Της Ανδρούλας Γκιούρωφ
Σε καμιά χώρα του κόσμου δεν υπήρξε μια τέτοιας έκτασης προδοσία που να μην τιμωρήθηκε. Ιδιαίτερα μιας προδοσίας που ακόμα οι καταστροφικές συνέπειες εξακολουθούν να υφίστανται και δεν έχει αποκατασταθεί η νομιμότητα. Μοναδική εξαίρεση η Κύπρος σε βάρος της οποίας εξυφάνθηκε μια διεθνής συνωμοσία η οποία εκτελέστηκε από ντόπια ανδρείκελα.
Πενηνταδύο χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες (14-16 Αυγούστου) από την δεύτερη φάση της βάρβαρης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, γνωστής ως Αττίλας ΙΙ, το καλοκαίρι του ’74.
Μετά την κατάρρευση των συνομιλιών στη Γενεύη, η Τουρκία βρήκε πρόσχημα μεταφέροντας ενισχύσεις προετοιμάζοντας το επόμενο χτύπημα.
Η δεύτερη φάση διήρκεσε μόλις τρεις μέρες και η Τουρκία κατάφερε να ολοκληρώσει το έγκλημα της καταλαμβάνοντας και την πόλη της Αμμοχώστου και τη Μόρφου με την επιχείρηση Αττίλας ΙΙ. Όλα αυτά παρά το γεγονός ότι το ψήφισμα 353 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ της 20ής Ιουλίου, απαιτούσε άμεση κατάπαυση του πυρός και τερματισμό της ξένης επέμβασης στην Κύπρο.
Οι διακοπές της Αϊσέ
Στις 13 Αυγούστου οι φήμες οργίαζαν για νέα προέλαση των Τούρκων. Στις 3 το πρωί της 14ης Αυγούστου ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τουράν Γκιουνές τρέχει στο τηλέφωνο και ζητά να τον συνδέσουν με την Άγκυρα και τον Πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ. Μιλά συνθηματικά:
«Η Αϊσέ μπορεί να πάει διακοπές (Αϊσέ είναι το όνομα της κόρης του Γκιουνές).
Το μήνυμα σημαίνει ότι μπορεί να αρχίσει αμέσως η δεύτερη φάση της εισβολής. Σε λίγο τα τουρκικά άρματα εξορμούν προς δυο κατευθύνσεις, προς Αμμόχωστο ανατολικά και προς Μόρφου δυτικά.
Μέσα σε τρεις σχεδόν μέρες, δηλαδή μέχρι τις 6 το απόγευμα της 16ης Αυγούστου, τα τουρκικά άρματα φτάνουν μέχρι την Αμμόχωστο και τη Μόρφου και ολοκληρώνουν έτσι την εφαρμογή του σχεδίου τους για τη δημιουργία της γραμμής Αττίλα.
Τα τουρκικά στρατεύματα ενισχυμένα με άρματα μάχης και αεροπορική υποστήριξη προέλασαν από το προγεφύρωμα της Κερύνειας. Την ίδια ώρα οι Ελλαδίτες χουντικοί αξιωματικοί και στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ εμπόδιζαν την αντίσταση κατά των Τούρκων συνεχίζοντας το ανίερο έργο για ολοκλήρωση της συνωμοσίας. Η πόλη της Αμμοχώστου αφέθηκε στο έλεος της και χιλιάδες Αμμοχωστιανοί και Μορφίτες πήραν τον δρόμο του ξεριζωμού.
Με την ολοκλήρωση του «Αττίλα ΙΙ» στις 16 Αυγούστου, η Τουρκία είχε καταλάβει περίπου το 36% του κυπριακού εδάφους, δημιουργώντας τη διαχωριστική γραμμή που υπάρχει μέχρι σήμερα.
Περίπου 200.000 Ελληνοκύπριοι εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους ενώ σημειώθηκαν εκτεταμένες σφαγές και βιαιότητες.
Ο «Αττίλας ΙΙ» ολοκλήρωσε το σχέδιο για διχοτόμηση του νησιού, ένα σχέδιο που, όπως αποκαλύφθηκε, είχε επεξεργαστεί η Τουρκία σε συνεννόηση με τον τότε Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών, Χένρι Κίσινγκερ.
