Τι γυρεύει η Κύπρος στην «μπάντα» των προθύμων για συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία ;
Της Ανδρούλας Γκιούρωφ
Κάθε μέρα που περνά από την συνάντηση Πούτιν- Τραμπ στην Αλάσκα απομακρύνεται το ενδεχόμενο να επιτευχθεί συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Είναι προφανές πως συγκεκριμένες Ευρωπαϊκές χώρες με επικεφαλής τη Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία προσπαθούν να υπονομεύσουν τις προσπάθειες του Αμερικανού Προέδρου για τον τερματισμό του πολέμου.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες που συμμετείχαν στην συνάντηση Τραμπ – Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο έδειξαν πόσο περιφρονούν τους θεσμούς της Ε.Ε. Η συμμετοχή τους σε μια τέτοια κορυφαία συνάντηση δεν είχε καμιά θεσμική αντιπροσώπευση. Δεν ήταν αποτέλεσμα μιας απόφασης θεσμικού οργάνου της Ε.Ε. Μόνοι τους αποφάσισαν και από μόνοι τους δρουν.
Όταν η Ρωσία επιμένει πως πρέπει να ληφθούν υπόψιν τα αίτια που προκάλεσε την σύγκρουση κάνουν πως δεν ακούνε και επαναλαμβάνουν το αφήγημα τους περί σεβασμού της κυριαρχίας της Ουκρανίας. Δεν τους ενδιαφέρει όμως ο σεβασμός της κυριαρχίας της Κύπρου που παραβιάζεται από τον ΝΑΤΟϊκό τους εταίρο, την Τουρκία.
Αποκρύπτουν προκλητικά ότι όλα ξεκίνησαν όταν οι δυτικές δυνάμεις ώθησαν την Ουκρανία να κάνει φιλοδυτική «στροφή» με ανατροπή το 2014 της τότε νόμιμης κυβέρνησης Γιανουκόβιτς (και ειδικότερα από την αμερικανική κυβέρνηση Ομπάμα) με σκοπό να ενταχθεί η χώρα στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ.
Τότε οι Ρώσοι έδρασαν άμεσα και ανάκτησαν χωρίς να χυθεί αίμα την Κριμαία η οποία έχει πληθυσμό ρωσικής εθνικής συνείδησης σε ποσοστό 90% και ιστορικά ήταν ρωσική.
Το λάθος της Ρωσίας είναι ότι δίστασε να κάνει το ίδιο στο Ντονμπάς και σε άλλες κατεξοχήν ρωσόφωνες περιοχές όπως η Οδησσός και το Χάρκοβο με αποτέλεσμα όχι μόνο να ξεκινήσουν αιματηρές συγκρούσεις με χιλιάδες νεκρούς αλλά στο τέλος να εξελιχθούν σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο Ρωσίας και Ουκρανίας ο οποίος διαρκεί περισσότερο από τριάμισι χρόνια.
Οι συμφωνίες του Μίνσκ, όπως κυνικά αποκάλυψε και η πρώην Καγκελάριος της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ, ήταν μια παγίδα για την Ρωσία προκειμένου η Δύση να εκμεταλλευτεί τον χρόνο να εξοπλίσει την Ουκρανία.
Αυτές ήταν οι πραγματικές αιτίες του πολέμου: Ότι η Ουκρανία θα μετατρέπονταν σε προκεχωρημένη βάση της Δύσης έξω από την «πόρτα» της Ρωσίας και ότι ταυτόχρονα θα χάνονταν μεγάλες ιστορικές ρωσικές εκτάσεις με ρωσικούς πληθυσμούς.
Άλλωστε είναι το NATO και η Δύση που έφτασαν στα σύνορα της Ρωσίας και όχι αντίστροφα.
Επί του πρακτέου αν συναφθεί συμφωνία ειρήνης και γίνουν δεκτοί οι ρωσικοί όροι σε ότι αφορά το εδαφικό, το μόνο που θα έχει κερδίσει η Ρωσία θα είναι το Ντονμπάς και το 70% των περιφερειών της Χερσώνας και της Ζαπορίζια χωρίς τις ομώνυμες πρωτεύουσες.
Δικαιολογημένα οι Ρώσοι προβληματίζονται με το νέο στρατιωτικό πρόγραμμα της Ε.Ε. υπέρ της Ουκρανίας ύψους 100 δισ. Δολαρίων.
Οι Ουκρανοί θα επανεξοπλιστούν με ένα κολοσσιαίο πρόγραμμα όπλων αξίας 100 δισ. δολαρίων το οποίο θα το πληρώσουν οι Ευρωπαίοι ( φυσικά και οι Κύπριοι).
