Της Ανδρούλας Γκιούρωφ
9 του Μάη 2026 , 81 χρόνια από την μεγάλη πατριωτική νίκη κατά του Χιτλεροφασισμού υπενθυμίζει μια μεγάλη ιστορική αλήθεια την οποία οι Δυτικές χώρες επιχειρούν να αλλοιώσουν, να μειώσουν και να αποκρύψουν την τεράστια συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης κατά των ορδών της φασιστικής Γερμανίας.
Αναντίλεκτη αλήθεια που τεκμηριώνεται με έγγραφα και ιστορικά ντοκουμέντα είναι ότι η Σοβιετική Ένωση υπήρξε ο κύριος αιμοδότης κατά της χιτλερικής Γερμανίας, τσακίζοντας τον ναζισμό στην γενέτειρα του .
Οι Δυτικοί ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια
Στα τέλη του 1944 – αρχές του 1945, ο γερμανικός στρατός παρέμεινε αρκετά ισχυρός, παρά τις βαριές του ήττες στο ανατολικό μέτωπο. Είχε στις τάξεις του 5.400.000 άνδρες, 28.500 πυροβόλα και όλμους, 3.950 άρματα και 1.960 αεροπλάνα. Οι εφεδρείες του, που αργότερα χρησιμοποιήθηκαν, κατά κύριο λόγο, εναντίον των σοβιετικών στρατευμάτων, αριθμούσαν 2.433.000 άνδρες, 2.700 πυροβόλα, 5.300 άρματα και άλλα επιθετικά όπλα και 3.270 αεροπλάνα. Υπό αυτές τις συνθήκες, κανείς δεν περίμενε πως η στρατιωτική μηχανή του Χίτλερ θα εκμηδενιζόταν μέσα σε λίγους μήνες. Αντίθετα, ακόμη και οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις τοποθετούσαν μια πιθανή συνθηκολόγηση της Γερμανίας στο τέλος του ’45. Περισσότερο απ’ όλους είχαν κάθε λόγο να είναι απαισιόδοξοι οι Δυτικοί, οι Εγγλέζοι και οι Αμερικανοί, οι οποίοι στα τέλη Δεκέμβρη 1944 δέχτηκαν μια ισχυρότατη επίθεση από τις γερμανικές δυνάμεις στις Αρδένες.
Ηταν τότε – στις 6/1/1945 – που ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έστειλε ένα αγωνιώδες μήνυμα προς τον Στάλιν, εκλιπαρώντας ουσιαστικά για βοήθεια. «Θα Σας είμαι υπόχρεος – έγραφε μεταξύ άλλων ο Τσόρτσιλ – αν με πληροφορήσετε κατά πόσον ημπορούμε να υπολογίζομεν επί μεγάλης ρωσικής επιθέσεως εις το μέτωπον του Βίσλα ή εις κάθε άλλον τόπον κατά τη διάρκειαν του Ιανουαρίου ή εις κάθε άλλην στιγμήν που Σεις θα δεχθείτε ενδεχομένως να ανακοινώσετε… Το ζήτημα τούτο το θεωρώ κατεπείγον».
Έτσι, στις 12/1/1945 τα σοβιετικά στρατεύματα εξαπέλυσαν μια επίθεση τεράστιας εκτάσεως, που διέλυσε τη ναζιστική στρατιωτική μηχανή και κατέληξε στη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών, της 9ης Μάη του ίδιου έτους. Ηταν τόσο μεγάλη αυτή η στρατιωτική ενέργεια του Κόκκινου Στρατού, που στην κυριολεξία άφησε ολόκληρο τον κόσμο άναυδο. «Είναι ίσως η πιο μεγάλη επίδειξη στρατιωτικής δύναμης που έχει δει ποτέ ο κόσμος», έγραφαν οι αγγλικές εφημερίδες και το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων υποχρεωνόταν να αναγνωρίσει ότι «ποτέ δεν έγινε στην πολεμική ιστορία μια τέτοια επίθεση».
Οι πονηρές διαπραγματεύσεις των Δυτικών με τους χιτλερικούς
Μάης 1945.Η φασιστική Γερμανία πνέει τα λοίσθια.
Ενα μεγάλο μέρος της χώρας έχει καταληφθεί από τα σοβιετικά και τα άλλα συμμαχικά στρατεύματα, ο χιτλερικός στρατός καταρρέει. Ομως ακόμα και την ύστατη στιγμή οι διάδοχοι του Χίτλερ προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τους Αγγλους και τους Αμερικανούς να διαπραγματευτούν, ώστε να συνεχιστούν οι επιχειρήσεις στο Ανατολικό Μέτωπο, κατά της Σοβιετικής Ενωσης.