Βέβαια η συνωμοσία κατά της Κύπρου σχεδιάστηκε μεν από τον Κίσινγκερ αλλά και με παίκτες τις δύο ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις. Την Τουρκία και την Ελλάδα η οποία βρισκόταν τότε υπό το καθεστώς της χούντας του δικτάτορα Ιωαννίδη. Χωρίς όμως την συμμετοχή Κυπρίων ανδρεικέλων της προδοτικής ΕΟΚΑ Β’ θα ήταν πολύ δύσκολο να επιτύχει το πραξικόπημα .Θα ήταν επίσης πολύ δύσκολο να βρει πρόσχημα η Τουρκία να επέμβει στο νησί εάν τα τανκς της προδοσίας δεν χάρασσαν απαίσια το κορμί της δημοκρατίας. Άλλωστε ο Μακάριος προειδοποιούσε μέρες πριν το μεγάλο κακό, τους υπονομευτές της νομιμότητας πως ρίχνουν νερό στο μύλο της Τουρκίας.
Ο Μακάριος για πολλοστή φορά γλυτώνει από τα θανατηφόρα πυρά αλλά δυστυχώς η Κύπρος διαμελίστηκε. Και αυτή η εσχάτη προδοσία δεν μπορεί να συγχωρεθεί ποτέ.
Τα καθεχρονικά μοιρολόγια
Σήμερα τέτοιες μέρες βγαίνουν με δηλώσεις τους κυβερνητικοί αξιωματούχοι και πολιτικοί και λένε τα καθεχρονικά μοιρολόγια. Όπως «Δεν ξεχνούμε και συνεχίζουμε τον αγώνα της δικαίωσης» κι άλλα δακρύβρεκτα που προκαλούν περισσότερο θυμό παρά καθησυχασμό.
Κανένας όμως δεν λέει πως η προδοσία έμεινε ατιμώρητη. Πως έπρεπε όσοι προκάλεσαν αυτό το έγκλημα να τιμωρηθούν παραδειγματικά για να μην σηκώσει ξανά κεφάλι ο φασισμός. Για το μεγάλο θανατικό που προκάλεσαν, για τους ξεριζωμένους, για τις χιλιάδες αγνοούμενους .Όλοι όσοι έστρεψαν τα όπλα κατά της πατρίδας τους έπρεπε να τιμωρηθούν με την εσχάτη των ποινών.
Εκείνες τις τραγικές μέρες ο λαός έβγαινε στους δρόμους και με μαχητικές διαδηλώσεις ζητούσε την καταδίκη του Κίσινγκερ του χασάπη της Κύπρου. Την τιμωρία των φασιστών της χούντα και των Τούρκων εισβολέων.
Δυστυχώς όμως ούτε τότε ούτε και μετά κανένας Κύπριος ηγέτης δεν ζήτησε την τιμωρία του δολοπλόκου Κίσινγκερ, ούτε του αιμοσταγή Ετσεβίτ ή του δικτάτορα Ιωαννίδη και των άλλων χουντικών ανδρεικέλων της CIA.Πέθαναν σε βαθύ γήρας με όλες τις ανέσεις ενώ η Κύπρος ακόμα πενθεί χαμένες πατρίδες.
Ο εξευτελισμός και η μοιρολατρία
Σήμερα δεν είναι λίγοι οι πολιτικοί που πιστεύουν πως η νέα πρωτοβουλία του Γ.Γ.του ΟΗΕ θα καρποφορήσει και σαν στρουθοκάμηλοι βάζουν το κεφάλι στην άμμο για να μην ακούν τις προκλητικές δηλώσεις του Ερντογάν, του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν και του κατοχικού ηγέτη Έρχιουρμαν ο οποίος ακολουθεί τα βήματα και το παράδειγμα των προκατόχων του ως ένα αυθεντικό φερέφωνο της Άγκυρας.
Όσο ζούσε ο Μακάριος ο λαός εμπνέονταν από τη σθεναρή αντίσταση του και ήταν μαχητικός, αγονάτιστος και αλύγιστος. Σήμερα επικρατεί μια επικίνδυνη νωθρότητα, ένας μαζοχισμός που εξελίσσεται σε εξευτελισμό .
