Του Κώστα Μαυρίδη*
Φέτος τον Ιούλιο επιχειρηματολόγησα ότι ο διαγκωνισμός ανάμεσα στα στελέχη της ηγεσίας του ΔΗΣΥ (άλλο ηγεσία κι άλλο απλοί ψηφοφόροι) ενόψει των προεδρικών εκλογών, οφείλεται στο ατομικό συμφέρον. Αφορμή για εκείνη την παρέμβασή μου ήταν μια πομπώδης μεγαλοστομία της Προέδρου του ΔΗΣΥ ενώπιον κορυφαίων κομματικών στελεχών ότι, «υπεράνω κομμάτων είναι η πατρίδα». Όμως, στις προεδρικές εκλογές το 2023 ήταν το ατομικό συμφέρον που καθόρισε την στάση που τήρησαν τότε, εκείνοι που σήμερα πρωτοστατούν στο αλληλοφάγωμά τους ως υποψήφιοι στις επόμενες προεδρικές, είτε στον εσωκομματικό ανταγωνισμό για ανέλιξη. Ούτε η ιδεολογία, ούτε η πατρίδα ήταν το κριτήριο της στάσης τους, αλλά το ναρκωτικό της ατομικής φιλοδοξίας. Φυσικά, τέτοιες συμπεριφορές υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, αλλά στο ΔΗΣΥ αποκαλύφθηκε μια ιδιαίτερα σάπια κατάσταση αφού για χρόνια προέβαλλαν επιτήδεια τον μανδύα του εκσυγχρονισμού!
Στην πραγματικότητα, η παραδοσιακή τεχνητή πώρωση, η εξουσία κι άλλα, λειτουργούσαν συγκολλητικά στις εσωκομματικά αντίθετες ιδεολογικές ομάδες, αλλά το 2023 απογύμνωσε πολλούς που κρύβονταν για δεκαετίες π.χ. κορυφαία στελέχη του ΔΗΣΥ που μεθόδευαν να είναι υποψήφιοι του ΑΚΕΛ το 2023, μετά την απόρριψή τους, έγιναν ξανά «ακραιφνείς εθνικόφρονες» του ΔΗΣΥ. Μάλιστα, στο «δίλημμα» του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών το 2023, η κομματική ηγεσία με γνώμονα το ατομικό της συμφέρον «δηλητηρίασε» και μερίδα πολιτών που αλληλοκατηγορούνται πλέον στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
Τις προάλλες είχαμε τις αποκαλύψεις από τους ίδιους τους κομματικούς ανταγωνιστές στο ΔΗΣΥ για την «συμφωνία της ψαροταβέρνας» στο διαμοιρασμό της εξουσίας, πράγμα που συμβαίνει στα κόμματα, αλλά συγκαλύπτεται με βαρύγδουπες δηλώσεις για την πατρίδα και την δημοκρατία. Το χείριστο είναι που επιβεβαιώθηκε το φαινόμενο του «ολιγάρχη» στα κυπριακά πολιτικά δρώμενα, κάτι που πάντα υπήρχε ως συζήτηση στο παρασκήνιο. Ολιγάρχης θεωρείται ένας ζάμπλουτος επιχειρηματίας ο οποίος έχει μεγάλη πολιτική επιρροή μέσω της διαπλοκής και των σχέσεων του με κορυφαία πολιτικά πρόσωπα. Ορθολογικά, ο ζάμπλουτος προωθεί τα ιδιοτελή του συμφέροντα κι επιδιώξεις μέσω των πολιτικών προσώπων υπό την επιρροή του, τα οποία πολιτικά πρόσωπα εξυπηρετούνται στην ατομική τους φιλοδοξία για ανέλιξη και επικράτηση από την δύναμη του πλούτου που διαθέτει ο «ολιγάρχης». Χαρακτηριστικά, έχουμε εφημερίδες κι άλλα ΜΜΕ, που ως επιχειρήσεις είναι ζημιογόνες, αλλά διατηρούνται από τους ζάμπλουτους ιδιοκτήτες τους ως εργαλεία για προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων, με αντάλλαγμα την εξυπηρέτηση των ιδιοτελών τους συμφερόντων κι επιδιώξεων. Μια ματιά στην στάση συγκεκριμένων εφημερίδων και καναλιών που εμπλέκονται, καταδεικνύει ότι η μόλυνση που οι πολίτες συζητούσαν στο παρασκήνιο είναι επιβεβαιωμένο.
Για αυτό, προτρέπω τους σκεπτόμενους πολίτες, που έχουν έγνοια την πατρίδα, είτε παραδοσιακούς ψηφοφόρους κομμάτων, είτε ανένταχτους, να δείξουν την αποστροφή τους προς τέτοιες τακτικές. Η δημοκρατία ως πολίτευμα έχει εξ ορισμού αδυναμίες που την καθιστούν ευάλωτη π.χ. η δύναμη του πλούτου για έλεγχο των ΜΜΕ, η αδιαφορία, το ναρκωτικό της ατομικής φιλοδοξίας, ο φανατισμός κι η πώρωση κ.ά. Εφόσον όμως δεν υπάρχει καλύτερο πολίτευμα από την δημοκρατία που οι πρόγονοί μας εφηύραν ως εσαεί δώρο προς την ανθρωπότητα, ο σκεπτόμενος πολίτης είναι το σωσίβιο κι η ελπίδα μας.
*Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ-S&D