Στις 30 του Απρίλη 1945, ο Κόκκινος Στρατός, κάτω από την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης (ΚΚΣΕ), ύψωνε την κόκκινη σημαία, το λάβαρο «της μεγάλης σοσιαλιστικής πατρίδας και της παγκόσμιας εργατιάς» στο Ράιχσταγκ, το σύμβολο του βάρβαρου γερμανικού φασισμού και ιμπεριαλισμού. Η Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, ΕΣΣΔ, το αποκούμπι των κολασμένων της Γης, των «προλετάριων και των καταπιεσμένων λαών και εθνών», απέδειξε στην πράξη ότι, ιστορικά, ήταν ο πιο συνεπής υπερασπιστής του παγκόσμιου πολιτισμού και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που σήμερα βιάζεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας από τους απάνθρωπους ιμπεριαλιστές και τους υπηρέτες τους.
Η αντιφασιστική νίκη δεν ήταν εύκολη, ούτε ήρθε τυχαία. Ηταν αποτέλεσμα τεραστίων θυσιών, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων επωμίστηκε η ΕΣΣΔ.
Ο Σοβιετικός στρατός είχε δρόμο μακρύ και δύσκολο προς το Βερολίνο. Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα – αλλά και πίσω από τις γραμμές του μετώπου σε περιοχές κατεχόμενες από τον εχθρό.
Από τα μέσα του 1944 ακόμη, όταν άρχισε να γέρνει η πλάστιγγα σε βάρος των δυνάμεων του άξονα και μια σειρά χώρες απελευθερώνονταν, οι Αγγλοαμερικάνοι δε δίστασαν να έρθουν σε ανοικτές συμφωνίες με τους χιτλερικούς, έχοντας ως κύριο σκοπό τους να εμποδίσουν την προέλαση των σοβιετικών στρατευμάτων προς τη Δύση. Ετσι, για παράδειγμα, η Αγγλία συμφώνησε με τη Γερμανία να μην ενοχλήσει τα στρατεύματα της τελευταίας κατά την αποχώρησή τους από την Ελλάδα, ούτως ώστε ο Κόκκινος Στρατός στην προέλασή του να έχει να αντιμετωπίσει πολύ ισχυρή αντίσταση. Η γραμμή αυτή, των συμφωνιών με τη Γερμανία, συνεχίστηκε με μεγαλύτερη ένταση, από τη στιγμή που ξεκίνησε η μεγάλη σοβιετική επίθεση ως την οριστική συνθηκολόγηση των ναζιστών. Ετσι, στις αρχές του Μάρτη του 1945 ξεκίνησαν στην Ελβετία διαπραγματεύσεις μεταξύ του απεσταλμένου της Γερμανίας στρατηγού Βολφ και εκπροσώπων των ΗΠΑ και της Βρετανίας, που αποσκοπούσαν στη διευκόλυνση της προέλασης των αγγλοαμερικανικών δυνάμεων προς Ανατολάς, με τη μεταφορά των γερμανικών δυνάμεων από το δυτικό μέτωπο, στο μέτωπο με τον Κόκκινο Στρατό. Οι διαπραγματεύσεις – στις οποίες οι Αγγλοαμερικάνοι δε δέχτηκαν να συμμετέχουν Σοβιετικοί – κράτησαν δύο εβδομάδες και απ’ ό,τι φαίνεται, κατέληξαν σε αποτέλεσμα. Μάλιστα, ο Στάλιν σε μήνυμά του προς τον Ρούζβελτ, στις 3/4/1945, ήταν απολύτως κατηγορηματικός: «οι διαπραγματεύσεις – έγραφε – διεξήχθησαν και ετερματίσθηκαν διά συμφωνίας με τους Γερμανούς, συμφώνως προς την οποίαν ο Γερμανός διοικητής στο δυτικό μέτωπο στρατάρχης Κέσελριγκ εδέχθη να ανοίξει το μέτωπο και να αφήσει να διέλθουν προς ανατολάς τα αγγλοαμερικανικά στρατεύματα και οι Αγγλοαμερικανοί υποσχέθηκαν αντ’ αυτού να ελαφρύνουν διά τους Γερμανούς τους όρους της ανακωχής».
Η πραγματικότητα στο πεδίο των μαχών ήταν αυτή που περιγράφει ο Στάλιν στο μήνυμά του προς το Ρούζβελτ. Από τα τέλη Μάρτη του ’45 τα γερμανικά στρατεύματα στο δυτικό μέτωπο πέρασαν ουσιαστικά στο «συμβολικό» πόλεμο. Οι λίγες δυνάμεις που έμειναν εκεί παραδίδονταν, χωρίς σοβαρή αντίσταση, ενώ ο κύριος στρατιωτικός όγκος μεταφέρθηκε στο ανατολικό μέτωπο, όπου ως το τέλος έδωσε σκληρότατες μάχες με τον σοβιετικό στρατό. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Μια αλήθεια που υπογραμμίζει ακόμη περισσότερο τη φύση του ιμπεριαλισμού και την αξία που είχε για τους λαούς η ύπαρξη της Σοβιετικής Ενωσης.