Θα ανασυνταχθούν, θα αναδιοργανωθούν και θα έχουν ετοιμάσει ένα νέο στράτευμα σε μικρό χρονικό διάστημα έτοιμο για επίθεση κατά των Ρώσων!
Ποιος θα προστατέψει τότε τους Ρώσους; Αν αντιδράσουν στρατιωτικά οι Δυτικοί θα πουν ότι αυτοί έχουν επιτεθεί πρώτοι και θα δώσουν το «δικαίωμα» στον εαυτό τους να επιτεθούν.
Ειδικά αν έχουν πετύχει να διαθέτουν στρατιωτική παρουσία σε ουκρανικό έδαφος.
Γιατί αυτό έχει τεθεί ως απαραίτητος όρος: Οι εγγυήσεις να είναι σύμφωνα με το άρθρο 5 του ΝΑΤΟ.
Δηλαδή, μία επίθεση στην Ουκρανία, άσχετα αν είναι πραγματική ή προβοκάτσια θα θεωρηθεί ως επίθεση κατά του ΝΑΤΟ.
Οι πρόσφατες εξελίξεις στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων μεταξύ των ΗΠΑ, της Ουκρανίας και των Ευρωπαίων συμμάχων τους φέρνουν ξανά στο προσκήνιο ένα φαινομενικά «ειρηνευτικό» σχέδιο: την παροχή «εγγυήσεων ασφαλείας» στην Ουκρανία, βάσει του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ.
Ωστόσο, πίσω από τη διπλωματική ρητορική και τις επίσημες δηλώσεις, το σχέδιο αυτό αποκαλύπτει μια σειρά από αντιφάσεις, υποκρισίες και γεωπολιτικές παγίδες ειδικά αν εξεταστεί από την οπτική της Μόσχας.
Πώς θα διασφαλιστεί η Ρωσία; Το ειρηνευτικό σχέδιο στο οποίο φέρεται να συμφωνούν οι Β.Πούτιν και Ν.Τραμπ έχει πολλές τρύπες.
Η παρέμβαση Χριστοδουλίδη και ο «ειρηνοποιός» Ερντογάν
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης κατά τη διάρκεια διαδοχικών τηλεδιασκέψεων, στις οποίες συμμετείχε την Τρίτη, έκανε λόγο για πλήρη σεβασμό στην κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας σημειώνοντας την ιστορική εμπειρία που βιώνει η Κύπρος εδώ και 51 χρόνια υπό παράνομη τουρκική κατοχή.
Κατά την τοποθέτηση του, ο κ. Χριστοδουλίδης, διαβεβαίωσε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα συνεχίσει να στέκεται με συνέπεια και αποφασιστικότητα στο πλευρό της Ουκρανίας και του λαού της, στηρίζοντας τον δίκαιο αγώνα τους για ελευθερία, ανεξαρτησία και αποκατάσταση της εδαφικής της ακεραιότητας.
Είπε τέλος, ότι «η Κύπρος, ως κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που βιώνει τις συνέπειες της κατοχής, συνδέει άρρηκτα τη δική της εμπειρία με τον ευρωπαϊκό αγώνα απέναντι σε κάθε πολιτική κατοχής και αναθεωρητισμού, που στρέφεται κατά της ειρήνης, της ασφάλειας και της διεθνούς τάξης».
Δεν ακούσαμε όμως τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη να αντιδρά στο κάλεσμα του Γάλλου προέδρου Μακρόν στον Τούρκο Πρόεδρο να συμμετέχει με στρατό στις εγγυήσεις ασφαλείας στην Ουκρανία. Ούτε και να εκφράζει την δυσαρέσκεια του γιατί η «μπάντα» των προθύμων δεν κάνει τα ελάχιστα και για την Κύπρο.
Πολύ οξύμωρα σχήματα δημιουργούνται. Η Κύπρος θα εμφανίζεται ως σύμμαχος της Τουρκίας στο Ουκρανικό, ενώ στην Κύπρο θα διεξάγει αντικατοχικό αγώνα κατά της Τουρκίας. Ποιος θα μας πάρει στα σοβαρά;
Η βάναυση υποκρισία των Ευρωπαίων ηγετών σε βάρος της Κύπρου δεν προβληματίζει τον κ. Χριστοδουλίδη ο οποίος για πολλοστή φορά αποφεύγει να αναφερθεί στα αίτια και στους ένοχους της κυπριακής τραγωδίας. Είναι οι ίδιοι: ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Δύση που προκάλεσαν την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και είναι οι ίδιοι που ώθησαν την Ρωσία να υπερασπιστεί την ασφάλεια της.