Επί Μακαρίου δεν υπήρχαν αυτές οι άθλιες σκηνές με τους «πανηγυρισμούς» των Τουρκοκυπρίων για τους βομβαρδισμούς της Τηλλυρίας το 1964 . Να τους υποδεχόμαστε μάλιστα στις ελεύθερες περιοχές με τα λεωφορεία τους να διασχίζουν τους δρόμους για να προσκυνήσουν στα τζαμιά.
Ακόμα υπάρχουν ζώντες που βίωσαν την φρίκη των βομβαρδισμών των Κοκκίνων, του Λωρόβουνου και των άλλων χωριών της περιοχής. Υπάρχουν άνθρωποι που οι βόμβες ναπάλμ τους σημαδεύουν μέχρι σήμερα και είτε είναι ανάπηροι είτε παραμορφωμένοι.
Τέτοια ρεζιλίκια και τέτοιος εξευτελισμός δεν υπήρχε επί ημερών Μακαρίου τον οποίο σήμερα μάταια κάποιοι επιχειρούν να αποκαθηλώσουν.
Η Ολγκίν και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης
Η τελευταία συνέντευξη της προσωπικής απεσταλμένης του Γ.Γ. του ΟΗΕ Μαρία Άνχελα Ολγκίν στον «Π» προκάλεσε χλιαρές αντιδράσεις και αμηχανία, αντί να βγουν οι κυβερνώντες και να βάλουν τα πράγματα στις σωστές διαστάσεις. Τα γνωστά κόμματα που θέλουν λύση τώρα και όπως να’ ναι , αντί να κατηγορήσουν την αδιαλλαξία της Τουρκίας και το φερέφωνο της Έρχουρμαν έμμεσα επιρρίπτουν ευθύνες στην δική μας πλευρά.
Η Ολγκίν περιγράφει στη συνέντευξη της τρία πράγματα που πρέπει να προηγηθούν.
Πρώτον, οι δύο ηγέτες πρέπει να συναντώνται απευθείας και τακτικά.
Δεύτερον, πρέπει να προσδιορίσουν και να προωθήσουν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, με την ίδια να χαρακτηρίζει αυτή την προϋπόθεση «εκ των ων ουκ άνευ». Και τρίτον, οι δύο πλευρές πρέπει να εργαστούν πάνω στην ουσία του Κυπριακού και στη μεθοδολογία της νέας διαδικασίας. Το σημαντικότερο ίσως είναι πως ξεκαθαρίζει ότι τα Ηνωμένα Έθνη δεν πρόκειται να οδηγηθούν σε άλλη μία «5+1» η οποία κινδυνεύει να αποτύχει.
Μάλιστα! Η κα Ολγκίν ποτέ δεν μιλά για παράνομη εισβολή και κατοχή της Τουρκία, πιέζει για ΜΟΕ λες και αυτή είναι η ουσία του Κυπριακού. Τα ψηφίσματα όμως του Σ.Ασφαλείας του ΟΗΕ άλλα λένε.
Καμιά πενταμερής δεν πρόκειται να πετύχει αν δεν τεθεί το κυπριακό στις σωστές του διαστάσεις ως διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής με κύριο ένοχο την Τουρκία και τις ΗΠΑ που υποδαύλισαν και εκτέλεσαν αυτό το έγκλημα πολέμου.
Παλαιότερα η κα Ολγκίν σε δηλώσεις της μας είπε να ξεχάσουμε το παρελθόν και παρομοίωσε αυτούς που μνημονεύουν τις τραγικές μέρες του 174 ως περίπου ως ψυχοπαθείς.
Η κα Ολκίν κατάγεται από την Κολομβία μια χώρα όπου κυριαρχούν τα καρτέλ ναρκωτικών.
Είναι ποτέ δυνατόν να υποβάλλει κάποιος στον ηγέτη της χώρα της ως «ων ουκ άνευ προϋπόθεση μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης με τους ναρκέμπορους για να παταχθεί η παρανομία;
Και η Τουρκία ένας έμπορος θανάτου είναι και ένας εισβολέας που κανένας δεν θίγει ούτε και ενοχλεί. Ούτε καν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν τολμούν να της επιβάλουν σκληρές κυρώσεις.
Ο μαζοχισμός μας δυστυχώς εξελίσσεται σε έναν εξευτελισμό χωρίς πάτο.