Οι Γερμανοί διευκολύνουν τους Δυτικούς
Την 1η Μάη 1945 ο διάδοχος του Χίτλερ, ναύαρχος Ντένιτς, με μήνυμά του από το ραδιόφωνο δηλώνει, ότι είναι ανάγκη να συνεχιστεί ο αγώνας κατά της ΕΣΣΔ, προαναγγέλλοντας τον τερματισμό των επιχειρήσεων στο δυτικό μέτωπο. Τα ξημερώματα της 3ης Μάη οι διοικητές των γερμανικών δυνάμεων στο βορειοδυτικό μέτωπο υπέγραψαν συμφωνία με τον διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων στρατάρχη Μοντγκόμερι. Η συμφωνία έδινε τη δυνατότητα στα ναζιστικά στρατεύματα να συνεχίσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά των σοβιετικών δυνάμεων. Στις 4 Μάη παραδόθηκαν στους συμμάχους τα λείψανα των γερμανικών στρατιών στον Ελβα. Ο διοικητής των ναυτικών δυνάμεων της Γερμανίας, ναύαρχος Φρίντεμπουργκ, σε συνεννόηση με τον Ντένιτς επιχείρησε να κλείσει συμφωνία με τον Αϊζενχάουερ (αρχιστράτηγο των συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρωπαϊκή Ηπειρο), με ανάλογο περιεχόμενο. Ο Αϊζενχάουερ καταλαβαίνοντας ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε ανοιχτή ρήξη με την ΕΣΣΔ, αξίωσε από τους Γερμανούς να υπογράψουν συνθηκολόγηση σε όλα τα μέτωπα.
Στις 9 Μάη 1945, ώρα 0:45 π.μ., στην αίθουσα της στρατιωτικής σχολής Μηχανικού, στο προάστιο Κάρλσχορστ του Βερολίνου, οι πληρεξούσιοι της ανώτατης Γερμανικής Στρατιωτικής Διοίκησης, στρατάρχης Κάιτελ, ναύαρχος Φρίντεμπουργκ και στρατηγός της Αεροπορίας Στρούμπφ, υπέγραψαν την Πράξη για τη χωρίς όρους συνθηκολόγηση της Γερμανίας ενώπιον των αντιπροσώπων των Ενόπλων Δυνάμεων των χωρών της αντιχιτλερικής συμμαχίας: Από μέρους της ΕΣΣΔ παραβρέθηκε ο στρατάρχης Γ.Κ. Ζούκοφ, της Αγγλίας, ο στρατάρχης της Αεροπορίας Α. Τέντερ, των ΗΠΑ ο στρατηγός Κ. Σπάατς και της Γαλλίας ο στρατηγός Ντε Λατρ ντε Τασινί.
Ο πραγματικός απολογισμός και ο ρόλος της ΕΣΣΔ
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ουσιαστικά, τελείωσε πριν από την έκρηξη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα στις 6.8.1945, που έγινε, παρά την προηγηθείσα πρόταση της Ιαπωνίας για συνθηκολόγηση στις 22.7.1945. Οι Αμερικάνοι με τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Τρούμαν, δεν την έκαναν δεκτή, παρά μόνο στις 10.8.1945, ύστερα μάλιστα και από τη δεύτερη βόμβα στις 9.8.1945 στο Ναγκασάκι.
Περισσότεροι από 210.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και πολλές χιλιάδες πέθαιναν κάθε χρόνο εξαιτίας της ραδιενέργειας.
Στόχος των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών δεν ήταν η συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας, που ήταν δεδομένη, αλλά ο εκφοβισμός της Σοβιετικής Ενωσης.
Στις 9.5.45 έληξε νικηφόρα ο αιματηρός πόλεμος, κατά του χιτλεροφασισμού και στις 2.9.45 συνθηκολόγησε και η Ιαπωνία.
Η Σοβιετική Ενωση, χάρη στον αποφασιστικό ρόλο της στη συντριβή του φασισμού και την απελευθέρωση των λαών της Ευρώπης, βγήκε από τον πόλεμο με ενισχυμένο το κύρος της και διευρυμένη την επιρροή της.
Στις 9 Μάη 1945 ώρα 0:43 η υπογραφή της Πράξης για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας, είχε τελειώσει («Αναμνήσεις Στρατάρχη Ζούκοφ»).
