ανθυποψήφιους του και όχι απλά να τους αποδομεί. Δεν είναι κατά την κρίση μου αρκετό να λες ότι διαφωνείς με τον Α υποψήφιο αλλά να αδυνατείς να εξηγήσεις που είναι οι διαφορές επί της ουσίας. ΄Η απλώς να περιορίζεσαι σε λαϊκιστικές ατάκες και ανεφάρμοστες υποσχέσεις, απλά για να πεις κάτι διαφορετικό.
Οι Προεδρικές όμως δεν είναι Βουλευτικές. Αυτός ο οποίος θέλει να κυβερνήσει οφείλει να τεκμηριώνει τις προτάσεις του. Οφείλει να παραθέτει αποδεικτικά στοιχεία ότι είναι υλοποιήσιμες. Οφείλει και ο πολίτης – ψηφοφόρος να το απαιτεί. Η τεκμηρίωση προτάσεων και θέσεων, η απόδειξη της δυνατότητας εφαρμογής μιας εξαγγελίας είναι στις μέρες μας πέραν από αναγκαίο».
Ως εκ τούτου το πρώτο σκέλος μιας διακριτής προεκλογικής εκστρατείας, κατά τη γνώμη μου, ιδίως για τις Προεδρικές εκλογές οφείλει να εστιάσει στις στρατηγικές. Δηλαδή αναμένεται κατά πρώτον έκαστος υποψήφιος να παραθέσει τη στρατηγική του στα κεφαλαιώδη θέματα του τόπου και κατά δεύτερον να διατυπώσει τις διαφωνίες του με άλλους ανθυποψήφιους του. Το να αρκεστεί κάποιος να λέει σε τι διαφωνεί με κάποιον άλλον δεν είναι ικανοποιητικό. Ούτε καν αρκετό. Είναι μάλιστα παραπλανητικό. Γιατί αν κατορθώσει να ξεγελάσει τον ψηφοφόρο μόνο δια της απόρριψης των πολιτικών των ανθυποψηφίων του, όλα θα είναι πιθανά να συμβούν αν πετύχει να εκλεγεί. Μπορεί να ζήσουμε και το τραγελαφικά επικίνδυνο να εφαρμόζει ως Πρόεδρος τις πολιτικές τις οποίες απορρίπτει ως υποψήφιος!! Στην ανάγκη να ακουστούν θέσεις και όχι αντιθέσεις και μόνο, αποφασιστικός θα είναι και ο ρόλος των ΜΜΕ και των ξεχωριστών δημοσιογράφων.
Αποτελεί υποχρέωση των όποιων τελικά κατέλθουν στον στίβο των Προεδρικών εκλογών του 2028 να παραθέσουν τις Στρατηγικές τους στα κυρίαρχα θέματα, τα οποία απασχολούν τον τόπο. Να αναλύσουν τη στρατηγική τους για παράδειγμα στα ακόλουθα, χωρίς να εξαντλώ τη θεματολογία.
- Κυπριακό.
- Εξωτερική πολιτική και διεθνείς σχέσεις.
- Αμυντική πολιτική.
- Ασφάλεια.
- Οικονομία.
- Ενέργεια.
- Μεταναστευτικό.
- Τεχνολογική αναβάθμιση.
- Κοινωνική Πολιτική, Κοινωνική Πρόνοια.
- Υγεία.
- Παιδεία.
- Εσωτερική διακυβέρνηση συμπεριλαμβανομένης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
- Πολιτισμός.
- Δημόσιος και Ημιδημόσιος τομέας.
- Αναβάθμιση θεσμών.
Τι εννοώ στρατηγική; Για παράδειγμα στο Κυπριακό θα πρέπει να γνωρίζει ο πολίτης αν ένας υποψήφιος στοχεύει σε λύση Ομοσπονδίας ή Ενιαίου Κράτους; Αν συζητά ή όχι την εκχώρηση κυριαρχίας για να συναντήσει τις απαιτήσεις της Τουρκίας για κυριαρχική ισότητα;
Στην εξωτερική πολιτική και τις Διεθνείς σχέσεις αν θεωρεί ορθή ή όχι τη φιλοδυτική προσέγγιση και ως ποιο σημείο. Αν πιστεύει ότι η κολώνα της Εξωτερικής πολιτικής της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι η Ε.Ε., οι σχέσεις μαζί της ή είναι οι σχέσεις με τις ΗΠΑ ή κάτι άλλο. Πως οραματίζεται τις σχέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας με Κράτη εκτός Ε.Ε. και ΝΑΤΟ π.χ.
Στον τομέα της Κοινωνικής πολιτικής, πως στοχεύει να καλύψει τις ανάγκες εκείνου του τμήματος της Κοινωνίας το οποίο υστερεί ουσιωδώς σε εισοδήματα και σε δυνατότητα να καλύψει τις ανάγκες του. Μέσον διαφόρων κοινωνικών παροχών και επιδομάτων; Μέσον ανακατανομής του Εθνικού Εισοδήματος; Με κάποιον άλλον τρόπο;
Στο κομμάτι Δημόσιος και Ημιδημόσιος τομέας, ποια η στρατηγική αντίληψη; Θεωρεί ή όχι ο όποιος ,υποψήφιος, ότι η Κύπρος χρειάζεται Δημόσιο και Ημιδημόσιο τομέα ή στηρίζει την πλήρη ιδιωτικοποίηση; Έχει πρόταση αντιμετώπισης μιας κατεστημένης αντίληψης που επικράτησε σταδιακά στη δημόσια και ημιδημόσια υπηρεσία ότι το Κράτος είναι οι λειτουργοί του και μάλιστα χωρίς ανάληψη προσωπικής ευθύνης;
Στάθηκα σε λίγα παραδείγματα για να εξηγήσω τι εννοώ Στρατηγικές κατά τομέα. Συνακόλουθα βέβαια μαζί με τις στρατηγικές θα πρέπει να παραθέσουν τις μεθόδους, τα εργαλεία μέσον των οποίων θα τις πετύχουν. Θα τις υλοποιήσουν. Δηλαδή την τακτική τους.