Ο Ερντογάν ήδη εμφανίζεται ως ειρηνοποιός στο ουκρανικό. Ο Μαρκ Ρούττε ανακοίνωσε πως τον Ιούλιο του 2026 η Τουρκία θα φιλοξενήσει την επόμενη σύνοδο του ΝΑΤΟ. Και ο κ. Χριστοδουλίδης χαριεντίζεται με την «μπάντα» των προθύμων συμμετέχοντας στις πολεμικές ιαχές τους κατά της Ρωσίας.
Σαφές μήνυμα Λαβρόφ
Σαφές μήνυμα στην Ευρωπαϊκή «Συμμαχία των Προθύμων», περί των εγγυήσεων ασφαλείας έστειλε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ.
Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας διαμήνυσε, ότι καμία σοβαρή συζήτηση για την ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν μπορεί να διεξαχθεί ερήμην της Ρωσίας.
«Είμαι βέβαιος ότι στη Δύση και κυρίως στις HΠΑ κατανοούν απόλυτα πως η σοβαρή συζήτηση για τα ζητήματα ασφαλείας χωρίς τη Ρωσική Ομοσπονδία είναι ουτοπία, ένας δρόμος προς το πουθενά», υπογράμμισε ο Λαβρόφ.
Ο ρόλος της ΕΕ – Νέα αποικιοκρατία με άλλο όνομα
Η συζήτηση περί «πολυεθνικής ευρωπαϊκής αποστολής» μετά τον πόλεμο προβάλλεται ως πράξη αλληλεγγύης.
Ωστόσο η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις, ετοιμάζονται να στείλουν εκατοντάδες στρατιώτες – με στόχο «την ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων της Ουκρανίας.
Πρόκειται για επανάληψη του μοντέλου των προτεκτοράτων, με το Κίεβο ως νέο πεδίο εφαρμογής.
Η Ρωσία δεν μπορεί να αποδεχτεί μια τέτοια τάξη πραγμάτων στα σύνορα της.
Στο πλαίσιο αυτό προτάσσεται και μια εναλλακτική λύση: το «μοντέλο Ταϊβάν» — δηλαδή, στρατηγική ασάφεια, χωρίς επίσημη δέσμευση για στρατιωτική επέμβαση, αλλά με ενδεχόμενη αντίδραση σε περίπτωση επίθεσης.
Αυτό, ωστόσο, σημαίνει μόνιμη αστάθεια, όχι ειρήνη.
Δημιουργεί μια «γκρίζα ζώνη» όπου η Ουκρανία θα λειτουργεί ως εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης εναντίον της Ρωσίας, υπό τη διαρκή απειλή μελλοντικής σύγκρουσης.
Η Ρωσία δικαίως θεωρεί αυτό το σενάριο απαράδεκτο.
Οι κυρώσεις, η στρατιωτικοποίηση της Ανατολικής Ευρώπης, η συνεχιζόμενη στρατηγική περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ δεν υποδηλώνουν αναζήτηση ειρήνης.
Αντίθετα, δείχνουν ότι η Δύση θέλει να επιβάλει μια ήττα χωρίς πόλεμο στη Ρωσία – να αποδεχτεί μια Ουκρανία στρατιωτικά εξοπλισμένη από τη Δύση, με εγγυήσεις ασφαλείας, αλλά χωρίς ρωσική συμμετοχή στις αποφάσεις.
Πρόκειται για μια στρατηγική υπονόμευσης της ρωσικής επιρροής στον μετασοβιετικό χώρο και διαρκούς γεωπολιτικής πίεσης.
Η Ρωσία έχει επιδείξει ευελιξία: δεν αντιτίθεται πλέον ανοιχτά στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ, έχει αποδεχτεί τη συζήτηση για παγίωση των γραμμών του μετώπου, και δεν απαιτεί πλέον πλήρη αποστρατιωτικοποίηση. Ωστόσο, διατηρεί αμετακίνητες κόκκινες γραμμές ως προς την παρουσία ξένων στρατευμάτων και τη δυτική επέκταση.
Για να υπάρξει πραγματική ειρήνη, πρέπει να αναγνωριστεί πως η ασφάλεια της Ουκρανίας δεν μπορεί να οικοδομηθεί εναντίον της ασφάλειας της Ρωσίας.
Οι εγγυήσεις ασφαλείας οφείλουν να είναι πολυμερείς, ισόρροπες και με συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων – και όχι να λειτουργούν ως εργαλείο επιβολής της Δύσης.
Αν οι συνομιλίες αποτύχουν και η Ρωσία νιώσει ότι οδηγείται σε στρατηγική παγίδα, τότε δεν αποκλείεται μια νέα φάση του πολέμου – πιο άμεση, πιο αποφασιστική, και ενδεχομένως πιο φονική.
Ο χρόνος για τη διπλωματία λιγοστεύει.
Η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές: η ειρήνη είναι εφικτή – αλλά όχι εις βάρος της κυριαρχίας και των συμφερόντων της.