Στις μάχες που έγιναν στο σοβιετογερμανικό μέτωπο, η χιτλερική Γερμανία έχασε το 80% της δύναμης που είχε στις 22/6/1941, όταν τα στρατεύματα των Ναζί εισέβαλαν στην ΕΣΣΔ. Στο Ανατολικό Μέτωπο καταστράφηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν 607 γερμανικές Μεραρχίες. Πρόκειται για τριπλάσιες ή και τετραπλάσιες απώλειες σε σχέση μ’ αυτές των Ναζί, σ’ όλα τ’ άλλα μέτωπα – Αφρική – Ιταλία – Δυτική και Ανατολική Ευρώπη.
Οι απώλειες του Σοβιετικού Στρατού ξεπέρασαν τα 27.000.000 νεκρούς, που ήταν το βαρύ τίμημα που πλήρωσε η ΕΣΣΔ σε ανθρώπινο δυναμικό. Ενώ η Αγγλία και οι ΗΠΑ είχαν αντίστοιχα 375.000 και 405.000 συνολικά νεκρούς.
Το δε συνολικό ύψος των υλικών ζημιών στοίχισε στην ΕΣΣΔ το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισ. δολαρίων, δηλαδή ένα ποσό αρκετά μεγαλύτερο απ’ αυτό που δαπάνησαν οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γαλλία μαζί.
Οι νεκροί στις πιο κάτω χώρες:
Πολωνία: 6.000.000
Γιουγκοσλαβία: 1.700.000
Γαλλία: 600.000
Καναδάς: 38.000
Ελλάδα: 410.000
Απώλειες του Αξονα:
Γερμανία νεκροί 13.000.000
Ιταλία νεκροί 500.000
Ιαπωνία νεκροί 2.500.000
Οι πάνω από 35.000.000 νεκροί θα θυμίζουν, για πάντα, στις νεότερες γενιές, ότι τέτοιο έγκλημα δεν πρέπει να ξαναγίνει. Δεν πρέπει να γνωρίσει ξανά η ανθρωπότητα τέτοια καταστροφή.
Δείχνει μια ακόμα φορά, πως μπορούσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος να είχε τελειώσει πολύ πριν από το 1945, αν οι δυτικές δυνάμεις Αγγλίας, Αμερικής δέχονταν τις προτάσεις της Σοβιετικής Ενωσης άνοιγαν το δεύτερο μέτωπο πολύ πριν από το 1944. Φυσικά οι ιμπεριαλιστικές αυτές δυνάμεις απέβλεπαν την καθυστέρηση του ανοίγματος του δεύτερου μετώπου με στόχο να αποδυναμώσουν τη Μεγάλη Σοβιετική Ενωση.
Η μεγάλη αλήθεια για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι πως η Σοβιετική Ενωση έγινε ο κύριος αιμοδότης αυτού του αιματηρού πολέμου και φυσικά ο απελευθερωτής των λαών από το γερμανικό φασισμό.
Στις 28 Απριλίου 1942, ο Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ είπε στην ομιλία του προς το αμερικανικό έθνος: “Αυτές οι ρωσικές δυνάμεις κατέστρεψαν και καταστρέφουν περισσότερες ένοπλες δυνάμεις των εχθρών μας -στρατεύματα, αεροπλάνα, άρματα μάχης και όπλα- από όλα τα άλλα Ηνωμένα Έθνη μαζί“. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ στο μήνυμά του προς τον Ιωσήφ Στάλιν, στις 27 Σεπτεμβρίου 1944, έγραψε “ότι ο ρωσικός στρατός ξερίζωσε τα έντερα από τη γερμανική στρατιωτική μηχανή…”.
Σήμερα οι Δυτικές χώρες επιχειρούν μανιωδώς Να αναθεωρίσουν την ιστορική αλήθεια μειώνοντας την συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο.
Σε μια προσπάθεια μάλιστα να σβήσουν από τις μνήμες των λαών την ιστορική μέρα της 9ης Μαίου 1945,καθιέρωσαν την 9η του Μάη ως Μέρα της Ευρώπης.
Ωστόσο η ιστορική αλήθεια παραμένει: Πάνω από 27 εκατομμύρια Σοβιετικοί έχασαν τη ζωή τους στα μέτωπα, στις γερμανικές φυλακές, πέθαναν σε γκέτο και κλιβάνους των ναζιστικών στρατοπέδων θανάτου. Η ΕΣΣΔ έχασε έναν στους επτά πολίτες της, το Ηνωμένο Βασίλειο έχασε έναν στους 127, και οι ΗΠΑ έχασαν έναν στους 320.