Ο πολίτης – ψηφοφόρος θα πρέπει να πληροφορηθεί, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, την ολοκληρωμένη Στρατηγική και Τακτική, ενός εκάστου υποψηφίου, για να κρίνει, να συγκρίνει και να αποφασίσει.
Εφόσον παραθέσουν τις στρατηγικές τους προσεγγίσεις, θα μπορεί να διακρίνει ο ψηφοφόρος, ο πολίτης κατά πόσον, κάποιος υποψήφιος έχει ουσιαστικά τις ίδιες βασικές, στρατηγικές αντιλήψεις με κάποιον άλλον. Αν διαπιστωθεί βασική ταύτιση στις στρατηγικές, τότε θα μπορεί να εξαχθεί ή όχι το εξής κεφαλαιώδες συμπέρασμα. Διεκδικεί τις εκλογές για να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές στις πολιτικές γραμμές που ακολουθούνται στον τόπο ή απλώς και μόνο επιδιώκει μια εναλλαγή στην εξουσία, αλλά χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο.
Ένα ιδιαίτερο σημείο αναφοράς το οποίο έχει βρεθεί στην επικαιρότητα αυτές τις μέρες, ακριβώς λόγω εκλογών είναι το ακόλουθο. Δικαιούται ο πολίτης να ψηφίσει όποιον υποψήφιο επιλέξει ότι εμπιστεύεται από αυτούς οι οποίοι διεκδικούν τις εκλογές του 2028 ανεξάρτητα τι ψήφισε στις Βουλευτικές Εκλογές;
Ένα άλλο ερώτημα, το οποίο επίσης έχει προκύψει από την επικαιρότητα και σχετίζεται με τις επικείμενες εκλογές είναι το εξής. Είναι πολιτικά αποδεκτές οι μετακινήσεις προσώπων μεταξύ πολιτικών και κομματικών χώρων; Συναφές και το ερώτημα πότε δικαιολογούνται και πότε όχι και γιατί. Το θέτω αυτό γιατί τουλάχιστον μετά το 1974 έχουν καταγραφεί μετακινήσεις από όλους τους πολιτικούς και κομματικούς χώρους, προς κάθε κατεύθυνση.
Προκύπτουν και άλλα σχετικά ερωτήματα τα οποία δεν είναι σκοπός να εξαντληθούν όλα στο παρόν κείμενο. Τέθηκαν ορισμένα για να γίνει αντιληπτό, ότι και αυτά είναι θέματα στρατηγικής.
Πως δηλαδή αντιλαμβάνονται στρατηγικά αυτά τα θέματα υποψήφιοι και Κόμματα. Τα παραθέτω γιατί το πρώτιστο το οποίο θα πρέπει να γίνει αντιληπτό κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας είναι το εξής: Ποιες οι στρατηγικές των υποψηφίων και ποιες οι ουσιώδεις διαφορές τους, αν φυσικά υπάρχουν.
Υ.Γ. Είναι πραγματικά, τουλάχιστον, εκπληκτικός ο τρόπος που ορισμένοι με κείμενα και αναρτήσεις τους στα ΜΜΕ και ΜΚΔ, προσπαθούν εμμονικά να επιρρίψουν την ευθύνη για τις όποιες δυσκολίες στην προώθηση και εφαρμογή της πρωτοβουλίας του Γ.Γ του Ο.Η.Ε για το κυπριακό στην ε/κ πλευρά. Προσπερνούν χωρίς κανένα ενδοιασμό την παρελκυστική τακτική της τουρκικής πλευράς και του κ. ‘Ερχιουρμαν. Προσπερνούν το γεγονός ότι Τουρκία και ΄Ερχιουρμαν συνεχώς εφευρίσκουν νέους όρους και προϋποθέσεις για να μην συνεχιστεί η πρωτοβουλία και απαξιώνουν την Ε.Ε.. Προσπερνούν το γεγονός ότι η συνολική τους προσέγγιση δεν παραπέμπει σε Ένα, Κανονικό Κράτος, αλλά σε μιας ή άλλης μορφής διχοτομικό μόρφωμα. Προσπερνούν όλα αυτά και θεωρούν ότι φταίει η ε/κ πλευρά γιατί π.χ. δεν συναινεί να ανοίξει ένα ακόμα, οδόφραγμα, αυτό δηλαδή που ζητά ο κ. ΄Ερχιουρμαν και η Τουρκία και που ακόμα και επ΄ αυτού αλλάζουν συνεχώς επιλογές. Ωραία και ας πούμε ότι άνοιξε αυτό το ένα που θέλουν. Ρωτώ αν πιστεύουν ειλικρινά ότι λόγω αυτής της κίνησης θα αλλάξει κάτι στην στάση ΄Αγκυρας και ΄Ερχιουρμαν, επί της ουσίας.
